
ما ایرانیها روزانه 88 میلیون لیتر بنزین مصرف میکنیم.
قیمت FOB بنزین در خلیج فارس حدود 43 سنت است که با دلار دولتی (هر دلار 4200 تومان) هر لیتر بنزین 1800 تومان و با دلار آزاد (حدود 10000 تومان) هر لیتر بنزین 4300 تومان قیمت دارد و همانطور که میدانید بنزین با قیمت هر لیتر 1000 تومان به مردم عرضه میشود و مابهالتفاوت این قیمتها توسط دولت به صورت یارانه غیر نقدی پرداخت میشود.
با یک تخمین ساده میتوان گفت که دولت ایران سالانه بین 10 تا 18 هزار میلیارد تومان یارانه سوخت میپردازد.
اگر درستی این اعداد را (با کمی تلرانس) بپذیریم سوال مهم ما این است که آیا دولت کشورمان و یا هر نهاد تصمیمگیر دیگری نمیتواند بخشی از این یارانه هنگفت را که هر روزه توسط مردم دود میشود، به تحقیق، توسعه و تولید خودروی برقی اختصاص دهد؟
آیا کشوری که سالانه 18 هزار میلیارد تومان یارانه بنزین پرداخت میکند نمیتواند برای توسعه خودروهای الکتریکی 500 میلیارد تومان سرمایهگذاری کند؟
کمپانی تسلا به عنوان یکی از پیشروترین تولیدکنندگان خودروهای برقی در دنیا سالانه تنها 5.2 درصد از درآمد خود را صرف R&D یا تحقیق و توسعه میکند که مطمئناً در مقابل مبلغ یارانه سوختی دولت ایران مبلغ ناچیزی است.
متاسفانه و متاسفانه بعضی از پروژههای تحقیقاتی دانشگاههای کشورمان در زمینه خودروهای الکتریکی با کمبود بودجه در حد پنج تا ده میلیون مواجهاند و پول خرید یک باتری یا ساخت بدنه خودرو را ندارند و پروژه عملاً متوقف است و این در حالی است که خودروهای برقی دانشجویان ایرانی در مسابقات جهانی و در رقابت با کشورهایی نظیر آمریکا و آلمان و چین خوش درخشیدهاند که این نشان از وجود دانش فنی مناسب برای طراحی و ساخت این خودروها در کشور است.
لازم است بدانید که دانش فنی خودروهای الکتریکی را میتوان در دو مرحله بررسی کرد و برای رسیدن به آنها برنامهریزی نمود:
1 . طراحی و تولید یک خودروی الکتریکی ( دانش فنی و تکنولوژی آن تا حدودی در کشور وجود دارد و رسیدن به فناوری دنیا با برنامه ریزی میان مدت سه تا پنج ساله و حجم سرمایهگذاری کمتر امکانپذیر است)
2 . طراحی و ساخت زیر سیستمهای خودروی الکتریکی مانند باتریها، درایورها و الکتروموتورها (نیازمند برنامهریزی بلند مدت 10 تا 15 ساله ، نیاز به سرمایهگذاری هنگفت که باید بر اساس توجیه اقتصادی و کسب بازارهای صادراتی پس از رسیدن به سطح اول انجام شود)
اما دلیل نگارش این متن یادآوری وظیفه ما به خود ماست. ما به عنوان شهروندان عادی (اما تحصیلکرده) باید بدانیم که موضوع خودروهای الکتریکی یک موضوع مهم ملی است و آنچه که امروز در این زمینه کمبود داریم قانون شفاف، برنامهریزی دقیق و پیگیری مداوم این برنامههاست. اکنون که میدانیم در این حوزه متخصصان و مهندسان خوبی داریم که میتوانند ظرف چند سال این تکنولوژی را برای ما به ارمغان بیاورند، باید مطالبهگر باشیم و از دولت و مجلس کشورمان این موضوع را بهطور جدی بخواهیم.
در شرایطی که موضوع ورود زنان به ورزشگاه بنا به خواست بخشی از مردم به یک مطالبه ملی تبدیل شده و توسط دولت و مجلس پیگیری میشود مطمئناً بحث خودروهای الکتریکی در آینده این سرزمین مهمتر و تاثیرگذارتر است و اولویت بسیار بالاتری دارد.
تا چه زمانی باید سرمایههای این سرزمین صرف وارد کردن بنزین شود و یا در بهترین حالت برای ساخت پالایشگاهای داخلی سرمایهگذاری شود تا بنزین را در داخل تولید کنیم و بسوزانیم؟ تا چه زمانی باید سلامت جامعه به دلیل تنفس هوای آلوده در خطر باشد و بخش عمدهای از بودجه بهداشت و سلامت کشور صرف درمان بیماران سرطانی شود؟
من امیدوار هستم که موضوعاتی نظیر خودروهای الکتریکی و انرژیهای پاک مورد مطالبه جدی مردم واقع شود به شکلی که کاندیداهای آینده نمایندگی مجلس و ریاست جمهوری مجبور باشند در ایام انتخابات نسبت به این موضوعات صحبت کنند و برنامه ارائه دهند همانطور که در کشورهایی نظیر فرانسه این اتفاق افتاده است.