هفده ساله بودم، با دوستام داشتیم از راهروی دانشگاه خارج میشدیم، با اشارهی یکی از بچهها متوجه شدم که همون پسرِ کلاس بغلی داره میاد و میخاد دوباره با دوستاش اذیتم کنه. با غرور تمام میخواستم از جلوش رد بشم که یهویی پسرِ داد زد «مه با ای دختر عروسی میکنم…»
اون لحظه من از شدت عصبانیت و خجالت قرمز شده بودم، جز خندهی دوستام و بقیهی دانشجوها چیزی رو نمیدیدم، از کوره در رفتم و هر چی از دهنم در اومد بارش کردم، آخرش هم گفتم قیافهتو توی آیینه دیدی اومدی با من حرف میزنی؟!
فکر میکردم حرف آخرم براش تیر خلاص باشه اما نه، پسرِ با پُر رویی تمام گفت: «ای قواره ره خدا داده و به نظر خودم خیلی هم مقبوله نظر کس دیگه حتا "تو" هم برم مهم نیست.»
با اومدن یکی از اساتید قضیه تموم شد و بعدش هم دیگه اذیتم نکرد ولی اون روز من درس جالبی ازش گرفتم؛ این که خودمو دوست داشته باشم، به خودم احترام بذارم و نظر بقیه حتا کسانیکه دوستشان دارم برای چیزهایی که در تغییرش نقشی ندارم مهم نباشه. :)