از تالار آسمان بیابد که بیرون آمدند، نور سفیدِ بیانتها پشت سرشان آرام فرو میمرد. هوای بیرون عمارت خنکتر بود، اما هنوز بوی آینههای شکسته و کتابهای پوسیده را در خود داشت. مسیر باریکی از میان باغ میگذشت، پوشیده از برگهای طلاییـخاکستری، و پرومتئوس آهستهتر از همیشه قدم برمیداشت.
هلیوس در کنارش میرفت، خاموش، با چهرهای که از جنس دانایی و اندوه بود.
پرومتئوس گفت:
«انگار زمان دیگر معنایی ندارد... اما حالا میدانم، هلیوس، تمام آنچه دیدم، گذشته، حال، آینده؛ همه برای همین لحظه بود. برای این تصمیم. باید دوباره آتش را فرابخوانم.»
هلیوس لبخندی محو زد، چشمانش هنوز درخشش شعلههای کهن را در خود داشت.
«میخواهی دوباره بازی را آغاز کنی؟ دوباره آتش را به انسان هدیه دهی؟ همان آتشی که بار نخست، آنان را به تباهی کشاند؟»
پرومتئوس ایستاد. سایهاش روی زمین کش آمد، چنانکه گویی خودِ زمین از حضورش بیم داشت.
«این بار، آتش برای آنان نیست. برای معناست. برای شکستن چرخهی بیپایانِ تکرار. انسان باید یاد بگیرد خالق خودش باشد. من فقط کبریت را میزنم.»
هلیوس آهی کشید.
«میدانی که این آتش همانقدر که روشن میکند، میسوزاند. انسان همیشه در نورش میسوزد و در سایهاش پناه میگیرد.»
پرومتئوس نگاهی به افق انداخت؛ نور غروب روی دروازههای آهنی عمارت میلرزید.
«شاید باید بسوزند تا دوباره زاده شوند. شاید رستگاری در خاکستر است، نه در نجات.»
هلیوس گفت:
«تو پدرِ زمان بودی، پرومتئوس... حالا میخواهی پدرِ پایانش هم باشی؟»
پرومتئوس لبخندی زد، آرام و بیپروا. همان لبخندی که پیش از زنجیر شدنش بر صخره داشت.
«شاید پایان، فقط زایش دیگری باشد. آتش همیشه میمیرد، تا دوباره زاده شود.»
در سکوتی سنگین و طلایی به دروازه رسیدند. هلیوس ایستاد و گفت:
«راه از اینجا دیگر با من نیست.»
پرومتئوس فقط سری تکان داد. در چشمانش چیزی میان اندوه و یقین میدرخشید.
قدم به بیرون گذاشت. مه در هوا پیچیده بود. در دوردست، صدای غرشی آشنا برخاست؛ صدای بیدار شدن چیزی از گذشته.
شورلت SS قرمز خونیاش در برابر عمارت ایستاده بود؛ براق، خشمگین، و آغشته به غبار زمان.
پاندورا به در ماشین تکیه داده بود، همان لبخند معصومانه بر لب، و چشمانی که مثل زخم میدرخشیدند.
لیلیث بر روی کاپوت نشسته بود، لبخندش میان وسوسه و راز.
و پشت فرمان، مردی با کت و شلوار سهتکه سفید، عصایی نقرهای در دست، و نگاهی بیزمان... شیطان.
وقتی پرومتئوس نزدیک شد، شیطان لبخند زد:
«بالاخره تصمیم گرفتی دوباره شعله رو برافروزی، دوست قدیمی؟»
پرومتئوس پاسخی نداد. فقط درِ راننده را باز کرد، نگاهی آخر به عمارت انداخت، جایی که زمان خم شد و حقیقت چکه کرد، و سوار شد.
شیطان در صندلی جلو نشست، عصایش را کنار پایش گذاشت و گفت:
«این بار، آتش برای چه میسوزد؟»
پرومتئوس در آینه عقب، شعلههای چشمان خود را دید.
«برای آغازی که پایان ندارد.»
موتور زنده شد، و شورلت قرمز خونی چون تکهای از شب در جادهی خاکستری ناپدید شد، جادهای که به افقِ بعد از زمان میرفت.