
دنیای زیستن امروز، آنقدر به شخصه پر دود و مه برای انحراف هست،که ما بخواهیم با دلایل کاملا بی منطق برای خیانت کردن به خود درباره ی کتاب خواندن، مه آلود تر و به مراقبت دودی تر کنیم.
در این روز های جدال و ستیز، این دو راهی سخت عجیب است، که ندانی نیک و کدامین ناگوار است.
یک صفحه ی 30×50 نورانی ما را از آشوب نگاه می دارد یا کتاب 3×5 کاغذی؟
در این میان که جنگ نرم بر ذهن های ویران مردم دستبرد می زند و نیّتی جز تسخیر ذهن، روح و قلب روران آدمیان دارد،محدود و معدود انسان هایی انتخابی صحیح را بر می گزیدنند و این همان، پیروزی همان.
بعد از این خان رستم که مهمترین اساس این سفر است، مرحله ی دوم مقابله با خطرات گزنده، برنده و سوزناک تکنولوژی است، هر چقدر که خوب است، از همان مقدار خیلی بیشتر، به سادگی بد است.
در خان آخر، این هوشیاران محدود، شروع می کنند به ترویج کتابخوانی میان قشر های مختلف و چند رنگ مردم، کتاب هایی که ناخود آگاه آبنبات های دانایی را در ذهن بزرگ و کوچک، حل می کنند.
خلاصه اینکه باز کنید چمدان هایی کهنه را که توشه ی آنها چتری جز ذهن بیمار و غذا خورده ی شما نیست؟
آنقدر به این ذهن پیر غذا بدهید تا در جمجمه ی چمدانی، جا بگیرد.