از آرایشگاه بیرون آمد و مستقیم به طرف ماشینش حرکت کرد. سوار ماشین شد و کیفش را روی صندلی شاگرد گذاشت. در آینه به خودش نگاه کرد و لبخندی زد، چقدر زیبا شده بود! :)
تا آمد ماشین را روشن کند و راه بیفتد، گوشیاش زنگ خورد. نگاهی به صفحه کرد و با دیدن اسم دوستش، پوفی کشید. تماس را وصل کرد:_سلام
+سلااام، چطوری؟
_خوبم تو خوبی؟ کاری داشتی؟
+آره میخواستم بگم امشب زنگ زدم به ترانه دیدم حالش خیلی بده گفتم بهت زنگ بزنم پاشیم بریم خونهش دورش شلوغ شه، حالش خوب شه
_نه من نمیتونم بیام باید برم جایی
+کجا؟
_عروسی عشقمه :))
+تو خری؟ یعنی واقعا میخوای بری اونجا؟!
_آره... من تو همه لحظات تلخ و شیرین زندگیش کنارش بودم... تازه! دعوتم کرده باید برم؛ درضمن این آخرین عروسیایه که میرم
+چرا آخریش؟ نکنه میخوای غلطی کنی؟!
_نه بابا! کارای سفارت اوکی شد، فقط مونده خدافظی از دوست و آشنا و بعدش پیش به سوی آیندهای جدید!
+واقعا داری میری؟
_تو جای من بودی نمیرفتی؟ من دیگه هیچ انگیزه و دلیلی واسه موندن ندارم، خودت که داری میبینی... :)
+هعی آره حق با توئه... حالا کِی میری؟
_فکنم دو هفته دیگه، خب کاری باهام نداری؟ دیرم شده
+نه برو به سلامت. فقط فردا میبینمت دیگه؟
_آره حتما، فعلا
+فعلا!
دخترک پس از قطع کردن تلفن پایش را روی پدال گاز گذاشت و با سرعت راند؛ آخر نباید سر عروسی عشقش دیر میرسید! :)
وقتی که رسید، نگاهی به خودش در آینه کرد و همه چیز را چک کرد، همه چیز مرتب به نظر میرسید. نفس عمیقی کشید و از ماشین پیاده شد. با قدم های محکم راه میرفت و سعی میکرد لبخندش را حفظ کند. گویا عروس و داماد هنوز نرسیده بودند. به اتاق پرو رفت و لباسش را عوض کرد. صدای کِل خبر از رسیدن عروس و داماد میداد. به سمتشان رفت و همراه مهمانان دیگر دست زد و کِل کشید. وقتی عروس به او رسید، ایستاد و با دخترک سلام و احوالپرسی کرد. دخترک با لبخند به آن دو گفت: خیلی بهم میاین، براتون آرزوی یه زندگی طولانی و پر از عشقو دارم :) راستی من مثلا خواهرشوهرتماا حواسم نبود باید الان حرصتو درمیاوردم، ولی حیف ازون خواهرشوهر پایههام، باهم آقاتونو اذیت میکنیم :)))
عروس خانم هم که داشت به حرف های دخترک میخندید گفت: بهتر از تو ندیدم! حتما.. موافقم :))
دخترک لحظهای هم به داماد نگاه نکرد! میترسید با نگاه کردن به او همانجا گریهاش بگیرد و نتواند قوی باشد؛ تنها توانست سرش را پایین بیندازد و همانطور که خیره به دستهای قفل شده آن دو بود بگوید: مبارک باشه، ایشالا خوشبخت شین :)
مدتی بعد در اتاق عقد، منتظر رسیدن عاقد بودند. عاقد رسید، خطبه را خواند و در تمام مدت خواندن خطبه عقد، دخترک بالای سر آن دو قند میسابید و سعی داشت جلوی گریهاش را بگیرد :) آخر او تکتک این لحظات را برای خودش ساخته بود و حالا دختری دیگر داشت آرزوهای او را زندگی میکرد...
