آدمی باید بسیار نگوید و سخن دیگری به سخن خود قطع نکند .اگر سوال از جماعتی کنند که او داخل آن جماعت بود , بر ایشان سبقت ننمایند و اگر کسی به جواب مشغول شود،او بر بهتر جوابی ازآن،قادر بود،صبر کند تا آن سخن،تمام شود،پس جواب خود بگوید بر وجهی که در متقدّم طعن نکند و در محاوراتی که به حضور او میان دو کس رود،خوض ننماید و اگر از او پوشیده دارند،استراق سمع نکند و تا او را با خود در آن مشارکت ندهند،مداخلت نکند.سخن ناپرسیده مگوی و از گفتار خیره پرهیز کن. چون باز پرسند،جز راست مگوی.تا نخواهند،کس را نصیحت مگوی و پند مده؛خاصّه کسی را که پند نشنود که او خود اوفتد. در میان جمع هیچ کس را پند مده.از جای تهمت زده پرهیز کن و از یار بد اندیش و بعد آموز بگریز.به غم مردمان شادی مکن تا مردمان نیز به غم تو شادی نکنند.داد ده تا داد یابی .خوب گوی تا خوب شنوی.اگر طالب علم باشی،پرهیزگار و قانع باش و علم دوست و بردبار و کم سخن و دور اندیش.
