
دلم برای زمین و زمان تنگ است...
برای تمام دوستان داشته و نداشته ام...
برای تک تک فامیل های پدری و مادری ام...
برای تمام اقوام دور و نزدیک...
برای یکایک آشنایان...
برای همکلاسی هایم...
برای همکارانم در مدت زمان کوتاه شاغلی...
برای معلمانم...
برای کسانی که در خواب ملاقاتشان کرده ام...
برای همسایه ها...
برای همشهری هایم...
برای فروشندگان ...
برای پیرمرد گاریچی...
برای مهاجر هایی که هجر کردند...
برای شخصیت های داستانی نوشته هایم که روزهایی همسفر آنها بوده ام...
برای مردم شهر...
برای بیماران توی بیمارستان ها...
برای زندانی های اسیر زندان ها...
برای گذشتگان...
برای آیندگان...
دلتنگ کسانی هستم که هنوز زاده نشده اند...
دلتنگ بچه های توراهی...
دلتنگ خودم...
دلتنگ طُ...
دلم برای همزادم تنگ است...
می گویند هنگام تولد یکنفر، یکنفر دیگر در یک جای جهان میمیرد؛ دلم برای آن یک نفر هم تنگ است...
دلم تنگ کودکی ام است...
مگر میشود کسی کنارت باشد و دلتنگش باشی؟ آری! دلم تنگ پدر و مادرم است...
این دلم تنگ است برای همبازی هایم...
برای مسئول کتابخانه...
برای قصه گوی رادیو...
برای دکتری که مرا به دنیا آورد و کاش،کاش ان لحظه رقم نمی خورد...
دلتنگ گورکنی که یکروز بروی تن بی جانم خاک سرد خواهد ریخت؛
تا آتش دلتنگی از زمین و زمان، بیشتر از به جانِ سوخته ام رسوخ نکند...
روان نویسِ دلتنگ........ :)
هرشب ،شبی ست برای آرزو...امشب کمی بیشتر...
آرزو کن آنچه در دل نهان است و دیده وزآن در فراق است :) خود سرود
پ.ن: بالاخره یک پست کوتاه و روان بعد از یک ماه مسدودیت نامتوالی!
جریان داره،خدا بخواد خواهیم گفت
پ.ن: این شاید اولین تجربه من برای پادکست بود. خیلی پیگیر برنامه مناسب بودم اما چیزی باب میلم پیدا نشد. بنابراین به سنتی ترین روش ممکن این پادکست ضبط شد. خوش حال میشم اگر اپ خوبی سراغ دارید با من به اشتراک بگذارید. و نظراتتون سازنده خودتون رو حتما بفرمائید.