دو رو !
به دنبال جستجوی حقیقت در میان کلامشان بودم ولی آدمها از آنچه میپنداشتم رذل تر و دورو تر بودند که حرف راستی زده باشند؛
اکثر اوقات به چشم هایشان مینگریستم و نمیتوانستم. باور کنم که حتی عزیزم کنوی هم سعی د فریب من دارد آن هم ب قیمت ناچیز!
آنچه مرا اذیت میکرد نقاب های آدم ها نبود بلکه برای حس خالصی که برایشان نثار کرده بودم خود خوری میکردم...
ب راستی دلی بزرگ میخاست که آدم ها را با تمام منفعت طلبی هایشان بپذیری؛
خود هیچوقت نمیگویم که عاری از صفت هایی که ب دیگران نسبت داده ام نبوده ام نه ، اما این را میدانم حداقل در حق کسانی که دوستشان داشتم اینگونه نبوده ام...
گفتند اینها ب کنار از غریبه ها چرا ا دوری میکنی؟ گفتم : آنها که برایشان عشق هدیه داده بودم با من این ها را کرده اند وای ب حال غریبه ای که من برایش کاری نکرده ام......
