
سال کنکورم یه دبیر ادبیات مرد داشتیم آقا، مردونگی و بزرگی رو چهره ی آرومش فریاد میزد
همیشه هم وقتی میخواست نوشته و شعراش رو بخونه میگفت
" شاعر نی ام من مرثیه خوان دل غمدیده ی خویشم"
الان من میخام برگردم بگم
" عاشق نی ام من مرثیه خوان دل غمدیده ی خویشم"
به یاد آقای دهقان عزیزم❤️
زینب ره انجام