
من نویسنده نبودم. الانم نیستم؛ ولی از یه جایی با یه آدمی آشنا شدم که دلم خواست دربارش بنویسم. ازش بنویسم. دلم خواست حرف بزنه، حرفشو بنویسم. اگه میشد دلم میخواست حرف نزنه، حرف نزدنشم بنویسم. ولی خب نمیشه. فکر کنید یه نفری که نویسنده نیست بخواد ساکت بودن یه نفر دیگه رو بنویسه، بعد یه نفر سومی بخواد اینو بخونه. نمیشه حکایت یه گنگ خوابدیده و یه عالم کر؟! میشه دیگه. بلا نسبت البته...
چند سالی هست که میشناسمش. میشناسمش یعنی اسمشو میدونم، رسمشو میدونم. اهلیتشو میدونم، اصلیتشو میدونم. میشناسمش منظورم اینه که دربارش میدونم؛ اگه شناختن اینه، میشناسمش. چند سالی هست که میشناسمش ولی خیلی وقت نیست که فهمیدم چی میگه. تازه دیدم حرف داره، حرفشم اونقدری میرزه که حتی اگر نویسنده نباشی هم دلت بخواد بنویسیش.
حالا اینکه چرا اینجا، صادقانه بگم، میشه بقیه رو اذیت نکرد و رفت یه گوشه تپید یه دفترچه برداشت و اونجا نشست و هر جور که دل میخواد، نوشت. فکر کنم دلم میخواد یه جوری باشه که یه کسی بتونه بخونه. ترس نقد شدن اصل کلامو ندارم، چون مال من نیست. ترس نقد شدن نوشتارو دارم ولی خب... خلاصه ظاهرا دوست دارم بنویسم و دوست دارم خونده شه. اصل مطلب همینه.
گذشت و گذشت تا امشب- این حکایت حبس خونگی هم شده دق دل- داشتیم چت میکردیم، یه چیزی گفت، براش نوشتم "خب حالا همه چیز تموم تمومم که نشده... هنوز محتمله که همونی بشه که میخوای." گفت آره محتمله. بعدش به نظرم یکم فکر کرد، گفت "تهش هممون زیر احتمالایی که آخر سر اونی که باید میشد نشد، خفه میشیم ولی خب اون موقع لابد حداقل دلمون خوشه". میشنامسش؛ دلش خوش نیست.
بدقلقه. یه چی میپرسی ازش مثل آدم جواب نمیده که. بعد اصرار نمیکنی، یه وقت ناراحت میشه. یعنی میخوام بگم دلشه که بگهها ولی رک و راست اولش نمیگه. رک و راست اولش میگفت عملا دیگه نمیشد ازش روایت ساخت. ازش پرسیدم دلته حرفاتو اینور اونور بزنم؟ گفت نمیگی مال کیه؟ گفتم میگم مال من نیست. گفت آره چرا که نه. خلاصه من راوی داستانیم که مال خودم نیست.
گفتم همون حرف اولی بدونید چی به چیه...