پرومتئوس شورلت قرمز را در سکوت شب به جلو می‌راند، همچون ارابه‌ای آتشین که تاریکی را می‌شکافت. بخاری روی آخرین درجه بود، اما سرمای غریبی کابین را پر کرده بود. پاندورا و لیلیث در خواب عمیق بودند، و حتی شیطان هم بی‌صدا در رویا غرق شده بود. پرومتئوس دستش را به درجه‌ی بخاری برد تا مطمئن شود، نه برای خودش، که برای محافظت از پاندورا.
ماشین را کنار جاده نگه داشت، پیاده شد و سیگاری روشن کرد. کام اول که بالا رفت، صدایی آشنا در گوشش پیچید:
ــ «پرومتئوس، آورنده‌ی آتش، خالق انسان، مردی با خرد الهی… چرا تنها ایستاده‌ای؟»
مه کنار رفت و زنی پدیدار شد؛ قد بلند و باریک، ردای مشکی بدن‌نما بر تنش لغزید و خطوط اندامش آشکار شد. بدن او سفید و خنک، همچون مرمر بود، سینه‌های برجسته و ران‌های کشیده‌اش در تضاد با سیاهی شب می‌درخشیدند، پاهایش برهنه بودند اما اثری از خاک خیس از باران بر آنها نبود، اندامی قدرتمند و در عین حال شکننده که هر گامش لرزشی پنهان در هوا ایجاد می‌کرد. چهره‌اش مادرانه و میانسال، اما چشم‌هایش برق وسوسه داشت؛ لب‌های باریک و بی‌رنگش لبخندی محو اما خطرناک بر لب داشتند.
او نزدیک شد، موهای سیاهش روی صورت پرومتئوس ریخت، و بوی وسوسه‌ای شیرین و سنگین در هوا پیچید. انگشتان بلند و سردش بازوی پرومتئوس را لمس کردند و جرقه‌ای درون او روشن شد. پرومتئوس بی‌حرکت ایستاد، و درونش کشمکشی شدید آغاز شد: شعله‌ی پاک آتش و وسوسه‌ی کشنده‌ی این زن.
ــ «این همه قرن… هنوز هم دستت به گناه نمی‌رود؟» زن پرسید، صدایش نیمه‌زمزمه، نیمه‌آهنگین.
پرومتئوس نگاهش را به آسمان دوخت و آرام پاسخ داد:
ــ «آتش را آوردم تا آدمی را بیدار کند، نه که بسوزاند. من راهِ سقوط را نشان نمی‌دهم.»
لبخند زن عمیق شد، ردایش لغزید و سینه‌های برجسته و سفیدش در سرمای شب سخت‌تر از قبل به نظر رسیدند، ران‌ها و اندام باریک و منحنی‌اش مثل وعده‌ای ممنوعه تاب می‌خوردند.
ــ «اما تو هم می‌خواهی… نگاهت خیانتت را فریاد می‌زند. پاکدامنی، جز اسارتی شیرین، چه چیزی‌ست؟»
پرومتئوس لبخندی تلخ زد، دود سیگارش را بیرون داد و پاسخ داد:
ــ «نگاه خیانت نیست. لمس، سقوط نیست. خواستن، به معنی تسلیم شدن نیست. من می‌سوزم، اما نمی‌سوزانم. این فرق میان من و توست.»
زن خود را به او فشرد، سینه‌های سرد و رنگ پریده‌اش را به سینه‌ی پرومتئوس چسباند و لب‌هایش لرزان روی لبان او نشستند. بوسه‌ای سرد، کشیده و عمیق، اما پرومتئوس حتی در آن لحظه‌ی لغزش، بی‌حرکت و پاکدامن ایستاد.
زن عقب رفت، خنده‌ای میان وسوسه و شکست، و ردایش روی زمین لغزید. سینه‌های نیمه‌برهنه‌اش همچنان در مه می‌درخشیدند، اما پرومتئوس حتی نگاه دوباره‌ای به آنها نینداخت. خاکستر سیگارش را تکاند، فیلتر را زیر کفش له کرد و بی‌آنکه حرفی بزند، به سمت شورلت برگشت.
موتور غرشی کشید و چراغ‌های عقب در دل شب شعله زدند. زن در جاده ایستاده بود، نیمه‌عریان، خنده‌ای کش‌دار و وسوسه‌گر داشت، اما پرومتئوس پاسخ نداد. آرام رانندگی کرد و جاده، همچون ریسمانی بی‌پایان، در دل تاریکی ادامه یافت. پشت سر، زن محو شد، اما او می‌دانست تاریکی هرگز او را ترک نخواهد کرد؛ همیشه در آینه، در صندلی عقب، در نفس‌هایش باقی خواهد ماند.
پرومتئوس رانندگی می‌کرد؛ بی‌کلام، پاکدامن، تنها، با جرقه‌ای کوچک از آتش جاودانه در نگاهش. جاده ادامه داشت، و او هم ادامه داد.
