ویرگول
ورودثبت نام
سعید رهنما
سعید رهنماجایی برای نگاه دقیق به انسان، سینما، تئاتر، روانشناسی و موسیقی. من سعید رهنِما با نگاهی مستقل و تحلیلی، فراتر از ظاهر، از تجربه، فرم و درون می‌نویسم. برای مخاطب جدی و دقیق
سعید رهنما
سعید رهنما
خواندن ۵ دقیقه·۲ ماه پیش

بزرگترین اشتباه در زندگی من چه بود؟

بزرگترین اشتباه در زندگی من چه بود؟
بزرگترین اشتباه در زندگی من چه بود؟

نوشته : سعید رهنما

گاهی بزرگترین اشتباه ما این است که فکر می کنیم برای زندگی کردن باید راه درست را پیدا کنیم، راهی که قبلا کسی آن را رفته باشد، کسی نتیجه اش را تضمین کرده باشد، کسی به ما بگوید از کجا شروع کنیم و کجا تمامش کنیم، برای همین مدام به اطرافمان نگاه می کنیم. می بینیم دیگران چه می کنند، چه چیزی را انتخاب کرده اند، کجا زندگی می کنند، چه شغلی دارند، با چه کسی ازدواج کرده اند، چقدر موفق شده اند، چه چیزی به دست آورده اند و بعد زندگی خودمان را کنار زندگی آنها می گذاریم و شروع می کنیم به اندازه گیری. انگار برای زندگی یک خط کش وجود دارد، انگار اگر از دیگران عقب تر باشیم یعنی اشتباه کرده ایم، اما شاید زندگی از اساس چنین چیزی نباشد!

هیچ انسانی دقیقا زندگی تو را زندگی نمی کند، هیچ کس گذشته تو را نداشته، با ترس های تو روبه رو نشده، با فرصت های تو مواجه نبوده، زخم های تو را نخورده، آدم هایی را که تو دوست داشتی، دوست نداشته و مهمتر از همه با آن چیزی که در درون تو می گذرد زندگی نکرده است.

پس چگونه می تواند راه او دقیقا راه تو باشد؟

ممکن است چیزی که برای یک نفر موفقیت است برای دیگری تبدیل به زندان شود، چیزی که برای یک نفر امنیت است برای دیگری خفگی باشد، چیزی که یک نفر از آن فرار می کند همان چیزی باشد که دیگری سال ها برای رسیدن به آن تلاش کرده است، مساله این نیست که دیگران اشتباه می کنند، مساله این است که زندگی آنها پاسخ پرسش های زندگی تو نیست. با این حال ما مدام دنبال تایید بیرونی هستیم. دوست داریم کسی به ما بگوید تصمیم مان درست است، کسی تشویقمان کند، کسی به ما اعتماد کندو کسی مسیر را برایمان روشن کند، کسی بگوید چه باید بکنیم و این نیاز کاملا انسانی است.

هیچ کس نمی خواهد تمام بار زندگی را به تنهایی حمل کند، اما جایی باید تفاوت میان کمک گرفتن و واگذار کردن زندگی را بفهمیم. کمک گرفتن یعنی از دیگری چیزی بیاموزی و بعد خودت تصمیم بگیری. واگذار کردن زندگی یعنی منتظر بمانی دیگری به جای تو انتخاب کند و شاید ترسناک ترین بخش بزرگ شدن همین باشد، اینکه بفهمی در نهایت هیچ کس نمی تواند به جای تو زندگی کند. هیچ کس نمی تواند به جای تو انتخاب کند، به جای تو پشیمان شود، به جای تو شکست بخورد، به جای تو عاشق شود، به جای تو مسئولیت تصمیم هایت را بپذیرد. حتی اگر همه دنیا، تو را تایید کنند باز هم این زندگی توست و اگر همه دنیا تو را نفهمند باز هم این زندگی توست. شاید به همین دلیل است که مقایسه تا این اندازه خطرناک می شود. چون وقتی مدام خودت را با دیگران مقایسه می کنی آرام آرام صدای درون خودت را کمتر می شنوی، دیگر نمی پرسی من چه می خواهم، می پرسی دیگران چه می خواهند.

