
امشب دوباره شبی است که به خیال منِ بی پناه هجوم آورده ای
ایست!
ای خیالِ شومِ دوست داشتنی تو کیستی که حتی در آرامشِ قبل از خواب و حین خندیدن، مرا به حالِ خود رها نمیکنی!
همان حین که میخندم یادت کم کم مثل پاک کن، طرح لبخندم را از روی بومِ صورتم محو میکند...
آخر از این جان، چه میخواهی؟ یک همین جان را داشتم که همان هم فدایت شد، دست از سرم بردار
خسته شدم از خیال بودن هایت در عینِ نبودن
گریزانم از یورش افکارت به ذهنم حتی به وقتِ بیخیالی
دلم میخواهد که تمام یادت را بالا بیاورم
اما چه کنم که شدم مریض الحالی که حالش با بیماری اش خوش است.
من از شمردن شب های بی تو و شروع صبحگاهان بی تو متلاشی ام
با احتساب امشب، هفتصد و بیست و پنجمین شب است که نیستی
و من هفتصد و بیست و پنج شب است که مرده ام منتها شوربختانه نفس میکشم.
اما، خوش آن مرگ در زندگی که باعثش تو باشی
تو صبوری را به من آموختی. آموختی چگونه برای آنکه قول همیشه ماندن داده بود و نماند، صبر، و از آتش صبرش بسوزم.
تو یاد دادی رهگذران تا ابد رهگذار باقی میمانند
آنکه در پستوی شب به در میکوبد، قصدش خیر نیست؛
آن هم آمده روزی اش را بگیرد و برود.
کاش خدا حقیقت داشت؛ با رفتنت فهمیدم خدا هم بی وفاست.
بنده نوازی ات چه شد؟ آنهمه بودن بودنِ پژواک صدایت، ناگهان چرا برگشت و نبودن و نماندن شد؟
کجای راه پرتلاطم را اشتباه رفتم که اینگونه صورت حسابم را پیچیدی
مگر تمام دلخوشی ام جز دیدن لبخند تو بود؟ انتظارم زیاد بود؟ من متوقع بودم که از بین هشت میلیارد انسان فقط تو یکی را میخواستم؟
کافر که شدم، دلم را که باختم، هستیِ زندگی ام نیست شد و داشتنت دود
اینک تمام دارایی ام برای تو
میبینی؟ ... که چیزی باقی نمانده برای از دست دادن
بعد از تو، هر از دست دادنی به مسخرگی یک لطیفه ی بی مزه است
دیگر نه چیزی مرا غمگین میکند نه چیزی مرا می ترساند.
نبودت، آن دخترِ دل نازک و زودرنج را به پوست کلفتی بی بدیل مبدل نمود که دنیا از او میترسد؛
چراکه می تواند با سیل اشک هایش، جهان را به یکبارگی نابود کند
او قوی ترین دختر بی تویی است که سراغش دارم!
دمَت گرم

سری پست های پادکست دار روان نویس: