
یک چهارم جمعیت کشور را جوانان تشکیل می دهند و با در نظر گرفتن جایگاه و توان آن ها در بخش های سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی به خوبی می توان، آینده جامعه پیش رو را ترسیم کرد. به گفته جمعیت شناسان تعداد افراد بین ۱۵ تا ۳۰ سال در کشور اعم از دختر و پسر، بالغ بر ۲۰ میلیون نفر می شود که به این قشر با توجه به شرایط سنی و موقعیت اجتماعی که در آن قرار دارند و همچنین از لحاظ روانشناسی، جمعیت جوان اتلاق کرد.
در نظر گرفتن نیاز و احساسات جوانان با توجه به نوع جنس و شرایط محیطی که در آن قرار دارند و از طرفی مهیا کردن زمینه های رشد علمی و معنوی آن ها از ضروری ترین امور ابتدیی برای حمایت از این نسل به شمار می رود که این وظیفه مهم به عهده مسئولان و نهادهای اجرایی کشور است تا به جای نیروی افسرده و ناتوان، نیروها مولد آینده را بسازد.
روانشناسان تاکید می کنند که باید به نیازهای روانی و عاطفی جوانان توجه ویژه ای شود و در کنار آن بستر های اجتماعی برای ایجاد اشتغال و ازدواج آن ها فراهم شده تا این نیروی مولد و توانمند آینده کشور را بسازد.
از سوی دیگر نوجوانان و جوانان در یک دوره ای حساس وارد روابط با جنس مخالف می شوند که آگاهی از نیازهای روحی و روانی آنها و پاسخ درست به این نیازها می تواند از انحراف آنها جلوگیری کند زیرا این قشر در این بخش از زندگی خود بیش از هر چیزی به محبت نیاز دارد و به سوی فردی تمایل می یابد که نیازهای عاطفی اش را برآورد کند.
ایسنا/بوشهر از روز جوان هم مانند بسیاری از مناسبات دیگر در تقویم تنها یک اسم باقی مانده؛ اسمی که سالی یک بار تکرار میشود اما در هر چرخش آن به جای شادی و سرزندگی، نادیده انگاشتن و به حاشیه رانده شدن را به یاد این قشر میآورد.
امّا جوان امروز به راستی چه خواستهها و نیازهایی دارد؟ یک جوان برای رسیدن به اهداف و آرزوهایش و داشتن یک زندگی ایده آل نیازمند چه چیزی است و انگیزهی او برای تداوم مسیر زندگیاش چیست و این مسیر را چگونه میپیماید؟
محمّد ۲۷ ساله، دارای مدرک لیسانس و در حال حاضر سرباز است، او به ایسنا می گوید: جوان امروز سرنوشت مملکت را مشخص میکند اما وقتی خودش هیچ آیندهای ندارد چه امید و انتظاری از او هست؟ با شرایط الان، جوانان برای رسیدن به یک نقطهی مطلوب باید راه زیادی بروند تا شاید بتوانند نیازهای اولیهشان را تأمین کنند. اگر ثبات اقتصادی وجود داشته باشد بقیهی مسائل را هر طور که باشد میتوان حل کرد.
محمد ادامه داد: آدم برای رسیدن به یک خواسته چند سال زحمت میکشد اما تا کمی به آن نزدیک میشود قیمتها یکدفعه پرواز میکنند. مگر یک آدم چقدر میتواند فشار روحی تحمل کند؟ وای به حال روزی که چند نفر را هم زیر پوشش داشته باشد یا بخواهد تشکیل خانواده دهد. البته کسانی هم هستند که شرایط بدی ندارند اما آنها اکثریت نیستند.
رویا ۲۸ ساله، دارای مدرک دکتری و مدرس در گفت وگو با ایسنا عنوان کرد: یکی از خواستههایی که به عنوان یک جوان دارم این است که استخدامها دانشمحور باشند و این در حالی است که بعضی جاها عملاً به اولویتهای دیگری ارزش داده میشود! تسهیلات به سختی داده میشود، آن هم مبلغی که درصد کوچکی از نیاز شخص را هم تأمین نمیکند و عملاً گرفتن آن تسهیلات هم برای کسی که مشکل اساسی دارد کمککننده نیست.
