
تسخیر شدن فقط به ماندن در بیابان بی آب و علف یا حمله ی بیگانگان فضایی به شهر نیست؛ گاه افکار ما ،روح ما یا حتی ذهن ما توسط موجواداتی عجیب به اسارت درآورده می شوند که نه پلیس ها می توانند کاری کنند و نه دکتر ها.
چراکه فضای مجازی،مجازیست. بنابراین کسی هم نمی تواند آن را کنترل کند جز خود ما.
باید آنقدر با آگاهی و شناخت وارد شویم تا مبادا موج های خروشان دست بر گلویمان بگذارند و در اثر خفگی بمیریم.
اما کمی که بیشتر توجه کنیم می بینیم که این بار، به جای دکتر و پلیس ،موجودی بی زبان،با پند های بی حد و مرز جان بر کف است برای فداکاری.
کتاب،موجودی که از جاهلیت مدرن ما را از خفقان خارج میکند و بصیرت روشن و زلال دعوت میکند...
اما به تازگی فهمیده ام حتی کتاب یعنی خواندن افکار دیگران، آری خوب است! اما تا جایی که فرصت تفکر شخصی را از ما سلب نکند.
بخوانیم افکار دیگران را و عمیقا فکر کنیم
اما در نهایت با عقل و منش و بینش خودمان تجزیه و تحلیل کنیم تا به بیماری تقلید کورکورانه دچار نشویم.