در حالی که به سمت شورلت SS قدم برمی‌داشتند ــ ماشینی که رنگ قرمز خون‌آلودش زیر اولین اشعه‌های طلوع خورشید می‌درخشید ــ پرومتئوس سرش را کمی خم کرد و گفت:
«گفتی نیازه بشنوم... آدما رو. حدسم اینه که تو مسیر رو نشون میدی. خب... کجا میریم؟»
شیطان پک عمیقی به سیگارش زد، دود را مثل سایه‌ای در هوا رها کرد و خیلی کوتاه جواب داد:
«وِگاس.»
پاندورا ناگهان با هیجانی کودکانه از صندلی عقب پرسید:
«وِگاس؟؟؟»
شیطان نگاهش را در آینه‌ی بغل انداخت، آرام و بی‌شتاب گفت:
«بله. وگاس... جایی که انسان با افتخار می‌بازه و باختش رو مثل مدال روی شونه‌هاش می‌کوبه.» مکثی کرد، همان‌طور که پشت فرمان جا گرفت. بعد ادامه داد:
«ولی قبلش یه توقف در پونصد کیلومتری داریم. می‌خوام لیلیث رو هم ببریم... اونجا رو دوست داره.»
پاندورا ابرو بالا انداخت، کنجکاوی در نگاهش برق می‌زد:
«لیلیث... کیه؟»
پرومتئوس و شیطان هر دو به عقب برگشتند. پرومتئوس فقط لبخندی آرام زد، انگار چیزی را به یاد آورده باشد. شیطان با صدایی نرم و سنگین پاسخ داد:
«همون نقشی که تو در زندگی پرومتئوس بازی می‌کنی... اون برای من بازی می‌کنه.» مکثی کرد، دود تازه‌ای بیرون داد و با نگاهی نافذ اضافه کرد:
«امید...»
پرومتئوس بدون حرف بیشتر ضبط ماشین را روشن کرد. صدای خراش‌دار و پرشور آهنگ I'm Still Fine از گروه The Red Clay Strays فضای کابین را پر کرد.
ماشین روی جاده‌ی خاکستری کشیده شد، لاستیک‌ها با صدایی یکنواخت و مداوم روی آسفالتِ نیمه‌تر از شبنم سُر می‌خوردند. آسمان کم‌کم از سیاهی شب جدا می‌شد و رگه‌های نارنجیِ خسته‌اش مثل تیغی باریک، افق را می‌شکافت.
پرومتئوس به آینه‌ی بغل خیره شد؛ در قاب لرزانِ آن، دود سیگارِ شیطان موج‌زنان جا می‌ماند، مثل ردپایی که هیچ‌وقت پاک نمی‌شود. چشم‌هایش برای لحظه‌ای به جاده‌ی بی‌انتها دوخته شد و در ذهنش صدای زمزمه‌ای پیچید: «من آتش رو دزدیدم... اما این شعله، حالا آدما رو بیشتر از من می‌سوزونه.»
پاندورا با دست‌هایش ریتم آهنگ را روی پشتی صندلی پرومتئوس می‌کوبید. ساده، کودکانه، بی‌خبر از سنگینیِ خاطراتی که بین دو مسافر دیگر رد و بدل می‌شد. او امید را مثل فانوسی در دست گرفته بود؛ نوری کوچک که تاریکی سعی می‌کرد ببلعد، اما هنوز چشمک می‌زد.
شیطان فرمان را محکم‌تر گرفت. نگاهش به جلو دوخته بود، ولی لبخندش در گوشه‌ی لب پیدا بود؛ لبخندی که معلوم نمی‌کرد تمسخر است یا لذتی پنهان. زیر لب گفت:
«راه همیشه همینه... مستقیم، بی‌انتها. اما مقصد مهم نیست، پرومتئوس. آدم‌ها فقط دنبال جایی هستن که باختشون دیده بشه.»
پرومتئوس سکوت را شکست، صدایش آرام اما سنگین بود:
«تو گفتی وگاس... جایی که آدما با افتخار می‌بازن. همیشه برام سوال بود، چرا این‌قدر تشنه‌ی باختن‌ان؟ چرا وقتی سقوط می‌کنن، بیشتر از وقتی که پیروز می‌شن، خودشون رو زنده حس می‌کنن؟»
شیطان لبخند کجی زد، کام عمیقی از سیگار کشید و دود را مثل پرده‌ای سیاه در کابین رها کرد:
«چون برد، پرومتئوس، فقط یه لحظه‌ست... یه اوج کوتاه. اما باخت؟ باخت یه حفره‌ست، عمیق، بی‌انتها. آدم وقتی می‌بازه، برای اولین بار با خودش روبه‌رو میشه. توی آینه‌ی شکست، چهره‌ی واقعی‌شو می‌بینه... و بعضیا از اون تصویر بیشتر لذت می‌برن تا از هر پیروزی.»
پرومتئوس چشم از جاده برنداشت. نور آفتاب روی گونه‌اش مثل خطی سرخ کشیده شده بود.
«یعنی می‌گی میل به خودویرانی، همون چیزیه که انسانو پیش می‌بره؟»
شیطان با لحنی آرام، انگار رازی کهنه را تکرار کند، گفت:
«نه فقط پیش می‌بره... بلکه تعریفش می‌کنه. اون‌ها می‌بازن چون می‌خوان چیزی بزرگ‌تر از خودشون باشن. باخت رو روی شونه‌هاشون می‌زنن، مثل مدال. چون درد، مدرک زنده بودنه. بدون باخت، انسان چیزی جز سایه‌ای بی‌رنگ نیست.»
پاندورا که گوش می‌داد، نگاهش بین‌شان چرخید، انگار می‌خواست چیزی بپرسد، اما پرومتئوس دستش را بلند کرد، اشاره‌ای خاموش که او را در سکوت نگه دارد.
بعد از مکثی طولانی، پرومتئوس زمزمه کرد:
«عجیبه... من آتش رو بهشون دادم تا بسازن، تا روشن شن. ولی حالا می‌بینم اون شعله، بیشتر از همه، آتیش قمار و باخته‌هاشونه.»
شیطان لبخندی تلخ زد، خاکستر سیگارش را از پنجره به باد سپرد و جواب داد:
«و تو فکر کردی آتیش فقط برای روشنایی بود... نه، پرومتئوس. آتیش هم می‌سوزونه، هم می‌سازه. درست مثل باخت.»
نور طلوع حالا تمام کابین را پر کرده بود؛ برفراز کاپوت قرمزِ خونینِ شورلت، خورشید بالا می‌آمد. و در آن لحظه، هر سه ــ پرومتئوس، پاندورا و شیطان ــ در سکوتی مشترک غرق شدند، سکوتی که حتی موسیقی هم نمی‌توانست پاره‌اش کند.
ماشین در جاده‌ی بی‌انتها پیش می‌رفت، مثل عقربی که در شن صحرا گم می‌شود، و نامی در ذهن پرومتئوس پیچید که قرار بود سرنوشتشان را تغییر دهد: «لیلیث...»
پرومتئوس دستی به ولوم ضبط کشید و صدا را بلند کرد. صدای خواننده در کابین پیچید؛ کلماتی خشن و زخمی، درباره‌ی مردی که هنوز ایستاده است، حتی وقتی همه‌چیز علیه اوست. درباره‌ی قلبی که شکست خورده اما باز هم می‌تپد، و روحی که با هر سقوط، سخت‌تر از قبل از جا بلند می‌شود.
پرومتئوس چشمانش را بست، سرش را کمی عقب برد و زمزمه‌ای تلخ زیر لب گفت:
«من هنوزم سرپا هستم...»
