
یادمه پنجم ابتدایی که بودم، مدرسه ادب روستای شاهینآباد شهر ارومیه، زنگ تفریح مدیرمون آقای نادر علیزاده عزیز که به معنای واقعی مدیر بودن و انشالله هر جا تشریف دارن سلامت باشن، به من و چند نفر از همکلاسیها میگفتن که بستههای تغذیه رو از انبار بیاریم که آماده بشن برای توزیع. روی بسته تغذیهها نوشته بود "با باز شدن درب یک مدرسه، درب یک زندان بسته میشود".
هر روز برام سوال بود مدرسه که اینجاست، زندان هم که یه ساختمون جدایی باید داشته باشه، پس چطور میشه با باز شدن در این یکی، در اون یکی بسته بشه. بزرگتر که شدم جامعه رو بیشتر شناختم، برای تحصیلات دانشگاهی از ارومیه اومدم تهران، دنیای بزرگتری رو دیدم و هر روز معنی اون جمله بیشتر برام مشخص شد. دیدم هر جا که آموزش درست وجود داشته باشه از خیلی از معضلات اجتماعی پیشگیری میشه. جلوتر که اومدم درباره عدالت اجتماعی مطالعه کردم، دربارش کتاب و روزنامه خوندم، رادیو و مصاحبه گوش دادم و تلوزیون دیدم و مفهوم واقعی اون جمله بیشتر برام تداعی پیدا کرد. به درجهای رسیدم که بنظرم میاد راهکار تحقق عدالت اجتماعی به عنوان سرفصل و ریشه سایر ابعاد عدالت، در وهله اول برمیگرده به عدالت آموزشی. جایی که بچهها نه فقط آموزش، بلکه پرورش ببینن، به معلمین دلسوز بها داده بشه، تخصیص سرمایه و بودجه مناسب، ساختمانهای خوب، کتابخانهها و آزمایشگاههای مجهز. وقتی که بتونیم حس ارزشمندی رو به آموزشدهنده و آموزشگیرنده منتقل کنیم معجزه میکنه و کل جامعه ازش تاثیر میگیره.
تربیت نسلهای آینده از الان باید جدی گرفته بشه. نسلی که بتونن با همون حس ارزشمندی و ایجاد روحیه جمعگرایی به جای فردگرایی رشد کنن و هر کس در جایگاه واقعی و متناسب با استعدادش قرار بگیره. با این روند، نسل تربیتشده میتونن نیازهای واقعی جامعه رو در همه ابعاد به درستی بشناسن و براش برنامهریزی مناسبی انجام بدن، همون کاری که کشورهای موفقی مثل سنگاپور در گذشته انجام دادن و الان نتیجش رو در همه بخشها میبینن.
در آخر، امید آن که ما هم با برنامهریزی درست بتونیم هر چه سریعتر جایگاه واقعی آموزش و پرورش و آگاهیبخشی رو در کشور پیدا کنیم و یک گام بنیادی به سمت عدالت اجتماعی برداریم.
∆ ویکتور هوگو: کسی که درب مدرسهای را باز میکند، زندانی را تعطیل میکند.
∆ یه شخصی از معلم فرزندش میپرسه شماکه قاضی بودین، چرا قضاوت را رها کرده و معلم شدین؟ معلم جواب میدن وقتی به مراجعین و مجرمینی که پیش من میآمدند دقت میکردم، میدیدم اکثرا کسانی هستند که یا آموزش ندیدهاند ویا دیدگاه درستی ندارند. و ما چقدر به معلم دانا، بیش از قاضی عادل نیازمندیم.
∆ همیشه به جای پرداختن به شاخ و برگ، باید به اصلاح ریشه بپردازیم.
با تقدیم احترام
محمدرضا شیخی چمان
۱۴۰۱/۰۲/۰۸ - پنجشنبه