در اوایل همهگیری کرونا، دولت آمریکا طرحی به نام OWS (یا Operation Warp Speed) برای تسریع توسعه و تولید واکسن اجرا کرد که میتوان آن را یکی از پربازدهترین سرمایهگذاریهای عمومی در تاریخ اقتصاد آمریکا دانست. این طرح با تضمین پیشخرید واکسن شرکتهای داروساز، انگیزهی توسعهی واکسن در بخش خصوصی را دوچندان کرد. این تضمین اهمیت زیادی برای توسعهی واکسن دارد، چرا که در پندمیها این احتمال وجود دارد که شرکتها توسعهی واکسنی را کلید زنند اما در این بین ویروس مورد نظر از بین برود یا تغییر پیدا کند و دست داروسازان را در پوست گردو بگذارد (این اتفاقیست که بارها افتاده).

طرح نامبرده همچنین با کاهش مقررات سازمان غذا و دارو روند توسعهی واکسن را شتاب داد. در این طرح دولت سرمایهگذاری بزرگی در کارآزمایی بالینی (که پرهزینهترین مرحلهی توسعهی دارو برای بخش خصوصیست) انجام داد. سرمایهگذاری عمومی در ظرفیت تولید (کارخانه) برای ساخت واکسن، آمپول، سوزن آمپول و... نیز یکی دیگر از اهداف OWS بود.
بدیهی است که بدون طرح OWS نیز بخش خصوصی به تنهایی میتوانست واکسن را توسعه دهد و ظرفیت تولیدش را هم برپا کند، اما نکته اینجاست که همکاری بخش عمومی و خصوصی روند توسعه و تولید واکسن را ماهها و شاید سالها جلو انداخت. این موضوع اصلا اتفاقی نیست که بشر در مدت زمان کوتاه و بیسابقهای واکسنی برای یک ویروس سرکش به دست آورد. در واقع سرمایهگذاری عمومی همانند یک کاتالیزور عمل کرد.
گفته میشود که دولت بایدن این طرح را کنار گذاشته است و به دنبالش پژوهش و توسعهی واکسن نیز به کندی گراییده است. اکنون توسعهی واکسن برای گونههای جدید کرونا (با تغییر فناوری قبلی) به مراتب زمان بیشتری نسبت به توسعهی واکسن اولیه که زحمت بسیار بیشتری داشت برده است. به قول الکس تبرک که مطلب زیر را نوشته، 'این راه و رسم تمدن انسانی نیست'. واقعیت هم همین است. همکاری و همافزایی بخش عمومی و خصوصی (نظیر طرح OWS)، نیروی محرّکهی تمدن مدرن انسانیست.
https://marginalrevolution.com/marginalrevolution/2022/07/operation-warp-speed-should-not-have-been-disbanded.html