مثل هرروز، چشمانم را باز کردم و به روز جدید تکراریم سلام کردم. طبق عادت همیشه بلند شدم و صورتم را شستم، مسواک زدم و صبحانه خوردم؛ بعد از صبحانه میخواستم بروم و برای رفتن به محلکارم آماده شوم، که چیزی کنار پنجره اتاق توجهم را جلب کرد، به سمتش رفتم؛ درست نفهمیدم که چیست! کاغذی طلایی رنگ به شکل لوزی بود و برق میزد؛ به قدری براق بود که نور آن چشم را میزد. تا آنجا که یادم میآمد، دیشب کنار پنجره چیزی ندیده بودم! ناخودآگاه به بیرون از پنجره نیمهباز نگاه کردم و یادم افتاد که من دیشب حتی پنجره را بسته بودم! به بیرون نگاه کردم و تنها چیزی که دیدم یک کبوتر بود. تعجب کردم؛ چون اینموقع صبح آن هم پشت پنجره اتاق، من هیچوقت کبوتری ندیده بودم... همینطور که به کبوتر نگاه میکردم، چشمکی برایم زد و یکدفعه غیب شد! دیگر هرچه شاخ داشتم درآمد :))! کاغذ در دستم را باز کردم؛ در آن به زبانی دیگر نوشته شده بود : سلام عزیزم، نمیدونم چه زمانی این نامه به دست تو میرسه، ولی هرموقع که خوندیش، بدون که هنوزم بابت اتفاق اون روز پشیمونم و امیدوارم که توهم منو بخاطرش بخشیده باشی. اِمای (emma) عزیزم! شاید این آخرین نامه ای باشه که برات مینویسم، بخاطر همین ازت میخوام که مثل همیشه قوی باشی و مراقب خودت باشی... ببخش که نمیتونم برای تولد امسالت خودمو برسونم، الان که این نامه رو برات مینویسم، ما درگیر جنگی شدیم و دشمنانمون خیلی از ما مجهزتر و قویتر هستن، ما در مقابلشون هیچ شانسی نداریم...
"دوستدار تو، جان"
با تعجبی فراوان به آخر نامه نگاه کردم، تاریخ آن برای ۲۵ سال پیش بود! احساس کردم کسی دارد مرا دست میاندازد؛ تصمیم گرفتم نامه را دور بیندازم و به سرکار بروم تا اخراج نشدم :/ نامه را به سمت سطل زباله شوت کردم ولی طبق معمول بخاطر هدفگیری افتضاحم، نامه روی زمین افتاد و لایش باز شد. پوفی کشیدم و به سمتش رفتم و تا آمدم از روی زمین برش دارم، با چیزی که دیدم خشکم زد. نوشته های درون نامه محو شده بودند و بجایش چیزی شبیه فیلم، درحال پخش بود! کامل بازش کردم : تعداد زیادی با لباس های جنگی درحال دعوا و جنگ باهم بودند و دود و آتش همه جا را فراگرفته بود، خیلی از مبارزان روی زمین افتاده بودند و زخمی شده بودند و صدای شلیک گلوله و تانک و خمپاره از هر طرف شنیده میشد. مبارزان به دو دسته تقسیم میشدند، گروه سفید و گروه قرمز. یکدفعه نوری عظیم همه جا را گرفت و تمام مبارزان سفید پوش روی زمین افتادند؛ خنده پیروزمندانه مبارزان قرمز پوش و جیغ های ممتد یک زن، آخرین چیزی بود که دیدم و کمکم همه چیز محو شد و تنها یک تاریخ با خط درشت روی صفحه ماند؛ همان تاریخی که برای ۲۵ سال پیش بود و خوب که دقت کردم، فهمیدم این تاریخ، درست روز تولد من است...
الان ۱۳ سال از آن ماجرا میگذرد و من هنوز هم نفهمیدم آن نامه از کجا به دستم رسیده و یا آن آدمها چه کسانی بودند و اصلا ربط آنها به من چه بود؟!
_ اِما! بیا دم در با تو کار دارن.
به سمت در رفتم و وقتی در را باز کردم، از شدت تعجب خشکم زد. این... این مرد... خودش بود!
پ.ن:
تراوشات یک ذهن :)