بعد از تمام شدن خطبه، به سالن عروسی رفتند. آن شب دخترک غمگینترین دختر دنیا بود ولی خودش را نباخت و سعی میکرد شاد باشد، بخندد و مثل همیشه رفتار کند! همراه بقیه مهمانان، میخندید، میرقصید و شعرها را با خواننده میخواند :)
بعد از عروسی عدهای دنبال ماشين عروس رفتند و بقیه به سمت خانههایشان روانه شدند. اما دخترک به پاتوقشان در بام تهران رفت :) به گوشه دنجی که همیشه همانجا مینشستند و پسرک برایش گیتار میزد، رفت... پسرکی که امشب زیباترین داماد دنیا شده بود، پسرکی که امشب مرد زندگی دختری دیگر شده بود :)
زیر نور ماه، دخترک اشک ریخت و اشک ریخت و اشک ریخت! آن موقع شب کسی آنجا نبود و راحت میتوانست گریه کند... ولی گریه کردن او را آرام نمیکرد... قلبش محکم به سینهاش میکوبید و احساس میکرد هر لحظه ممکن است از شدت غم و اندوه، از تپش بیفتد... پس از چند ساعت، تصمیم گرفت به خانه برگردد؛ دیگر نایی برایش نمانده بود :)
وقتی که به خانه برگشت، همه خواب بودند؛ به اتاقش رفت و خیره به عکسهای دونفرهشان شد. آنها را نگاه کرد و یاد آخرین جمله او افتاد: چرا نمیفهمی؟! ما به درد هم نمیخوریم! بهتره این رابطه رو تموم کنیم، من به تو حسی ندارم! اینو بفهم!!
جملهای که هر حرفش قلب دخترک را میفشرد و پسرک با بیرحمی تمام درباره آن حرف میزد :) پسرک اشک های دختر را دید، نابود شدنش را دید، شکستنش را دید و به راحتی از او گذشت و رفت... به راحتی دور او را خط کشید، به راحتی تمام خاطرههایشان را از یاد برد و رفت، او رفت... :)
دخترک با خود گفت او دیگر سهم قلب آدم دیگریست و تمام عکسهایشان را پاک کرد، نامههایشان را پاره کرد و چت ها و ویس ها و همه چیز را پاک کرد، او باید عشقش را از سرش بیرون میکرد... باید سعیش را میکرد وگرنه به دختری که روحش هم از این ماجرا خبری نداشت، مدیون میشد...
همه چیز را از بین برد و سعی کرد بخوابد...
صبح روز بعد، مادرش از خواب بلند شد و به اتاق دخترکش رفت و دید که او هنوز خواب است. با خود گفت: حتما دیشب خیلی خسته شده بذار بخوابه، یه امروزو سرکار نره چیزی نمیشه
ساعت دوازده شد و دخترک هنوزهم خواب بود
ساعت شد دو، سه، چهار، پنج و دخترک هنوز بیدار نشده بود...
مادرش دیگر نگرانش شده بود
به اتاقش رفت و با انرژی او را صدا کرد: _دختر تنبلم پاشو! پاشو ساعت پنجه، تو که هیچوقت تا این موقع نمیخوابیدی!
صدایی نشنید...
_دخترم؟ پاشو دیگه.. چقد خوابت سنگین شده! مگه دیشب کِی رسیدی خونه؟
سکوت...
مادر با نگرانی رفت و دخترش را تکان داد، باز هم او بلند نشد... دستش را که گرفت، احساس کرد خون در رگهایش یخ بست... دست دخترش یخ یخ بود... مادر جیغ زد و با التماس او را صدا کرد، به صورت دخترش سیلی میزد و سعی در بیدار کردنش داشت، او باور نمیکرد که دخترش دیگر نباشد، نه! نباید اینطوری میشد! سریع تلفن را برداشت و به اورژانس زنگ زد. نیم ساعت بعد تعدادی پرستار آمدند و نبض دخترک را چک کردند. با ناراحتی به هم نگاه کردند و رو به مادر گفتند: متاسفیم، دخترتون... دیشب سکته کرده...
آری، قلب دخترک تحمل آن حجم از غم را نداشت. او نتوانست طاقت بیاورد، نتوانست آنطور که وانمود میکرد قوی باشد، او به پسرک گفته بود اگه نباشی میمیرم ولی کسی حرفش را جدی نگرفت... او به خواب ابدی رفت و به آرامشی که مدتها دنبالش بود، رسید...
پ.ن:
تراوشات یک ذهن :)