
پاهایم درد میکند ؛ این یک هشدار است. باید بنشینم تا خستگی شان در برود. مثل همیشه نیمکت نارنجی رنگ انتهای پارک ، نفسی عمیق می کشم ضربان قلبم آرام آرام عادی میشود به آسمان نگاه میکنم دسته ای کبوتر بالا ی سرم پرواز میکنند
با خودم میگویم چه می شد اگر پرواز سهم من بود ؟
شاید دیگر خستگی امانم را نمی برید و میتوانستم یک نفس تا هر جا بخواهم پرواز کنم
فرق بسیار است میان آبی آسمان و تیرگی زمین
هر قدمی که بر میدارم بیشتر و بیشتر شکوه لحظه پرواز لمس میکنم
گریه ام میگیرد
"اخر چرا پرنده به دنیا نیامدم؟"
رامش
