
سلام من رادمانم چند ماه دیگه ۱۸ سالم میشه و اینجام تا حرفامو بگم حتی اگه کسی نخونه ولی بالاخره میدونم که بین چندین نفر حرف هایی از ته دلم و زندگیم زدم که تا حالا فقط به سررسیدم زده بودم من برعکس خیلی از پسرها یه فردی ام که زیاد از خونه بیرون نمیرم یعنی اجازه ندارم حالا از اون آدمهای زیر آبی رفتن و اینا هم نیستما نه تا حالا دوست دختر داشتم نه رفیق باز بودم دوست هایی که داشتم فقط تو محیط مدرسه بود و یا تو کلاس زبان که خارج از کلاس باهاشون تعامل ندارم که آی بیاید بریم دور دور و از این جور چیزا الان نزدیک یه ساله که فقط شنبه هابه مدت ۲ ساعت می رفتم کلاس ریاضی والان که تابستونه و درست یه سال دیگه کنکور دارم دیگه اونم کنسل کردم و بست نشستم تو خونه رشتم تجربیه و از مهر میشم یه دوازدهمی من میخوام دانشگاه قبول شم تو یه رشته خوب و آینده دار تا بتونم از این زندان آزاد شم کار پیدا کنم چون الان پدرم میگه اول کنکورتو بده بعد الان وقت کارکردن و پول دراوردن نیست من برخلاف خیلی ها با اصرار پدرو مادرم نرفتم تجربی وگرنه مادرم میگفت حسابداری بخون چون درست روبروی خونمون یه هنرستان هست و من با جدال های فراوان تونستم بهشون بقبولونم که میخوام برم تجربی و باید برم اما بعدش گفتن هر مدرسه ای ما بگیم و منو فرستادن دبیرستان شاهد و یه سرویس رفت و برگشت هم برام گرفته بودن که هیچ جوره نمی شد پیچوندش حالا بماند که تو این یه سالی که من تو اون مدرسه کلاس دهمی بودم چقدر تضیف روحیه شدم و کل یه فرد دیگه شدم و هیچ کس نفهمید رادمانی که همش میپرید و میدوید وسط خونه دیگه یه جا میشینه و به یه جا خیره میشه فکر می کردن از اثرات حجم زیاد درسای دبیرستانه رادمانی که وقتی قبل خواب مسواک می زد هی جلوی آینه روشویی بالا پایین می پرید و مسواک می زد دیگه آروم یه جا وایمیسته و مسواک میزنه و دیگه موقع مسواک زدنش دستو پاش به وسایل گیر نمی کنه که همه چی رو بریزه
کیا این پستو خوندن میشه برام نظرتونو بذارید که ببینم ادامه بدم به ایجا نوشتن یانه به اینکه من معتادم اما نه به مواد مخدر به چیزایی که حتی فکرشم نمی کنید
دوست دارشما رادمان فرهودی