
نوشته : سعید رهنما
شاید یکی از اشتباهات ما درباره خوشبختی این باشد که فکر می کنیم یک روز باید به آن برسیم. وقتی پول بیشتری داشته باشم خوشبخت می شوم، وقتی ازدواج کنم، وقتی خانه بخرم، وقتی بچه هایم بزرگ شوند، وقتی مهاجرت کنم، وقتی شغلم عوض شود، وقتی به جایی که میخواهم برسم و ...
به همین دلیل زندگی خیلی وقت ها تبدیل می شود به یک اتاق انتظار، انگار زندگی واقعی هنوز شروع نشده و قرار است بعدا اتفاق بیفتد. اما عجیب اینجاست که وقتی به یکی از آن چیزهایی که می خواستیم می رسیم معمولا خوشبختی آنقدر که تصور می کردیم دوام ندارد. چند وقت بعد خواسته جدیدی پیدا می شود و دوباره زندگی را به آینده منتقل می کنیم.
اگر خوشبختی فقط رسیدن به یک شرایط خاص بود باید آدم هایی که پول دارند همیشه خوشحال باشند و آدم هایی که مشکل مالی دارند هیچ وقت نتوانند احساس رضایت کنند. اما زندگی اینقدر ساده نیست. آدمی ممکن است امکانات زیادی داشته باشد و از زندگی خودش خسته باشد و آدم دیگری با امکانات بسیار کمتر بتواند از یک عصر آرام یا یک گفتگوی ساده لذت ببرد. این به معنای بی اهمیت بودن پول و امنیت و رفاه نیست، اتفاقا بخش مهمی از کیفیت زندگی به همین چیزها مربوط است. اما هیچ کدام به تنهایی رابطه ما با زندگی را تعیین نمی کنند. شاید خوشبختی بیشتر از این که چیزی باشد که به دست میاوریم نوعی رابطه باشد که با زندگی برقرار می کنیم. این که بتوانیم از چیزی که داریم لذت ببریم بدون اینکه برای داشتن چیز دیگری زندگی امروزمان را قربانی کنیم.
این که برای بهتر شدن تلاش کنیم اما تمام ارزش زندگی را به نتیجه آینده گره نزنیم. این که وقتی چیزی مطابق میل ما پیش نمی رود بتوانیم همچنان چیزی برای دوست داشتن پیدا کنیم و شاید مهم تر از همه این که زندگی را فقط زمانی دوست نداشته باشیم که مطابق برنامه ما پیش می رود، چون زندگی قرار نیست همیشه با ما همکاری کند. آدم ها می روند، برنامه ها خراب می شوند، بعضی آرزوها هیچ وقت اتفاق نمی افتند و گاهی چیزی را که سال ها برایش تلاش کرده ایم از دست می دهیم. اگر خوشبختی را فقط در شرایط مطلوب تعریف کرده باشیم با اولین اتفاق سخت همه چیز فرو میریزد، اما اگر خوشبختی نوعی رابطه با زندگی باشد می توانیم حتی در دوره های سخت هم بخشی از آن را حفظ کنیم، نه اینکه رنج را انکار کنیم، نه اینکه برای هر اتفاق تلخی یک معنای قشنگ بسازیم، بلکه این که بپذیریم زندگی مجموعه ای از شادی و رنج و رسیدن و از دست دادن و امید و ناامیدی است...
شاید آدم خوشبخت کسی نیست که زندگی بهتری از همه دارد، کسی است که هنوز می تواند با همین زندگی رابطه داشته باشد، هنوز چیزی برای دوست داشتن دارد، هنوز برای بهتر شدن تلاش می کند، هنوز می تواند از یک لحظه ساده لذت ببرد و هنوز وقتی زندگی آن چیزی نیست که می خواسته از آن دست نمی کشد...
پ.ن : پس جمله خوشبختی یعنی ... رو ولش کن.
باهاش راه بیـــــــــــــــا