درد اساطیری

ساعتها چه ملال آور شده اند
دقایق کش می آیند
و ثانیه ها پایشان را از گلویم بر نمیدارند
شاپرکهای نو رسیده سوخته
و آتش جنگ نمرود افروخته
گونه های بشریت گلگون از خشم و تنفر
غم کودکان چونان درد اساطیری
به ارث برده از پدرانی مقتول
چه شد که فرجام ما چنین تباه گشت در پیچ و تاب این چرخ نامیمون
تو که بیایی...
دوباره جوانه میزنیم
از کالبدهای پوسیده دنیا
و شمیم وجودت که بیاید
بهار را خود میسازیم از خرابها
پاک میکنیم غبار از چهره جهان
و تمام می‌شود این التهاب فراگیر
ای فارس الحجاز
منتظر ندایی علی گونه ایم