
اگر با رفتن یک نفر از زندگیتون، احساس تنهایی، بیارزشی، دوست داشتنی نبودن، بیلیاقتی، طردشدگی، بیهدفی، پوچی، ترس و... رو تجربه کردید، این مقاله مخصوص شماست.
ممکنه همین حالا در حال تجربه تنهایی و یا در حال دستوپنجه نرم کردن با ترس از تنهایی باشید، اضطراب وجودتون رو فرا گرفته باشه و ندونید باید چه کاری انجام بدید.
در حالیکه این ترس طوری بهتون القا میشه که انگار کسی که الان ترکتون کرده آخرین نفر روی کره زمین بوده که شما رو فردی دوست داشتنی میدونسته. اما باید بدونید که اینطور نیست و تجربه نشون داده این علائم طبیعیه.
تجربه طرد شدن و ترک شدن، مراحل کلی داره که در تجربه اونها تنها نیستید و تمام اشخاصی که ترک میشن، اونهارو تجربه میکنن.
چرا تنهایی اینقدر دردآوره؟
تنهایی به خودیِ خود بد نیست.
مشکل از اونجایی شروع میشه که برداشت شما از تنها موندن؛ «دوست داشتنی نبودن» باشه.
این برداشت باهاتون کاری میکنه که حتی به نقاط قوتتون هم شک کنید و در حالت شدیدتر، فلسفه وجود خودتون رو هم زیر سوال ببرید.
در واقع هربار که تنهایی رو تجربه میکنید، درد این تجربه وصل میشه به تمام تجربههای طرد شدن و تنها موندنتون در گذشته. به همین علته که هربار حالتون از دفعات قبل بدتر میشه و ناامنی عاطفی شدیدتری رو تجربه میکنید.
تنهایی فقط عدم حضور دیگران نیست.
مسئله آنچه در اطراف شما اتفاق میافتد نیست. مسئله اون چیزیه که در درون شما رخ میده. ممکنه تنها باشید اما احساس تنهایی نکنید یا برعکس؛ اطرافتون شلوغ باشه اما باز هم احساس کنید که هیچکس واقعا شما رو نمیخواد. به این ترتیب باز هم در درون خودتون تنهایی و دوست داشتنی نبودن رو احساس میکنید. تنهایی، حسی عمیقتر از عدم حضور دیگرانه. باید یک بار برای همیشه دلیل تنهاییتون رو کشف کنید و بدونید چرا این احساس به سراغتون اومده؟ و میخواد چی بهتون بگه؟
شما ناچار به تحمل تنهایی نیستید
ما قصد نداریم بگیم حالا که موقتا هیچ گزینه دیگهای بغیر از تنهایی ندارید، ناچارید تنهایی رو دوست داشته باشید.
بلکه اگر تنهایی رو به چشم یک فرصت ببینید، گنجهایی در اون خواهید یافت که با حضور در هیچ جمعی پیدا نخواهید کرد. در تنهایی از خودتون فرد با کیفیتتری بسازید تا این بار برای خروج از تنهایی، افراد با کیفیتتری انتخاب کنید.
بهترین دوست و همراه در سختترین شرایط فقط خودتی
در این دنیا هیچ کس نیست!
در یک لحظه ممکنه هرکسی و هرچیزی که در اطرافتون میبینید رو دیگه نداشته باشید، اگه خودتون رو هم از دست بدید، انگار هیچکس رو ندارید.
کسی که خودش رو رها کرده، به دیگران هم حس جدا افتادگی میده.
شما توی این دنیا فقط مسئولیت مراقبت از خودتون رو دارید نه دیگران.
در عین حال حق آسیب زدن به هیچکس رو ندارید. و باید همون کارهایی رو بکنین که وقتی هیچ کس نیست انجام میدین.
امیدواریم برداشت شما از این مفهوم، «احساس ناامنی» نباشه.
چرا که حضور دیگران هیچ وقت تضمین کننده احساس امنیت واقعی نیست.
تنها کسی که میتونه این احساس امنیت رو به شما بده، فقط خودتون هستید.
تنها کسی هم که تا آخر عمر به صورت تضمینی با شماست، فقط خودتون هستید.