سکوت اتاق، سنگین‌تر از دود معلق در هوا بود. نور زرد چراغ، با بی‌میلی روی دیوارهای چرک افتاده می‌لغزید. زیرسیگاری، پر از ته‌سیگارهایی بود که هرکدام گویی مُهر شکست یک عهد قدیمی را بر پیشانی داشتند. دستش را دور پاکت چروکیدهٔ سیگار حلقه کرد، آن‌چنان که انگار اگر رها کند، خودش فرو خواهد ریخت.
در دل گفت: «باید ترک کنم.» کلمه‌ها مثل سنگ، آرام از ذهنش عبور کردند و در جایی عمیق فرو رفتند. لحظه‌ای ماند. به سکوت بیرون گوش سپرد، به صدای ضعیف باد که از لای پنجرهٔ نیمه‌باز می‌خزید. شاید اگر همان‌جا چشم می‌بست، شاید اگر بی‌حرکت می‌ماند، می‌توانست به این تصمیم فرصت نفس کشیدن بدهد.
اما دست دیگرش، بی‌آن‌که اجازه‌ای بگیرد، پاکت را گشود. یک نخ بیرون کشید، فیلترش میان لب‌ها آرام جا گرفت. انگشت شستش روی چرخ فندک لغزید، جرقه زد، و در لرزش کوچک آتش، تصمیمش را سوزاند پیش از آن‌که حتی شکل بگیرد.
نخستین پک را که فرو داد، چشم‌هایش را بست. دود در ریه‌ها پیچید و بیرون آمد، مثل آهی که با خودش می‌گفت: «نه امروز... شاید فردا.» و در همان لحظه، فهمید که فردا هم همین‌جا خواهد نشست، در همین اتاق، با همین نور زرد، و همین سیگار بعدی.
