خسته از کار روزانه، از پشت میز بلند شد... کش و قوسی به بدنش داد و بعد برداشتن سویشرتش از شرکت خارج شد. همانطور که به سمت ماشینش میرفت، محیط اطرافش را زیرنظر گرفت. پارکی در آن نزدیکی بود که همیشه سر و صدا و جیغ ناشی از بازی بچه ها در آن شنیده میشد و این تمام ساکنان آن اطراف را شاکی کرده بود. تمام پارک چند درخت و نیمکت و تاب و سرسره برای بازی بچه ها بود و فضای زیادی را اشغال نمیکرد؛ ولی تو هیچوقت کسی را در این پارک ناراحت نمیدیدی و این خیلی قشنگ بود :)
به ماشینش رسید، مثل همیشه بچه ها روی شیشه دود گرفته ماشین شکلک کشیده بودند :) مرد خندهاش گرفت؛ یاد خودش افتاد... آن زمان که با بچه های همسایه توی کوچه میدویدند و فارغ از کل دنیا فوتبال بازی میکردند! و وای از آن روزی که توپشان در خانه کسی میفتاد و با کلی التماس و خواهش و معذرت خواهی و گاهی اوقات وساطت والدین باید توپ را پس میگرفتند. یادش بخیر آن روزی که توپشان به شیشه یکی از همسایه ها خورد و همه باهم متواری شدند :)) و خانم همسایه را دیدند که با لنگه کفش دنبالشان میکرد! چقدر آن روز خندیدند :)) البته بماند کلی هم دردسر برایشان درست شد و تا مدت ها نمیتوانستند توی کوچه بازی کنند...
در همان زمانها بود که مهر دختر همسایه به دلش نشست، با آن چشم های آهویی زیبایش... هرروز در کنار همان پنجره نگاهش به آنها میافتاد و توپ بازی آنها را تماشا میکرد؛ البته گاهی اوقات هم توی کوچه میآمد و با دوستانش عروسک بازی یا لِیلِی میکردند. هیچوقت یادش نمیرود روزی را که از آن کوچه میرفتند... با چشمان اشکی به خیابان ها و خانه ها و آدم های جدید نگاه میکرد و همان روز بود که فهمید زندگی چیزی بیش از فوتبال و لبخند های دخترک از پشت پنجره است... همان روزها بود که مسئولیتپذیری را یاد گرفت، همان موقعها بود که فهمید باید بزرگ شود و در این راه ممکن است خیلی چیزها را از دست بدهد؛ همان روز ها بود که فهمید زندگی آموزگاریست سختگیر و او نمیتواند دربرابر اتفاقات پیش آمده مقاومت کند، او باید "از دست دادن" را بیاموزد و خود را با شرایط جدید وفق دهد...
تک تک اتفاقات زندگیاش مانند یک فیلم از جلوی چشمانش میگذشت و آنقدر خیره به پنجره ماشینش مانده بود و غرق گذشته شده بود که زمان از دستش دررفت! هوا تاریک شده بود و این نشان میداد که او مدت زیادی را در اینجا مانده بود... تلفنش زنگ خورد، تماس را وصل کرد:
_جانم بابایی، چیشده؟
+بابا پس کجایی تو به من قول دادی امروز بریم شهربازی!
_تو راهم عزیزم تا تو دوبار تا صد بشمری رسیدم
میدانست که دخترک چهار سالهاش نمیتواند تا صد بشمارد و انقدر غلط تا عدد ده میشمارد تا پدرش برسد :)
دیگر معطل نکرد و سریع پشت ماشین نشست و راه افتاد، آخر دخترک چشم آهوییاش در خانه انتظارش را میکشید...
پ.ن:
تراوشات یک ذهن :)