خواندن ۱۰ دقیقه·۶ سال پیش

ادکلن‌ تلخ

ادکلن تلخ
پرستو پارسا
نور سفید چشمم را می‌زند و البته زندگی هم دلم را! درد امانم را بریده. کنترل فریادهایم دست خودم نیست. نمیدانم چرا اینقدر خودت را سفت میکنی؟ انگار می‌روی یک گوشه و دست و پاهایت را جمع می‌کنی که مبادا جای به این گرم و نرمی را از دست بدهی. اگر وقت کنم، حتما به تو یاد خواهم داد که وقتی حال مامان خوب نیست موقع شیطنت هم نیست. یادم هست بابا جلیل که فوت کرد من دو ساله بودم.
زهره دستم را گرفت و برد پیش مامان لیلی و مامان لیلی درحالی که با گوشه‌ی روسری اشکهایش را پاک می‌کرد، همین را به من گفت: «بعدا حتما بهت یاد میدم که وقتی مامان ناراحته موقع شیطونی نیست!» و اخم بدی کرد. زهره من را به گوشه‌ای برد و گفت: «چرا نمیفهمی؟! بابا مرده!.» وبعد با گریه از من دور شد ومن آن وقتها فکرمی‌کردم مامان لیلی هروقت ناراحت بشود یعنی یک نفر مرده!. بین خودمان باشد، الآن هم ناراحت است...

آخ... این درد هرلحظه دارد بیشتر می‌شود. کاش می دانستی با این لج بازی‌ها و سفت کردن‌های خودت راه به جایی نمیبری. امروز همین که به ایستگاه آخر برسیم ناچاری که پیاده شوی. آه! لعنتی! پس چرا نمی‌رسیم؟!
انگار مسیر اتاق من تا اتاق عمل کش آمده. مسیر مطب دکتر علی‌پور هم از همان روزهای اول کش آمد! اینقدر که یک بار وسط راهروی مطب از حال رفتم و با کمک منشی وارد مطب شدم. یا مثل راهروی محضرخانه که اینقدر کش آمد تا دست آخر پدرت از در دیگر رفت و نتوانستم ببینمش و لااقل سیلی محکمی حواله‌ی صورتش بکنم. پرستار جایی تخت را نگه می‌دارد. سرم را کمی بلند می‌کنم. جلوی در ورودی اتاق عمل هستیم. حین توقف چند ثانیه‌ای، که دلیلش را نمی‌دانم، صورت پرستار را میبینم ودستش را محکم فشار می‌دهم. از درد صورتم را جمع کرده‌ام و در گلویم فریاد می‌زنم. پرستار که از قضا خیلی هم شبیه منشی دکتر علی‌پور است آرام میگوید: «نفس عمیق بکش و ذکر بگو!...آرومت میکنه!» و پیرزن بغل دستی‌ام در مطب هم که لیوان آب قند در دست های تپل اما چروکیده‌اش است لیوان را به دستم می‌دهد و میگوید: «ذکر بگو مادر!...آروم میشی!.» و من میان درد وفشاری که فقط به قدر تنفس امانم می‌دهد، همه‌ی اذکار را فراموش کرده‌ام جز یکی؛ دانه‌های تسبیح از دست مامان لیلی روی هم می‌افتند و من با هر دانه لا حول ولا قوه الا بالله را فریاد می‌زنم.
و مامان لیلی تسبیحش را جمع می‌کند توی مشتش و پیشانیم را می‌بوسد و می‌گوید: «عاقبت به خیر بشی مادر» و پدرت، حتما از روی تزویر، گوشه‌ی چادر کرم‌رنگ و گلدار مامان لیلی را می‌بوسد.

بالاخره رسیدیم! دلشوره‌ی عجیبی گرفته‌ام. دست منشی دکتر علی‌پور را فشار می‌دهم و با کمک او وارد اتاق می‌شوم. او اندکی بعد بیرون می‌رود و من سلامی می‌کنم و جواب آزمایش را به دکتر می‌دهم می‌نشینم ودکتر مشغول مطالعه‌ی برگه‌ی جواب می‌شود ومن فکر می‌کنم چه قدر رایحه‌ی ادکلن تلخ و خنک دکتر شبیه بوی حماقت‌های من است، وقتی که به خاطر مزاحمت پیرمرد کنار دستی‌ام در پرواز تهران به شیراز مجبور به جابه‌جایی شدم و کنار مردی نشستم که آن روز، برحسب تصادف صرفاً مقصدش تا هتل، با من یکی بود و بعدها پدرت شد، آن هم به خاطر علاقه‌ی من به مردی با وقار و ظاهرا مهربان که سال‌ها مثلا!! مورد بی‌مهری همسرش واقع می‌شده و آن روزها پاسخ نیاز‌های معمول و برآورده نشده‌اش را در من و زیبایی زنانه‌ام یافته بود و فقط خدا می‌داند که چه تهمت‌هایی را به زن بیچاره‌اش بست تا مرا خام عشق تاریخ مصرف‌دار خودش بکند و خوب یادم هست که آن روز در هواپیما هم همین بو مشامم را پر کرد.
پرستار به خاطر فشاری که به دستش می‌آورم آن را از دستم بیرون می‌کشد ودیگران چیزهایی را به سرمم تزریق می‌کنند که نمی‌دانم چیست ولی ازمیزان درد کاسته می‌شود وتو انگار که به یک باره دست ازکج خلقی برداشتی و همان پرستار ماسکی به صورتم می‌زند و می‌پرسد: «خوبی؟» ومن لبخند می‌زنم و چشمهایم را روی هم فشار می‌دهم وهمین که باز می‌کنم دکتر علی‌پور عینکش را در می‌آورد و روی میز می‌گذارد و بعد از کمی مکث می‌گوید: «کسی همراهتون نیست؟» و من سرم را تا جایی که بشود می‌چرخانم تا شاید پشت شیشه‌های کوچک درب اتاق عمل کسی را ببینم اما هیچکس نیست و ناگزیر کمی خودم را جمع وجور می‌کنم و در جوابش میگویم: «نه دکتر! قرارم نیست کسی بیاد! پس همه چیز و به خودم بگین. کام من به تلخی عادت داره!» و قطره اشکی از گوشه‌ی چشمم به پایین می‌افتد. صدای دکتر جراح را می‌شنوم که از پرستار چیزهایی می‌پرسد وچیزهایی می‌خواهد و ونفس عمیقی می‌کشد و بعد رو به من میگوید: «چرا اینقدر دیر اومدی دخترجون!
بااین فشار خون بالا، کنده شدن یه تیکه از جفتت هم برا ما شده قوز بالا قوز» و قبل از اینکه من بخواهم حرفی بزنم «بسم الله» می‌گوید و دست به کار می‌شود. اضطراب را در چشم‌های پرستار که مدام مرا چک می‌کند، می‌بینم. اضطراب را در چشم‌های مامان لیلی هم دیدم؛ وقتی به او گفتم پدرت زن داشته و من می‌دانستم اما به هزار دلیل خود ساخته که امروز عجیب، احمقانه و حقیرانه به نظر می‌رسند، مشکلی با این پستی ندارم و مامان لیلی از همان روز که نگاه‌های خالی از پشیمانی و خجالت من را دید، از همان روز که با وقاحت کمبودهای زندگیم را توی صورتش زدم که خودم را از بازخواست شدن نجات بدهم، صورتش، صدایش و دستهایش را از من گرفت...
اضطراب را در چشم‌های دکتر علی‌پور هم می‌بینم وقتی میگوید: «از امروز حتی یک سرما خوردگی ساده میتونه بسیار خطرناک باشه!» و لیستی از خوراکی‌ها وفعالیت‌های ممنوعه و مفید را برایم ردیف می‌کند و سفارش می‌کند که داروها را حتما همین امروز از داروخانه‌ی رو به روی مطب بگیرم و مصرفشان را شروع کنم و من کیسه‌ی داروها در دست از داروخانه بیرون می‌زنم و خدارا شکر می‌کنم که باران شدیدی می‌بارد و می‌توانم با خیال راحت همه‌ی بغض‌هایم را بترکانم ونمی‌دانم به چه کسی زنگ بزنم و اول بگویم باردارم، یا اول بگویم این HIV را که نمی‌دانم کجا جانم را قربانی دل شکسته‌ی بهناز می‌کند، پدر لعنتی‌ات به من هدیه کرده و حالا رفته؛ و یا بگویم از تنهایی دارم دق می‌کنم ویا چه بگویم که امروز وقتی به دنیا آمدی مامان لیلی بیاید و پیشانیم را ببوسد و تسبیحش را که یک عمر به ذکر چرخیده به سر وصورتم بمالد و زهره بیاید و تو را بغل بگیرد و خاله‌وار قربان صدقه‌ات برود...
میان همهمه‌ی دکتر و پرستارها صدای گریه‌های تو روح را انگار به تنم برمی‌گرداند.

با اشاره‌ی دست به پرستار می‌فهمانم که بگذارد تو را ببینم. اما انگار نمی‌توانند مکث کنند و فقط صورتت را به سمتم می‌چرخانند و گریه امانم نمی‌دهد...
حتما پرستارها شاهد مادر شدن خیلی‌ها بوده‌اند. ماسک را از روی صورتم برمی‌دارم و رو به پرستار میپرسم: «به نظرت شبیه عفریت‌ها هستم یا مادر ها؟» بقیه هم صدایم را شنیده‌اند. چند ثانیه سکوت می‌کنند و پرستار ماسک را به صورتم برمی‌گرداند و میگوید: «بهشت زیر پای هیچ عفریتی نیست عزیزم! پس تو نه عفریتی نه هیچ چیز دیگه‌ای. تو زنی هستی که خدا لیاقت به عهده گرفتن تربیت بنده‌اش رو در اون دیده ویک مادری، شبیه همه‌ی مادرهای دیگه...». ومن لبخند می‌زنم و در دلم دعا می‌کنم که کاش شبیه مامان لیلی شده باشم. شبیه وقت‌هایی که پای سجاده‌اش می‌نشست و من یواشکی و از پشت در اتاقش، می‌شنیدم از خدا می‌خواهد که بدون بابا جلیل، بتواند زندگی کردن را یادمان بدهد و دنیای بی‌بابا جلیل ما را نااهل نکند! و همیشه میگفت: «مادر! خدا خیلی بخشنده ست؛ دعایی که از عمق وجود آدم و به صلاح بنده‌ش باشه رو حتما اجابت میکنه» و من می‌دانم، احوال این روزهای من قطعا به معنای استجابت دعای مامان لیلی نیست. چون رنگ و بوی نفرین بهناز را دارد که جلوی در خانه‌ام سبز شد و گفت: «منتظر روزی‌ام که کاخی که روی ویرونه‌ی زندگی من ساختی رو سر هردوتون خراب بشه. حیف اسم زن که رو عفریته‌ای مثل تو بذارن!» انگار خبر داشته که چه بلایی قرار است سرم بیاید! اصلا مگر می‌شود خبر دار نبوده باشد. مدت‌ها از او به خاطر این بی‌رحمی و اینکه چرا به من چیزی نگفته، نفرت داشتم اما حقیقت این است که یک زن اگر بخواهد، بزرگ‌ترین عیب‌ها و بیماری‌های مردش را می‌تواند به جان بخرد، زندگی کند و حتی در نقش یک فدایی ظاهر بشود ولی برای او هیچ چیز دردناک‌تر از این نیست که بداند از طرف مردی که او جوانی و عشق را خرجش کرده نادیده گرفته شود و آن مرد کسی را به او ترجیح بدهد و این حقیقت زیر بار خودخواهی آن روزهایم رنگ باخته بود. کاش بهناز این جا بود تا به او می‌گفتم که نفرینت عجیب به صلاحم بوده و کاش به او می‌گفتم که همه‌ی عفریته‌ها قسی‌القلب نیستند وشاید محبت مردانه‌ای که از کودکی دنبالش بوده‌اند حماقتشان را برانگیخته و کاش می‌توانستم از او بخواهم این عفریته‌ی فلک‌زده را ببخشد وشاید محبت مردانه‌ای که از کودکی دنبالش بوده‌اند حماقتشان را برانگیخته و کاش می‌توانستم از او بخواهم این عفریته‌ی فلک‌زده را ببخشد وکاش بخشندگی خدا شامل دعای مامان لیلی هم بشود و عاقبت نفرین بهناز، دعای مامان لیلی باشد...

میدانی؟ من هم تمام این مدت هر کاری را که می‌توانستم انجام دادم تا از شر این مرض لعنتی در امان بمانی و به جای هر دو مان زندگی کنی. کاش مامان لیلی و زهره و هر کسی که بعد از من برایت می‌ماند به تو بفهماند چگونه می‌شود زندگی کرد وچگونه می‌شود عاقبت به خیر شد...
چشم‌هایم سنگین شده‌اند. دکتر به همه خسته نباشید گفت و بیرون رفت ومن باز سرم را دنبال چهره‌ی نگرانی که به سمت دکتر برود به طرف در چرخاندم اما تنهایی مثل صدای بسته شدنِ در توی گوشم خورد.

چشم‌هایم را می‌بندم و باز با دست‌ها و تسبیح مامان لیلی ذکر می‌گویم و سرم را روی پاهای مامان لیلی می‌گذارم و عطر پیراهنش ریه‌هایم را پر می‌کند و دست‌هایش را لای موهایم حس می‌کنم و دست‌هایش را... چشم‌هایم را باز می‌کنم. صورت کسی نور سفید را قطع می‌کند و روی صورتم خم می‌شود ولب‌های گوشتی آشنایی پیشانیم را می‌بوسد و دست‌های چروکیده‌ای موهایم را رها می‌کند تا پرستارها مرا به اتاقم منتقل کنند... لبخند می‌زنم و چشم‌هایم بسته می‌شوند...

زمان زیادی نمی‌گذرد که درد ناشی از کاهش اثر داروهای بی‌حسی بیدارم می‌کند. مامان لیلی کنارم روی صندلی نشسته و از چشم‌هایش پیداست حسابی گریه کرده. زهره تو را بغل گرفته و قربان صدقه‌ات میرود و چشم‌های باز مرا که می‌بیند تو را بغلم می‌دهد و آرام میگوید: «سالمه!...خداروشکر!» و من انگار در در پس سیاهی چشم‌های نیمه بازت خدا را می‌بینم که یک بار دیگر به صورتم لبخند می‌زند و نمی‌دانم از شوق کدام یک از دعاهای مستجاب شده‌ی امروزم اشک بریزم وشکر کنم. مامان لیلی تسبیح را به صورت هردومان می‌مالد. آخ که چقدر احساس ضربان‌های قلب کوچکت روی سینه‌ام لذت‌بخش است. صورتت را می‌بوسم. گریه نمی‌کنی اما قلبت تند تند می‌زند. من هم وقتی زهره گفت بابا جلیل مرده گریه نمی‌ کردم اما قلبم تند تند می‌زد، یا وقتی شیرینی حضورم دل پدرت را زد و مرا بی‌رحمانه دور انداخت، باز هم گریه نکردم، اما قلبم تند تند می‌زد...نمی‌دانم بگویم خیالت راحت باشد یا نه، چراکه من رها کردن را بلد نیستم، ولی مرگ هم به این نابلدی‌ها اهمیتی نمی‌دهد. اما هرچه که شد، تو گریه کن! گریه داروی بی‌حسی دردهاییست، که نای فریاد زدنشان را نداری...
در گوشَت چندتایی ذکر می‌گویم که یک باره انگار صدای زمزمه‌های مامان لیلی سر سجاده، در سرم تکرار می‌شود و بابا جلیل را می‌بینم که کنار در اتاق ایستاده و تسبیحی درست شبیه تسبیح مامان لیلی را در دستش می‌گرداند. انگار او هم رها کردن را بلد نشده...

من باید به مامان لیلی بگویم که باباجلیل زنده است و بازی با زهره را رها می‌کنم و دوان دوان به سجاده‌ی او نزدیک می‌شوم. نمی‌دانم چه می‌خواهد بشود اما فرصت را هم نمی‌توانم ازدست بدهم. به سختی دست کوچکت را روی لب‌هایم می‌گذارم و می‌بوسم و انگار پایم به لبه‌ی فرش اتاق گیر می‌کند و زمین می‌خورم که دهان و بینی‌ام پر از خون می‌شوند وهمین که دستت را از روی لب‌هایم برمی‌دارم قطره‌های خون را روی سفیدی پوستت می‌بینم. سرم را برمی‌گردانم و به صورت مامان لیلی نگاه می‌کنم و می‌گویم: «مامان؟! بابا جلیل...» و او نمی‌گذارد حرفم تمام شود می‌آید و مرا بغل می‌کند و من در دشت گل‌های سرخ چادر نمازش انگار گم می‌شوم و خون روی بالشت و ملحفه‌ها می‌دود و مامان لیلی بلند فریاد میزند: «یا فاطمه‌ی زهرا!». زهره دکترها را صدا می‌زند و من دست مامان لیلی را می‌گیرم و با ته‌مانده‌های رمقی که در تنم هست بالا می‌آورم و می‌بوسم؛ صدای پای دکترها و بوق ممتد و جرق جرق دانه‌های تسبیحِ پاره شده‌ی مامان لیلی روی زمین، آخرین چیزهاییست که می‌شنوم...