من نمی گم تکم و خاصم من میگم تا حالا هیچ کس نتونسته از حس باطنی و چیزایی که تو ذهنمه را بفهمه میگم پدرو مادرم همونقدری منو میشناسن که کل فامیل و عمو و زنعمو وخاله و ....میشناسن
من اگه تو ظاهر شاد باشم کسی نمی تونه بفهمه که از درون دارم می میرم حتی اگه شادم نباشم میگن اون موبایل این بلا رو سرت آورده من نه دوستی دارم نه هیچی در واقع بجز افراد خونه با کسی تعامل ندادم حالا وقتی مدرسه حضوری بود با دو سه نفر حرف می زدم ولی الان انگار تو انفرادی ام و فقط با پاسبونا و افسرامی تونم حرف بزنم که اونم زیاد نه چون حال و حوصله ندارن و درباره چیزای روز مره حرف میزنم چون اعصابشون نمی کشه وقتی مشکلامو میگم مشکلات من برایاونا چرته
همینطور که نظراتم زیادم مهم نیست براشون و ذهنیاتم پوچ و تخیلیه ولی من فقط دارم خودمو برای هر موقعیت احتمالی در هر حالی آماده می کنم از وقتی اونقدر بهم فشار اومد که تصمیم به خودکشی گرفتم و همه فهمیدن جز خانوادم وچندتا از همکلاسی هام زنگ زدن تا منصرفم کنن ولی من تصمیممو گرفته بودم ولی نفر ۵یا ششمی که زنگ زد یکی بود که دورا دور باهاش سلام و علیک داشتم اسمش محمد بود وقتی اون زنگ زد یکم دلسرد شدم اما تو دلم گفتم از تموم اونایی که کاری کردن که منی که اونهمه امید به زندگی داشتم و بچه پر شرو شوری بودم تبدیل به این آدم ی شدم که دیگه نمیخنده انتقام می گیرم گفتم الان اگه بمیرم از ضعف مردم اما من اونقدر تلاش می کنم تا با غرور و فخر خودمو بکشم نه در نقش یه بچه دبیرستانی ساده دل و بی شیله پیله که همه بهش ضربه میزنن و شروع کردم به ساختن خودم کتاب موفقیت در ۲۰ روز اثر آنتونی رابینز را خوندم البته فقط ۲۰۰ صفحشو وبعدپناه بردم به رمان میدونم پسرها رمان نمی خونن لااقل اونایی که من دیدم تا حالا هیچکدوم رمان نمی خونن و اکثرا بازی رایانه ای دوست دارن ولی من خودمو پشت داستانا پنهون میکردم و میگفتم یعنی میشه منم یه روزی یه داستان خوب از زندگیم داشته باشم میدونم حالا خیلیا میگن مگه دختری که نشستی به رمان خوندن ولی رمان خوندن برام شده مثل مواد مخدر وقتی میخونم همه جسم و روحم تسکین پیدا می کنه و سعی میکنم همه رمانهایی که میخونم پایان خوش باشن و تمشون هم طنز باشه اینطوری بهتره درسته خنده هام دیگه صدا نداره و از ته دل نیست و فقط یه ماسکه اما میخوام مغزمو قول بزنم و شاد نگه اش دارم فک کنم اینطوری بهتر باشه
اما حالا
گیر افتادم از وقتی اومدم دبیرستان قید درسو زدم البته نه کاملا حالا حدود یه سال دیگه کنکور دارم و اگه بخوام تو آینده بازم زندانی نباشم و همینطور محتاج باید تو این یسال مثل خر درس بخونم و تست و تحلیل اما من معتاد رمانم و هیجوره نمی تونم ترکش کنم آرامشی که بهم میده وصف نشدنیه اولا واسه این میخوندم که خالی شم که از زیادی غم و اندوه و درد و بلای شخصیت داستان پر بشم و دیگه جایی برای غم های خودم نباشه اما ...
چیکار کنم ...؟!
رادمان فرهودی
سوم تیر ۱۴۰۰ ساعت 00:24بامداد
نظراتتون برام خیلی مهم و تسکین دهندس و کمکم میکنه ممنون میشم ازم دریغ نکنید