چراغ‌های شورلت SS قرمز مدل ۱۹۷۰، مثل دو تیغ داغ، شکم تاریکی را می‌شکافتند. جاده باریک بود، خط سفید وسطش محو در تاریکیِ بی‌انتها. هر بار که موتور V8 می‌غرید، لرز خفیفی از کف جاده تا استخوان‌های سرنشین‌ها بالا می‌رفت. صدای غرش موتور با موسیقی خش‌خش‌دار ضبط قدیمی در هم می‌پیچید.
بیرون، شب بوی بارانِ قدیمی و خاک خیس می‌داد، اما درون کابین همه‌چیز آمیخته بود به بوی تند بنزین، دود سیگار و عطر کهنه‌ی چرم صندلی‌ها. نور قرمز صفحه کیلومترشمار روی دست‌های پرومتئوس افتاده بود؛ دست‌هایی که مثل دو گیره فلزی فرمان را در مشت داشت. رگ‌های برجسته‌ی ساعدش زیر نور می‌زدند، انگار خودشان هم از فشار خشم و خستگی می‌غریدند.
پاندورا روی صندلی عقب سرش را به شیشه تکیه داده بود؛ نفس‌های کوتاه و نامنظمش بخار روی شیشه جا می‌گذاشت. لیلیث کنار او خوابیده بود، نیم‌رخش میان سایه و نور محو می‌شد. پلک‌هایش گه‌گاه می‌لرزیدند، مثل کسی که در دل کابوسی سنگین گیر کرده. هیچ‌کس نمی‌دانست رؤیا می‌دیدند یا کابوس؛ اما آرامش خوابشان، در تضاد کامل با بی‌قراریِ جاده، سنگین‌تر از هر صدایی بود.
شیطان در صندلی جلو نیم‌رخ به سمت پرومتئوس نشسته بود. سیگاری میان انگشتانش می‌سوخت؛ آتش کوچک آن در تاریکیِ کابین مثل نشانی از دوزخ می‌درخشید. دود، مارپیچ از لب‌هایش بیرون می‌خزید و در فضای تنگ خودرو آویزان می‌ماند.
– تو قدرت داشتی، پرومتئوس، – با صدایی آرام و کشدار گفت – چرا زنجیر رو انتخاب کردی؟ چرا پذیرفتی بسوزی و تکه‌تکه بشی، اما زانو نزنی؟
پرومتئوس بدون آنکه سر بچرخاند، لب‌های خشکیده‌اش را باز کرد. صدایش مثل صدای آهنی بود که بر آسفالت کشیده شود:
– همون دلیلی که تو جهنم رو انتخاب کردی. ما هر دو می‌تونستیم بایستیم، ولی نایستادیم.
شعله‌ی سیگار لرزید. شیطان لبخند زد، لبخندی که بیشتر به زخم شبیه بود تا شادی:
– نه. من سقوط کردم چون خواستم برنده باشم. تو زنجیر رو پذیرفتی چون خواستی بازنده باشی.
پرومتئوس کمی سرش را به سمت او برگرداند. نگاهش در تاریکی برق زد؛ نگاهی که سنگین‌تر از هر پاسخی بود. لحنش تیز و کوتاه:
– بازنده؟ یا شاهد؟ من زنجیر رو پذیرفتم تا انسان آزاد بمونه. تو تخت رو خواستی، ولی وقتی بهش نرسیدی، سقوط کردی. فرق ما اینه.
ماشین مثل حیوانی زخمی نعره می‌کشید و جاده را می‌بلعید. دو طرف راه، درختان سیاه و بی‌حرکت مثل سایه‌هایی بی‌جان ایستاده بودند. باد از شکاف پنجره نیمه‌باز می‌وزید و لبه‌ی سیگار را می‌لرزاند.
شیطان نگاهش را به آینه وسط دوخت. در آن‌سوی انعکاس، فقط تاریکی بود و چراغ‌های محوی که پشت سر جا می‌ماندند. صدایش در فضای دودی پخش شد:
– آزادی؟ انسان با آزادی چه کرد؟ جنگ، حرص، خیابون‌هایی پر از خون، شهرهایی که به خاکستر تبدیل شدن. این هدیه‌ی تو بود؟
پرومتئوس فرمان را محکم‌تر فشار داد. عضلات بازویش سفت شد. انگار هر کلمه‌ای که می‌گفت با ضرباهنگ موتور هماهنگ بود:
– بله. همین بود. آزادی انتخاب... حتی اگر انتخابشون تباهی باشه.