این دختر جوان اضافه کرد: مهمترین خواستهام به کار گرفته شدن انرژی ما جوانان است. اگر سیاستگذاری کلانی شود که از طریق آن جوانان متناسب با تواناییهایشان به کار گرفته شوند، در این صورت به یک ایدهآل رسیدهایم. از نیازهای بدیهی یک جوان هم دریافت امید واقعی برای ادامهی مسیر زندگی است و نباید فراموش کرد که تلاشهای بینتیجه میتواند برای یک جوان بسیار ویرانکننده باشد.
ارسلان، ۲۴ ساله و دارای مدرک لیسانس و معمار است، او اظهار می کند: ما نسل سوخته هستیم و زندگی از همان اول برای ما با سختی همراه بوده؛ از تفریح کمتری برخوردار بوده و هستیم و همیشه یا از طرف خانواده محدودیت داشتیم یا از طرف محیطی که در آن زندگی میکنیم و مشکلات دیگر... به خاطر همین هم جوانان دیگر اصلاً سرزنده نیستند.
احمد ۳۰ ساله، دارای مدرک لیسانس و کارمند است، این جوان حرف های زیادی دارد که بهتر می داند به زبان نیاورد. او در بخشی از حرف های خود می گوید: من از مشکلات و نیازهایم حرفی نمیزنم، اما یکی از خواستههایم را میگویم، خواستهی من این است که سر هر چهارراه یک آموزشگاه تأسیس شود، آموزشگاهی که همه چیز را دربارهی زندگی آموزش دهد؛ اینکه فرهنگ چیست؟ چگونه باید رسالت و هدف را در زندگی مشخص کرد؟ اعتماد به نفس و تابآوری را چگونه میتوان تقویت کرد و چگونه میتوان مسئولیتپذیر بود؟ چطور باید با این نسل زندگی کرد و با نسل بعد ارتباط برقرار کرد؟
عظیمه ۳۵ ساله، دارای مدرک فوق لیسانس و بیکار به ایسنا گفت: مهمترین مسئلهی جوانان امروزی این است که موقعیتی که بتوانند خود را در آن نشان دهند، چه از نظر روحی و چه از لحاظ استعدادی، وجود ندارد و همین مسئله آنان را افسرده میکند.
عماد ۲۸ ساله، دارای مدرک لیسانس و کارمند می گوید: به عنوان جوانی که در جاهای زیادی زندگی کرده باید بگویم کشور ما به خصوص شهر بوشهر، از لحاظ اماکن تفریحی، فرصتهای شغلی، امکان استفاده از خلاقیتهای ذهنی و حتی امکان استفاده از معدود پتانسیل موجود برای یک جوان، شرایط خوبی ندارد که دلیل عمدهی آن هم شخصیسازی است.
او اضافه می کند: بیشتر جوانان ایرانی امید زیادی به ادامهی زندگی ندارند. انسان هر از گاهی نیاز دارد تا خودش را از مشغلههای زندگی خارج کند تا کمی آرام شود اما چنین شرایطی برای یک جوان ایرانی مهیا نیست، چون یک روز کار نکردن برای او برابر با نداشتن پول است.
عماد با بیان اینکه جوان ایرانی روز را مثل یک ربات کار میکند و شب میخوابد تا فردا بتواند باز به همان شکل کار کند، عنوان کرد: مهمترین نیاز این جوان امنیت اقتصادی و اجتماعی است که متأسفانه آن را ندارد
صداقت در پایان پیشنهاد میدهد: «مسئلهای که باید در دستور کار قرار بگیرد و در نهادهای مرتبط با حوزهی جوانان مورد بحث گذاشته شده و به یک گفتمان اجتماعی تبدیل شود این است که سازمان متولی حوزهی جوانان ساختار دموکراتیک داشته و ساز و کار آن فارغ از دولتها باشد.»