اشکها، عجیب از این دو تیله سرازیر میشوند و غمی سوزناک، آتش به جانم زده است. نفسهای گرمم به سختی راه خود را مییابند؛ گویی سنگهایی از ریههای غبارآلود، راهِ بیرون را میجویند. مغزم در جستجوی خواب است و قلبم، از این بیگانگی، ناله میکند؛ و تو… تو تنها بیگناهِ این داستان هستی.
داستانی که با هر سازِ من، به سمتی دیگر میرود. قلمم سنگین است، اما برای تو مینویسم؛اگر روزی رفتم بدان که من از عشقِ میانمان نه، بلکه از خودم خستهام. از همان «منی» که هر بار رنگی به رخ میکشید تا شاید کمتر سیاهیِ خود را ببیند، اما در هر رنگ و هر چهره، تنها شکسته تر و سردتر شد.
من هم خود را میخواستم و هم تو را، و این خودخواهی چیزی جز ویرانی و شکست به جای نگذاشت. میانِ این ماندنها و رفتنها، معلق ماندهام. بارها نشانیام را گم کردم؛ دل به تو دادم و حال، دل از خودم بردم. در خویشتن فرو ریختم و اثراتِ ویرانی را مدام پنهان کردم. شبها با هزاران وعده میخوابیدم و صبحها، از همان وعدهها میگریختم.
اگر روزی رفتم، بدان که از عشقِ تو کم نگفتم و در آن کم نیاوردم. فقط دلم از این همه حالِ خراب و بیحوصلگی که به دوش میکشیدم، خسته شد. تو را دوست داشتم، با تمامِ رنجها، با این غمِ سنگین و با این نفسهای کمجان.عاشقِ تو بودم، اما گاهی خودم را برای خودم، به زندان بدل کردم.
نه دل بریدنی بود و نه بیمحبتی؛ فقط غمی بود که بر شانههایم سنگینی میکرد. من ترسیدم که در نهایت، میانِ «دوست داشتن» و «ناتوانی»، در سکوتِ نگاههای بیانتهایم گم شوم. پس اگر رفتم، نگو که عشق نبود؛ بگو دلی بود خسته، اما هنوز وفادار. بگو کسی تو را دوست داشت که از حالِ خودش، جز غبار، هیچ نداشت.
