
اگر پست من رو با عنوان انگیزه دیگه بسه خوانده باشید، متوجه خواهید شد که ام اصلا به این جملات انگیزشی یا به اصطلاح انگلیسی: motivational sentences نیاز اساسی نداریم و صرفا به عنوان شتاب دهنده های کاذب و گذرا، ذهن اون رو می پذیره.
باور کنید یا نه، با شناخت و آگاهی از مغز، گول زدن و تسلط بر مغزتون خیلی ساده میشه. اما فایده این کار چیه؟ باید بگم که کارایی مغز دو برابر که نه بلکه پله پله چند برابر میشه.
شما تا یک بچه رو توسط شکلات گول نزنید آیا می تونید راضیش کنید که بدون باج دادن، مثلا رازی که فهمیده رو فاش نکنه؟! خب نه. گرچه اون بچه ممکنه شکلات و جایزش رو هم بگیره و همچنان باز لو بده! خلاص درست یا غلط، من ساختار مغز رو خیلی به مثابه همون بچه می دونم. همونقدر لجباز، همونقدر بهانه گیر، اکتیو و موودی!
مغز حتی از ماهیچه های مبارک شما هم انعطاف پذیر تره. هرچی بیشتر ازش کار بکشید، به همان میزان کارایی و بازدهی بیشتری هم دریافت می کنید. کلا انگیزه یک امر درونی نامیده شده. چطور؟ به این صورت که تا از لحاظ روانی خودتون آماده ی دریافت انگیزه نباشید، زمین به آسمان بیاد، آسمان به زمین برسه،شما محرکی ندارید و هزار نفر هم بگویند که موفقیت شما تضمینی است، یا اینکه شما تمام فاکتور های ورود به یک حیطه رو دارا هستید، نمیشه که نمیشه. تا زمانی که به درونی بودن انگیزه ایمان بیاورید.
چرا میگویم انگیزه شخصی است؟ آیا می تونیم برای دو نفری که آبریزش بینی( ساده ترین مثال) دارند، تجویز یکسانی داشته باشیم؟ علائم یکیست، اما آیا نوع بیماری هم یکیست؟ هرکسی قلق و تز منحصر به فرد خودش رو داره. هرکسی با یکسری روش ها بهتر خو می گیره. هرکسی یکجور خوشحال میشه. چیزی که من رو میخندونه، ممکنه شما رو ناراحت کنه. البته یکسری موارد عمومی هم هست اما باز همون هم به خود شخص بستگی داره.
این پست دو قسمتی خواهد بود و فردا شب ان شاالله براتون می نویسم که حالا که انگیزه نیاز به شخصی سازی داره و مطابق با درون شماست، با چه ابزار و با چه وسیله ای می تونید اینکار رو به شیرین ترین روش ممکن انجام بدید :)]
همه درا قفل بود من از دیوار پریدم!