پرومتئوس پک عمیقی به سیگار زد، دود در هوای سنگین شب پیچید.
– دلت برای شب تنگ نشده، پاندورا؟
پاندورا سرش را به آهستگی برگرداند، نگاهی لرزان در چشمانش نشست:
– شب؟ تو از چه حرف میزنی؟ شب هر روز با ماست، مگر نه؟
پرومتئوس خندید، خندهای کوتاه و تلخ، مثل زنجیر بر سنگ:
– نه، منظورم اون شبِ واقعی نیست… نه این تاریکی بیجان که هر غروب از راه میرسه.
من از اون سیاهی میگم که درونت رو میبلعه، از اون سردی بیرحم که مثل بوسهای یخزده روی استخوان مینشیند.
از اون سکوتی که هزار فریاد در خودش دفن کرده.
اون شب، پاندورا… دلم براش تنگ شده.
پاندورا آه کشید، دستش لرزید:
– چرا باید دلت برای چنین چیزی تنگ بشه؟ مگه ما به اندازه کافی در تاریکی نموندهایم؟
پرومتئوس نگاهش را به دوردست دوخت، انگار با ستارهای خاموش درد دل میکرد:
– چون اون تاریکی، شعلهی منو زنده نگه میداشت.
هر بار که شب فرو میاومد، آتشم بلندتر میسوخت.
درد عمیقتر میشد، اما در همون درد، حس میکردم هنوز زندهام.
روز با نورش منو فراموش میکنه، اما شب… شب هرگز منو تنها نذاشت.
مثل دشمنی وفادار، مثل شکنجهگری که دست از کارش نمیکشه.
پاندورا با صدایی لرزان زمزمه کرد:
– پس تو هنوز هم به اون زخم احتیاج داری؟ هنوز هم به شکنجهگر وفادار پناه میبری؟
پرومتئوس سرش را پایین انداخت، خاکستر سیگار روی زمین ریخت:
– آره، پاندورا.
من بیشب، بیدرد، بیزخم… چیزی جز پوستهای خالی نیستم.
درد، همون چیزیه که منو جاودانه نگه داشته.
و من… دلم برای شب تنگ شده.
پاندورا دستهایش را در هم گره کرد، گویی میخواست لرزش انگشتانش را پنهان کند:
– میترسونیم، پرومتئوس…
حرفهات مثل خنجریه که آهسته در سینه میچرخه.
ولی… دروغ چرا، من هم اون شب رو حس کردهام.
گاهی دلم میخواست توی همون تاریکی غرق بشم، مثل برگ خشکی که توی رود خفه میشه.
پرومتئوس نگاهش را با شگفتی بالا آورد، انگار برای اولین بار اعترافی آشنا شنیده باشد:
– پس تو هم میفهمی…
میدونی اون سنگینیِ مهربان شب چهجوری آدمو در آغوش میکشه، چهجوری بیصدا میگه: «دیگه نجنگ، من کنارت هستم.»
پاندورا نفس عمیقی کشید، چشمانش برق زد اما نه از اشک، از ترسی بینام:
– ولی اگه رهاش کنیم، اگه دستمون رو به تاریکی بدیم، دیگه راه برگشتی هست؟
یا مثل پروانهای میشیم که خودش رو به شمع میسپاره؟
پرومتئوس لبخند تلخی زد، دودی دیگر در هوا رها کرد:
– ما مدتهاست پروانهایم، پاندورا.
آتشم از همون لحظهای که بخشیدم، قفس شد.
و تو هم، از روزی که جعبه رو گشودی، در تاریکی مُهر شدی.
پس چرا باید از چیزی بترسیم که همیشه با ما بوده؟
پاندورا آهی بلند کشید، شانههایش افتاد:
– میدونی ترس من از چیه؟
از اینکه یه روز دیگه حتی شب هم برام پناهی نباشه.
اینکه حتی تاریکی هم خسته بشه از بغل کردن من.
پرومتئوس نگاهش را به آسمان دوخت، جایی که هیچ ستارهای سوسو نمیزد:
– اون روز اگه برسه، پاندورا… دیگه چیزی نمیمونه.
نه آتش من، نه امید تو، نه حتی شب.
اون روز، فقط سکوت ابدی خواهد بود.
سکوتی افتاد. تنها صدای سوختن تهسیگار در زیرسیگاری و وزش بادی داغ، دیالوگ ناتمامشان را همراهی میکرد.