چه شب‌هایی که اشک ریختم، نه از زخم خویش،
که از شکوه دردی که در سکوت دیگری خانه کرده بود.
نه برای رنج‌های خودم، که برای جان‌هایی که زیر بار زندگی خم شدند
و لب نگشودند.
برای آرزوهایی که در دل ماندند و بال نگرفتند،
برای نگاهی که شکست، بی‌آنکه دیده شود...
من گریستم، چون دل من سنگر بود،
برای آن‌که نخواست، یا نتوانست بجنگد.
و در هر قطره اشکم، شعله‌ای از عشق می‌سوخت—
عشقی بی‌نام، بی‌مزد، بی‌امید،
اما جاودانه،
همچون دعایی که هرگز شنیده نمی‌شود،
اما آسمان را آرام می‌کند...