صدای خنده‌ی شیطان کوتاه و تلخ پیچید، مثل شیشه‌ای که ترک می‌خورد:
– پس تو از شکست لذت می‌بری. از این‌که ببینی مخلوقاتت بارها زمین می‌خورن. انگار خودت هم معتاد همون دردی شدی که بهشون دادی.
پرومتئوس لحظه‌ای نگاهش را از جاده گرفت و به او دوخت. چشم‌هایش پر از آتشی سرد بود:
– و تو؟ تو از نفرت زنده‌ای. از دیدن سقوطشون خوشحال می‌شی. شاید ما هر دو یک چیزیم... فقط اسمامون فرق داره.
جاده پیچ تندی خورد. شورلت به‌سختی در مسیر ماند. چراغ‌های محو پشت سر یکی‌یکی خاموش شدند. تاریکی مطلق، مثل موجی سیاه، به دنبالشان می‌آمد.
شیطان سیگار دیگری از جیبش بیرون کشید. شعله‌ی فندک لرزید و لحظه‌ای صورتش را روشن کرد. خطوط خسته و کج خنده‌ای روی لبانش نشست:
– تهش چی، پرومتئوس؟ فکر می‌کنی برای تو، برای من، برای اون‌ها... معنایی مونده؟
پرومتئوس سکوت کرد. موتور غرید. باد از میان شاخه‌های کنار جاده زوزه کشید. بالاخره صدایش از اعماق تاریکی برخاست، آرام اما سنگین:
– شاید معنا همین باشه... که هیچ‌وقت پیدا نشه. فقط باید رفت. تا آخر جاده.
شیطان دود را به هوا فرستاد. پرده‌ای خاکستری میانشان کشید.
– پس ما راننده‌های یک کابوسیم، پرومتئوس. و این جاده هیچ مقصدی نداره.
پرومتئوس دوباره نگاهش را به جلو دوخت. چراغ‌های ماشین لکه‌های سفید روی سیاهی آسفالت می‌کشیدند. پاندورا در خواب تکانی خورد. لیلیث بی‌صدا چیزی زیر لب زمزمه کرد.
ماشین به جلو خزید. شب سنگین‌تر شد. شورلت قرمز، با غرشی دیگر از موتور و بوی دود، در دل تاریکی گم شد.
پرومتئوس دستی از روی فرمان برداشت و ولوم ضبط را بالا کشید. صدای گیتار و ضرباهنگ خشن بلند شد؛ آهنگ Graveyard از گروه The Devil Makes Three کابین را پر کرد. سیم‌های زخمی و صدای خواننده مثل چاقو در فضا پیچید.
پرومتئوس زیر لب شروع کرد به همراهی؛ کلمات را نه مثل ترانه، که مثل اعترافی آرام و تلخ ادا می‌کرد. هر واژه با ضربان موتور و جاده هم‌صدا می‌شد. وقتی خواننده از گورستان و سایه‌ها می‌خوانْد، پرومتئوس هم با صدایی گرفته ادامه می‌داد؛ گویی خودش از دل همان قبرها برآمده باشد.
شیطان نیم‌نگاهی انداخت، خنده‌ای کوتاه کرد و چیزی نگفت. فقط دود سیگارش را به هوا فرستاد.
پاندورا و لیلیث هنوز خواب بودند، ولی انگار صدای موسیقی در خوابشان هم رسوخ کرده بود؛ لب‌های لیلیث بی‌صدا تکان خورد، گویی او هم با پرومتئوس هم‌آواز شده باشد.
و شورلت، مثل کشتی‌ای در دریای تاریکی، در امتداد جاده رفت. صدای موسیقی و آواز پرومتئوس در دل شب طنین انداخت؛ ترکیبی از غرش موتور، خشم جاده و ترانه‌ای از گورستانی دور.
