این مقاله رو فقط دلی می نویسم و برداشتم از مقایسه بین سعدی و حافظ اصلا وزن علمی و عملی نداره و فقط چیزی که به ذهنم آمده رو می نویسم
فکر میکنم از بین آدم هایی که درمورد موضوعی نظر میدن و کمی قابل اتکاست
دو نوع آدم وجود دارد ، یکی کسانی که زیاد کتاب خوانده اند و زیاد فکر کرده اند
دومی کسانی که زیاد تجربه کرده اند و زیاد با دیگران معاشرت داشته اند، فکر میکنم اینها دوسر یک طیف نیستن و شاید دو محور عمود بر هم باشند، یعنی داریم کسی راکه در هر دو قوی است
ولی فکر میکنم تعدادشان بسیار کم است و این دو محور شاید در عمل بیشتر به صورت یک محور و در دوسر یک طیف باشند
دید من به این دونفر متمایل به فرد تجربه گراست و برای او بیشتر احترام قائلم ، چون علاوه بر این که در عمل امتحان کرده ، اولویت رو هم میدونه و وجوه مهم تر رو در نظر میگیره
مقاله در باب پراگماتیسم رو بخونید
در بین شعرا ،من حافظ رو تفکر گرا و سعدی رو تجربه گرا میدانم
البته باز این به این معنی نیست که اگر فلانی تجربه گراست ،کتاب نخوانده و علامه نیست
من واقعا با حافظ ارتباط برقرار نمیکنم ، حس میکنم هر بیت کلا جدا از بیت دیگر است و در یک بیت یک حرف خیلی بزرگ یا خیلی احساسی یا خیلی متفکرانه رو میزند
ولی آخرش که چه ؟، به کجا رسیدی؟ چه میخواهی بگی؟ ، چرا اینقدر لفافه؟
البته شاید یک نفر مثلا از فیلم های پایان باز خوشش نیاید و عاشق فیلم های کلاسیک باشد و این ذائقه باشد
اما وقتی سعدی رو میخونی
دسته بندی کرده، در مورد چیز های مهم، عاقلانه صحبت کرده و با حکمت. و درس زندگی میتونی بگیری و حرفش رو تمام کمال میزنه نه این که یک ملقمه بذاره جلوت تا هر چیزی که میخوای برداشت کنی برداری
و فکر میکنم این بخاطر زندگی دو طرف است
از زندگی دوطرف شاید زیاد اطلاعات موثقی نباشد
ولی سعدی ای که سی سال سفر کرده و برده هم شده را با کسی مقایسه کنید که این رو نداشته
حالا هر کس
بگذارید ذهن خودم رو اینجا کالبد شکافی کنم و لخت و برهنه حرف بزنم
من از کسایی که زیاد فکر میکنند و انتزاعی و در یک موضوع عمیق شده اند و فقط در کتاب غلت خورده اند و بزرگ بزرگ حرف میزنند و داعیه تغییر جهان رو دارند متنفرم
و شاید برای کسی که درس نخوانده اما تجربه و حکمت دارد احترام بیشتری قائلم
نه صورتیست مزخرف عبارت سعدی
چنانکه بر در گرمابه می‌کند نقاش
که برقعیست مرصع به لعل و مروارید
فرو گذاشته بر روی شاهد جماش
