
باژگون پرسید: شما یادتان می آید آخرین بار با چه کسی از بزرگ ترین رنجتان حرف زده اید؟
جواب ها زیاد بود
کسی میگفت: نه من در تنهایی زاده شدم و تنهایی در من زاده شده
کسی میگفت: بله با پدرم
دیگری حرف از رفیق ده ساله اش زد
یکی آن میان خود باژگون را مخاطب قرار داد و گفت: با خودت صحبت کردم.
کسی گفت؛ مگر رنج عظیم بر زبان میرسد؟رنج عظیم میماند و جانت را میبلعد .
کسی گفت: با رنجم رفیق شده ام ، رنجم را دوست دارم .
دیگری نوشت: من یک ویرانه ی به تمام معنا هستم،چرا آجر هایم را به سر این و آن بکوبم؟
یکی این میان تصمیم داشت رنج عظیمش را با همه ی ما در میان بگذارد
"رنجش شکاف عمیق بین او مادرش بود "
با قلب فشرده و چشم پر اشک گفت : مثلا مامان این قرآن را سرگرفته و با آن مداح چیزهایی تکرار میکند و بلند بلند گریه میکند
همه این هارا در همین خانه انجام میدهد
همین جایی که من نفس میکشم
همین جایی که من دیگر "خدایی" نمیبینم
دیگری گفت رنجم را با مردی در میان گذاشتم که فکر میکردم عاشقش هستم حالا رنج مانده و او رفته به گورستان احساساتم!
دختری که کمی از موهای مشکی اش را آبی کرده بود گفت: رنج من این است بدون مشقت نمیتوان پرواز کرد ........زندگی در این وطن بیش از حد تحقیر آمیز شده.
یک نفر آن میان با صدای ارام گفت هیچکس.من از بیان رنج حتی بیشتر از جنگیدن با آن وحشت دارم
مردی گفت رنجم مختصر است و جان فرسا "از عمق جان خواستم و نشد"همین.
آن یکی گفت رنجم را یک روز سپردم به دریا و ارزو کردم که غرق شود،آدم بددلی نیستم،طاقت دیدن مرگ مورچه ای را هم ندارم اما با تمام وجود آرزو کردم که میان موج های دریا بماند و جان بدهد.
پسرک لاغر اندامی گفت زندگی من قصه ای ندارد ،حتی خاطره ای ندارم کاش یکبار رنج را تجربه میکردم
یکنفر پوزخند زد و گفت رنج من"منم"،به چه کسی میتوان گفت آن که جان سپرد به دست خود به قتل رسیده بود؟
صدایش را صاف کرد و گفت بیان رنج خودش مولد رنجی دیگر است.چرا بگویم؟
من؟
من آخرین بار با بزرگ ترین رنجم سر روی یک بالشت گذاشتم
آخرین بار اشک را پس زدم روی رنجم را خوب تماشا کردم
رنجم را مکرر بوسیدم
رنج عظیم من حتی از تمام آسودگی ها و آرزوی مردمان، ستودنی تر بود...
رنج عظیم تو کجاست؟
