
دراز کشیده بودم مادرم صدا کرد بیا موهایم را بباف، از جایم بلند شدم به طرف صدای مادرم رفتم تا اینکه دستم به پشتش برخورد کرد و توقف کردم برس مو را از مادرم گرفتم و دو سه برس آخری را کشیدم برادر کوچکم از آن طرف صدا زد تو که نمیبینی چطوری میخواهی ببافی، با بی توجهی به حرفش به کارم ادامه دادم موهای مادر را به سه دسته تقسیم کردم و از پشت گوشش و جلویش تمام موها را با دست به عقب آوردم بعدا دانه دانه شروع کردم به بافتن نمیدانستم موهای مادرم سفید بود یا سیاه یا شاید هم جو گندمی برایم فرقی نداشت آن لحظه برای اولین بار فقط نرمی موهای مادرم که مثل ابریشم بود را حس کردم ، روی دستانم احساس گرما میکردم از مادرم پرسیدم هوا آفتابی شده؟ جواب داد بله دیگر کم کم آفتاب آمده
بافت موها که تمام شد یک دست روی موها کشیدم حس کردم خیلی منظم و دقیقتر از سابق که میدیدم بود
دوباره به جای خودم رفتم روی فرش دست کشیدم با خود گفتم آیا میتوانم به یاد بیاورم چه رنگی بود اما جز چند رنگ اصلی چیزی یادم نمیامد پس فرش را پیش خودم سیاه قبول کردم
همینطور با خود فکر میکردم که کسانی که کوری مادرزاد هستند چطور رنگها را تشخیص میدهند و آیا برایشان فرقی هم میکند....که مادرم از اتاق دیگر آمد و خواهرم برایش گفت چه لباس قشنگی و چقدر با شلوار سفید برایت خوب میگه٬ خیلی دلم میخواست ببینم مادرم چه لباسی پوشیده که خواهرم انقدر تعریف میکنه همینطور که روی خانه دراز کشیده بودم صدای مادرم از نزدیک من میآمد دستم را به شعاع دایرهای چرخاندم تا به دامن مادرم اصابت کند و بفهمم جنس لباس چگونه است اما دستم فقط با هوا و دیوار برخورد میکرد صدای مادرم دور شد به دلم ماند که آن لباس چطوری بود
برادر کوچکم ازین خانه به خانه میدوید آن موقع تمام استرسم فقط این بود که او سر یا شکم مرا لگد نکند
چند لحظه بعد دیدم صدای فیشششششششششس آمد و یک بوی مطبوع و آشنا به دماغم زد
یک حدسی زدم که درست بود و بلند فریاد زدم طاهاااااا اسپری منو استفاده نکن مگه دستم بهت نرسه
حتما با خود فکر کرد اون که نمیبینه و نمیفهمه بعدش باز دوید و فرار کرد
یک ساعت از کوری گذشته بود ازینکه جایی را نمیدیدم نفسم میگرفت، دلم تنگی میکرد
مادرم قرار بود جایی برود و قبل از رفتن همان نصیحتهای مادرانه همیشگی خود را کرد و رفت
به محض شنیدن صدای در شروع کردم به ملامت کردن برادرم که چرا همراه مادرم نرفت و گذاشت تنها برود او هم گفت اگر اینقدر دوستش داشتی خودت میرفتی مگر حقوق مساوی نیست؟
منم گفتم سرم درد میکنه نمیبینی مگر سرم را بستم؟
گفت اِهِم تو سرتو نبستی چشمایت را بستی
منم گفتم پس با دستمال سرم را نبستم با پیتزا بستم؟
جمله را تا آخر نتوانستم بگویم چون خندهام گرفت و خواهرم هم بلند خندید او که در حال ریختن چیزی سنگ مانند داخل ظرف بود البته سنگ که بوده نمیتوانست حتما لوبیا یا نخود بود(البته من میدونستم غذا لوبیا هست اینجا الکی خودمو به ندونستن زدم) این قضیه پیتزا هم یک جوک احمقانه در خانه ما بود که فقط خودمان میفهمیدیم
با بالا رفتن مشاجره من و برادرم، منم دستمال را آنطرف پرت کردم و دو ساعت کوری تمام شد.