یادمه دوران بچگی م مدام با پسر خالم کل کل میکردم ، حدودا هفت هشت سالی از من بزرگتر بود و من اون موقع پنج شیش سالم بود
هر وقت همدیگرو می دیدم آخرش یه طوری میشد دیگه
البته چون من کوچیک بودم همیشه کتک میخوردم ازش
البته کرم از من بود
نمیدونم چرا
با این که کاری با من نداشت ، اول من میرفتم سراغش و اذیت ش میکردم (البته فقط ایشون بودن و من مثلا با داداش ایشون که یک سال فاصله سنی دارن اصلا کاری نداشتم )
معمولا کتک میخوردم و به بزرگتر ها هم نمی گفتم چون خودم ، کار اشتباه کرده بودم
ولی بعضی وقت ها که خیلی سر و صدا داشتیم و بقیه میفهمیدن، اونوقت میومدن و طرف من رو می گرفتن یا می گفتن بچه است و فلانی باید درست رفتار کنه
آقا من رو میگی
انگار جام قهرمانی جهانی رو بهم دادن
پرده دوم
حدودا هفت هشت ساله بودم که از یکی از آقایان فامیل خوشم آمد و ایشون رو به نوعی الگو قرار میدادم
نمی دانم دلیلش چی بود ولی ایشون منظم و خوش پوش بودن و یک شغل کارمندی داشتن
این حالت الگو بودن در ذهنم همچنان ادامه داشت تا چند سال بعد به طور خیلی اتفاقی نمره راهنمایی ایشان رو دیدم
نمره ها افتضاح بود
من رو میگی انگار دنیام خراب شده بود
شاید مسخره باشه ولی برای من اون زمان شاید خیلی هم سخت بود
بعد تر فهمیدم که ایشان حتی تحصیلات کاملی هم ندارن و کلا ذهنیت من با خاک یکسان شد (بچه بودم دیگه)
پرده سوم
دوتا خاطره بالا من رو یاد فیلم های هندی میندازه

این که یه نفر برات قهرمان بشه و برات حقت رو بگیره ، با ظالم مبازره کنه و همه چی تموم باشه
تو جامعه ای که ظلم هست ، تو برای فرار ذهنی میری به فکر قهرمان داشتن میوفتی چون خودت نمیتونی
بزرگی میگفت بدا به حال ملتی که افتخاراتش در زیر ، زمین باشه
به این مفهوم که الان چیزی برای افتخار نداری و به تاریخی که شاید داشتی افتخار میکنی ولی الان هیچی نداری
من هم به تقلید از این جمله میگم بدا به حال ملتی که قهرمان داشته باشه
چون نشون دهنده ظلم زیادی است که وجود داره و تو وجود نداری حرکتی کنی (حتی فرار) پس ذهنت دنبال یه چیزی میگرده تا خودشو گول بزنه
فریدون فرخ فرشته نبود زمشک ز عنبر سرشته نبود
به داد و بهش یافت آن نیکووییی
تو داد و دهش کن فریدون تویی