نمی پرسی چه چیزی برای من معنا دارد، می پرسی چه چیزی بیشتر دیده می شود...

نمی پرسی چه زندگی ای با شخصیت و حقیقت من سازگار است، می پرسی چه زندگی ای موفق تر به نظر می رسد...

و کم کم ممکن است به جایی برسی که زندگی بسیار مرتب و قابل قبول به نظر برسد اما خودت در آن حضور نداشته باشی، خانه داری، شغل داری، رابطه داری، اعتبار داری، حتی ممکن است همه چیزهایی را داشته باشی که دیگران آرزو می کنند، اما در یک لحظه از خودت بپرسی :

این زندگی، واقعا زندگی من است؟

راه خودت لزوما راهی عجیب و متفاوت نیست، قرار نیست برای این که خودت باشی حتما همه چیز را رها کنی. گاهی راه تو همان شغلی است که سال هاست داری، اما این بار با معنای متفاوتی انجامش می دهی، گاهی ماندن است، گاهی رفتن، گاهی ساختن یک رابطه، گاهی پایان دادن به رابطه ای که دیگر تو را از خودت دور می کند، گاهی شروع کردن چیزی تازه در چهل سالگی یا پنجاه سالگی و گاهی پذیرفتن این که رویایی که سال ها دنبال کرده ای دیگر رویای واقعی تو نیست.

راه خودت را پیدا کردن همیشه به معنای پیدا کردن یک پاسخ قطعی نیست، گاهی فقط باید، آنقدر با خودت صادق باشی که بدانی کدام انتخاب از ترس آمده و کدام انتخاب از فهم. کدام تصمیم را برای رضایت دیگران گرفته ای و کدام تصمیم را اگر هیچ کس قرار نبود ببیند باز هم انتخاب می کردی.

شاید نجات انسان همیشه از بیرون نمی آید

گاهی چیزی که باید نجات پیدا کند همان بخش فراموش شده ای از خود ماست که سال ها زیر خواسته های دیگران، ترس از قضاوت، نیاز به تایید و مقایسه با دیگران دفن شده است. هیچ کس قرار نیست بیاید و زندگی تو را به جای تو زندگی کند و شاید

این خبر بدی نباشد.

شاید عمیق ترین شکل آزادی همین باشد. این که بفهمی زندگی تو مسئول خودش را دارد و آن مسئول کسی جز خودت نیست، پس به اطراف نگاه کن تا یاد بگیری. اما برای پیدا کردن خودت بیش از حد به اطراف نگاه نکن، از دیگران الهام بگیر، اما خودت را با آن ها اندازه نگیر. کمک بگیر، اما اختیار زندگی ات را واگذار نکن، چون شاید در نهایت هیچ راهی وجود نداشته باشد که از قبل برای تو آماده شده باشد. راه تو همان راهی است که با انتخابهایت می سازی و شاید بزرگترین خیانت به زندگی این نباشد که راه را گم کنی، این باشد که تمام عمر راه دیگران را بروی و در پایان بفهمی آن کسی که باید زندگی اش می کردی:

خودت بودی

پس اگر قرار است کسی را نجات بدهی، اگر قرار است کسی را از میان ترس ها و تردیدها بیرون بکشی، اگر قرار است کسی را به راه خودش برگردانی، اول به خودت نگاه کن. چون هیچ دستی از بیرون قرار نیست تو را به زندگی برگرداند. این راه را هیچ کس نمی تواند به جای تو برود و این زندگی را هم

هیچ کس جز تو نمی تواند زندگی کند...


زندگیروانشناسیخودشناسیموفقیت
۰
۰
سعید رهنما
سعید رهنما
جایی برای نگاه دقیق به انسان، سینما، تئاتر، روانشناسی و موسیقی. من سعید رهنِما با نگاهی مستقل و تحلیلی، فراتر از ظاهر، از تجربه، فرم و درون می‌نویسم. برای مخاطب جدی و دقیق
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید