فصل تابستان بود و همه جا سبز سبز؛ در این جنگل، تا چشم کار میکرد درخت و گل و بوته دیده میشد و بجز دونفر، هیچ آدم دیگری در آنجا نبود.
روی چمنها نشسته بودند، سر دخترک روی شانه پسر بود و پسرک دستش را دور او حلقه کرده و او را محکم بغل گرفته بود. کتابی دست دخترک بود که داشت از رویش چیزی را میخواند، او گفت: ببین اینجا نوشته 《برای داشتن احساس رضایت لازم است آن کسی باشیم که هستیم نه کمتر و نه بیشتر... شدیدترین یاسها و رنجهایی که در زندگی به سراغ ما میآیند، ما را با عمیقترین رازهای زندگی رو در رو میسازند... هنگامی که درست نگاه کنیم زندگی یک معجزهست... "احساس رضایت،رابرت الکس جانسون و جری رول"》
دخترک داشت خلاصه کتاب و جملات طلاییاش را برای پسرک توضیح میداد و او هم با دقت گوش میکرد. لحظاتی بعد دخترک از خواندن کتاب خسته شد و آن را بست و روی چمنهای اطرافش گذاشت. همانطور که سرش را از روی شانه به روی سینه پسرک جابجا میکرد گفت: _آخیش، دلم واست خیلی تنگ شده بود... خیلی وقت بود باهم نیومده بودیم بیرون :)
پسرک گفت: +هعب، منم دلم واست تنگ شده بود عشقم...
دخترک سرش را بالا آورد و به صورت عشقش نگاه کرد، پسرک با احساس سنگینی نگاه دختر سرش را پایین گرفت و با لبخند او را نگریست :) در فکر دخترک اما، تنها یک جمله تکرار میشد: هنوزهم زیباترین لبخندها از آن "او" بود...
نمیدانم چقدر گذشت که دخترک گونه پسرک را بوسید و با لبخندی که تمام دندانهایش را به نمایش میگذاشت، با لحنی بچگانه گفت: _شیطون منو اغفال کرداا وگرنه من تا دیروز دختر خوبی بودم... D:
پسرک هم خندید و همانطور که پیشانی او را میبوسید گفت: +حالا مگه من دعوات کردم؟ :)) تو هنوزم دختر خوبی هستی... پاشو بریم یه ذره قدم بزنیم...
و بعد دست دخترک را گرفت و بلندش کرد.
همانطور که دستهایشان درهم قفل بود، در آن بهشت زیبای سبز، تنها قدم میزدند و راجع به تمام اتفاقاتی که دراین یک ماه افتاده بود باهم صحبت میکردند؛ میخندیدند و هردو از کنارهم بودنشان خوشحال بودند :)
گویی همه چیز مثل قبل شده بود، همه چیز درست شده بود!
ناگهان دخترک انگار یاد چیزی افتاد و ایستاد؛ نگاهش نگران بود و پسرک این را از چشمش خواند. از او پرسید: +چیزی شده؟
دخترک جواب نداد، شاید میترسید از جوابی که میخواست بدهد... نگران بود، چیزی یادش آمده بود که نباید یادش میفتاد؛ ترسید حس واقعیای که الان دارد همانچیزی باشد که درونش به او میگفت، ترسید همه این اتفاقها یک خواب باشد! از این فکر قلبش یخ زد و لرزی به بدنش افتاد. گریهاش گرفت، دانههای اشک گرم از چشمش جاری میشد و این پسرک را نگران میکرد. پسرک مرتب او را صدا میزد و مانده بود که الان باید چه کار کند؟ در این فکرها بود که دخترک محکم او را بغل کرد، انگار او میخواهد فرار کند! :)) حلقه دستانش را دور او تنگتر میکرد و سرش را بیشتر در سینه او فرو میبرد... پسرک دیگر واقعا نگرانش شده بود، او را صدا میزد و میپرسید: +حالت خوبه؟
اما دخترک با گریه گفت: _ازت خواهش میکنم هیچوقت تنهام نذار... باورکن من بدون تو نمیتونم، من دوست دارم، باورکن اگه تو بری دیوونه میشم
+عشقم چیشدی یهو تو!! این حرفا چیه معلومه من هیچوقت تنهات نمیذارم... ما بهم قول دادیم که تا تهش کنارهم بمونیم!!
