امروز صبح که مدرسه بودم سروکله پسر بچه شیرینی پیدا شد و کنار پیادهرو مشغول بازی شد.
پاهایش برهنه بود و کفشی در پا نداشت.
لباس نازک و گشادی به تن داشت که باد به این سو و آن سو تکانش میداد.
پوست تیره و قهوهای داشت،مانند خورشیدی بود که ابرهای بزرگ محاصرهاش کرده بودند.
مویی به سرش نمانده بود و همان موی کمی هم که داشت رنگی خاکستری به خود گرفته بود.
چشمانی قشنگ و برّاق داشت،نوری بهسان نور خورشید در آن ها لانه کرده بود،لبخندی زیبا داشت،میتوانستم ساعت ها بنشینم و به لبخندِ بزرگی که بر روی صورتش داشت نگاه کنم.
خراش های کوچکی بر روی چهره نقرهفامش جا خوش کرده بودند.
کنار بچه ها میرفت اما آنها جیغ میکشیدند و فرار میکردند،به گونهای رفتار میکردند که گویی هیولایی بزرگ دیدهاند..هیولایی که هر لحظه ممکنست سمّ خودش را بریزد..اما او معصوم بود و فقط برای بازی به آنجا آمده بود...
وقتی میدید که بچهها با دیدنش جیغ میکشند و فرار میکنند میخندید،چشمهای قشنگش را گِرد،دهانش را باز میکرد و به دنبال بچههایی که از او میترسیدند می دوید...
خوراکی های عجیب و غریبی در دستش بود وقتی دوستم به او گفت اینها مضرند و خوشمزه نیستند انداختشان دور و برای خوراکی بعدیاش میپرسید «این خوبه؟میتونم بخورمش؟»
کنجکاو بود و میخواست همه چیز را بشناسد و کشف کند..به ماشین ها دست میزد،و درباره جلد کتابهایمان سوال هایی میپرسید و وقتی جوابی به او میدادیم با تعجب به آن فکر میکرد و در آخر لبخندی میزد و راه خودش را میکشید و میرفت.
صدایش کردم و از او پرسیدم که خانهاش کجاست،با دست به آن طرف خیابان اشاره کرد و گفت آنجاست از او پرسیدم که برای چه آمده اما چیزی نمیگفت و سوال دیگری که ذهنش درگیر کرده بود را میپرسید...
کف پاهای برهنهاش با تمام وجود زمین را لمس میکردند و زمین هم در جواب او را به این سو آن سو سوق میداد و همراهیش میکرد.
دوید و از پرتقالفروش کنار مدرسه پرتقالی کِش رفت و نگاهی به او انداخت و لبخندی تحویلش داد و بعد دررفت.
قلبش شاداب بود بهسان همان پرتقال خوش بویی که در دستش بود...به همه جا سرک میکشید و طوری که گویی داستانی برای آن ساخته باشد خنده ای سر میداد و دوباره به دنبال کنجکاویِ بعدیاش میرفت..
کنجکاویِ عجیبی درباره ماشین ها داشت ، با چشم هر ماشینی که رد میشد را دنبال میکرد و میپرسید که چرا از اینجا رد میشوند.
به طرف آنها میرفت و سعی داشت که درهایشان را باز کند وقتی به او میگفتم که این کار درستی نیست عقب میرفت اما چند لحظه بعد دوباره به کارش ادامه میداد...
طوری که خودش را آزاد میپنداشت دوست داشتنی بود.
به دنبال هرکدام از بچهها که می آمدند میرفت و تا در ماشین ها بدرقهشان میکرد،از این فرصت استفاده میکرد و نگاهی به داخل ماشین ها میانداخت و دوباره خندهای سر میداد...
اما آنها..آن آدمیان نادان این زیبایی هارا نمیدیدند،آن لبخند و شورشوق را بر روی صورت خاکآلود او نمیدیدند..
آنها باد پرهیاهویی که در وجود او بود و اورا شجاع میکرد را نمیدیدند..
وقتی آنگونه با رفتارهای مضحک و چندششان از کنار آن معصوم میگذشتند دلم میخواست اورا در آغوش بگیرم وبگویم آنها چیزی از وجود تو نمیدانند،آنها نادان و نآگاهند ولشان کن...اما او رها بود و آزاد..واین خندهای بر لب های من هم پدیدار میکرد.
آن کودک بیپروایانه بازی میکرد ولی این جامعه پذیرایش نبود...این جامعه خودپرست او را بهسان غولی میدید که هر لحظه ممکن بود با دندانهای تیزِخود گازش بگیرد...
اما او آب بود،آبی پاک که با لبخندی آتش را خاموش میکرد..
به او گفتم که به خانهاش برگردد چون میدانستم اگر بماند با اخلاق سگمانند مدیرمان روبهرو خواهد شد..
به او گفتم که مدیرمان آدمی عصبی است و ممکن است ناراحتش کند..اما او لحظهای ساکت شد فکر کرد و گفت «برو صداش بزن»...طوری این حرف را میزد که انگار میخواست با مدیر صحبتی سخت داشته باشد.
من اما دلم میخواست اشک بریزم برای وجود پاکش در میان این گرگان...
میخواستم به او بگویم این ناآگاه بازی آنها تقصیر تو نیست،تقصیر آنها هم نیست(شاید هم باشد) تقصیر نشستگان بر روی صندلی پادشاهی ست.
اما بی پروا تر از اینها بود و گمان میکرد دنیا جای قشنگی ست.
کنجکاوی ها و سوال هایش تمامی نداشتند...
جلد کتابم را لمس میکرد و میپرسید «این عمویی که روی کتابِته داره چیکار میکنه بهش گفتم میلههارو بهم وصل میکنه و بعدش با تعجب تمام میپرسید وصل کردن یعنی چی؟!»
با نگاهی پر از معصومیت میگفت«خاله میشه پرتقالمو پوست بگیری»
دلم میخواست ساعت ها بنشینم و با او حرف بزنم،به او گوش دهم و کنجکاوانه کشفش کنم.
به سوالاتش جوابی دهم و با او بازی کنم.
اما نمیگذاشتند و ناآگاهانه بچهای که از جنس خودشان بود را طرد میکردند و میراندند؛و با زبان عمل به او گوشزد میکردند که تو از ما نیستی.
دلم میخواست بدانم این خورشیدِ زیبا،این پرتویِنور چه سرنوشتی دارد؟چه چیزی در انتظار اوست؟
زندگی در او موج میزد و بوی زیستن میداد اما این اجازه به او داده نشده بود...
این جامعه بُزدل اجازه زیستن به او نمیداد...
نمیدانم چرا اینگونه بودند!
نمیدانم چرا لباسِخطر به تنِ آن بچه داده بودند،بچه ای که دلش میخواست بخشی از زندگی باشد،دلش میخواست باد را به چالش بکشد،کودکی که سرمای سوزان را به مبارزه کشانده بود و با خنده از سر و روی آن میگذشت...
فقط دلم میخواهد که دنیا کمی زشتی خود را از او پنهان کندو آرزو میکنم آن لبخند همیشه بر لبانش بماند و آن هیاهو همیشه در دلش...

کاش کمی مهربانتر باشیم..!