به نظر می رسد برای داشتن یک زندگی خوب باید به آن معنا بخشید. یکی از راه هایی که می شود به زندگی معنا داد تلاش برای ساختن انسانی بهتر از خودمان است. پیش نیاز این کار، پذیرش خودمان با تمام نقاط منفی و مثبتی است که داریم. به بیان سادهتر، ساختن انسانی بهتر از خودمان یعنی تلاش برای از بین بردن یا کم کردن عیب ها، مشکلات، رنج ها و دردهایمان و در عین حال تقویت توانایی ها، شکوفایی استعدادها و عمیق کردن حُسن هایمان است.

برای ساختن نسخه ای بهتر از خود، از دو عامل آرامش و نظم استفاده میکنیم. آرامش در گرو رهایی از تفکر در مورد آینده و گذشته است. برای داشتن آرامش باید آگاهی پیدا کنیم که آینده ای هنوز اتفاق نیفتاده پس وجود خارجی ندارد؛ بنابراین نگرانی در مورد آن بی معناست. چیزی که وجود خارجی ندارد نمی توان برایش کاری انجام داد. گذشته هم چه خوب بوده باشد چه بد به اتمام رسیده است. اگر بد بوده پس چه بهتر که تمام شده است و فکر کردن به آن صرفا حسرت و پشیمانی به همراه می آورد. اگر گذشته خوب بوده باز هم چه بهتر که تجربه ای دلچسب را پشت سر گذاشته ایم و نیازی نیست دائما یادآوریش کنیم؛ زیرا فکر کردن به گذشتهای خوب می تواند حسرت تکرار آن را به همراه داشته باشد یا دست کم زمان ما را با خیالبافی هدر دهد.
نظم نیز، به معنای داشتن برنامه خوب برای زندگی است. برنامه خوب سه جزء اصلی بیشتر ندارد و مابقی اجزای آن فرعی است. اهداف، تخصیص منابع، اولویتبندی. اهداف برای تحقق باید شفاف، دستیافتنی و قابل جداسازی به اجزای کوچکتر (وظایف) باشند. تخصیص منابع به معنای اختصاص زمان (مهمترین منبع)، انرژی روانی_فیزیکی و سرمایه های مادی به اهداف است. اولویت بندی یعنی کدام هدف به سایر اهداف ارجح است و منابع بیشتری را باید خرجش کرد.
برای تقویت نظم و آرامش در زندگی توجه به دو گزاره لازم است. 1) زمانی نظم و آرامش داریم که هر روز مقدار کمی خودمان را از روز قبل بهتر کنیم. 2) زمانی نظم و آرامش داریم که در هر لحظه درست ترین کار را تشخیص داده و انجام دهیم. این دو گزاره استعداد بدفهمی را دارند؛ یعنی ممکن است دچار سوء برداشت از آن ها شویم. در مورد گزاره اول، اگر استثنائا روزی آمد که از روز قبل بهتر نبودیم پرهیز از کمال گرایی، خودخوری، احساس گناه و شرم ضروری است. دیدگاه ما بایستی وسیع باشد و خطاهای کوچک را ضروری دانسته و از آن ها گذر کنیم. در مورد گزاره دوم، درست ترین کار ممکن است لزوما کاری که در راستای اهدافمان تعیین کردیم نباشد. قطاری را در نظر بگیرید که در عین حرکت دائمی به سمت مقاصدش، هر از گاهی در ایستگاه ها می ایستد، سوختگیری می کند و برای تعمیرات از ریل خارج می شود.
پوریا کریمی