گریه های بلند دخترک، ترسش برای از دست دادن او، محکمتر بغل کردنش و حس خوب در آغوش او بودن، آخرین چیزی بود که حس میشد...
دخترک از خواب پرید و فهمید که ترسش در خواب درست بوده و تمام اینها تنها خواب شیرینی بود که اورا یاد پسرک میانداخت :)
سردرد، یار این روزهای ناخوبش، دوباره به سراغش آمد. دخترک دستش را به سرش گرفت و سعی کرد به خودش دلداری بدهد که همه چیز درست میشود... سعی کرد جلوی اشکهایی که با بیرحمی از چشمهایش میچکیدند و ذرهذره حالش را بدتر میکردند، بگیرد، اما زیادهم دراین باره موفق نبود :). با خودش گفت: ما بهترین تصمیمو گرفتیم! اگه دارم میسوزم از نبودنش بازم باید یادم نره که درستترین تصمیم همونی بود که ما گرفتیم، ما منطقی بودیم! کسی مقصر نیست، ما باهم این تصمیمو گرفتیم، باهم تصمیم گرفتیم که دیگه نباشیم، باهم تصمیم گرفتیم که فعلا نه و شاید حتی بعدا هم نه... ولی یادت نره، ما منطقی بودیم :)
تکتک کلمات این پاراگراف قلب او را به آتش میکشید، اما واقعیت بود! و ما باید با واقعیتها روبهرو شویم، ما باید با آنها کنار بیاییم...!
در همین فکرها بود که مادرش سراسیمه وارد اتاقش شد و با دیدن او نفس آسودهای کشید. به او گفت: خواب بودی داشتی هذیون میگفتی، اومدم بالا سرت دیدم داری تو تب میسوزی! کلی گشتم تا تببر پیدا کردم، بیا اینو بخور بعدم دراز بکش این دستمالو بذارم روی پیشونیت یکم تبت بیاد پایین
دخترک هم که تا آن لحظه نفهمیده بود که چقدر لرز دارد و حالش بد است، به حرف مادرش گوش کرد. با برخورد دستمال خیس به پیشانیاش از لرز به خود پیچید، حال جسمش خوب نبود ولی در مقابل حال روحیاش بچه بازی به حساب میآمد :)
دخترک چشمانش را بست، بارها و بارها خوابی را که صبح دیده بود با خود مرور کرد و هربار بیشتر از قبل دلش برای پسرک تنگ میشد... همه اتفاقات خوابش واقعی بهنظر میرسید؛ دخترک حتی بوی عطر پسر را هم واقعا حس کرده بود و درآغوشش همان حسی را داشت که قبلا تجربهاش کرده بود... همه چیز واقعی بود و این حال او را بدتر میکرد، این موضوع دخترک را دلتنگتر میکرد و او باید منطقی میبود...
یاد جمله "برای تحمل این حجم از درد نیاز به قلبهای بزرگتری داشتیم" افتاد و گریست
گریست و گریست و گریست
تا جایی که دوباره خوابش برد
و این، حال این روزهای دخترک بود...
پ.ن:
تراوشات یک ذهن :)
* طبق گفته ها اشک گرم، اشکیه که از حزن و اندوهه و اشک سرد، اشک شادیه. اشکی که اول از چشم راست بیاد اشک شادیه و اشکی که اول از چشم چپ بیاد اشک غمه و درنهایت اگه اولین اشک از هردو چشم بیاد نشونه ناامیدیه. "واسه اطلاعات عمومیتون خوبه :))"