saba bighamian ازم پرسید: «بودن برای تو چه معنایی داره؟»
سؤال سادهای بود، ولی پرتام کرد به دهه بیست و سی سالگیام.
آن سالها، «بودن» برای من مساوی بود با «شغلم چیست؟». تمامِ دغدغهام این بود که نقش و عنوانِ دقیقی برای خودم در دنیای کار پیدا کنم.
امروز ولی انگار به جواب آن نرسیدهام و سوال جدیدتری پیش روی منه و باید بهش فکر کنم!
پس تاملی طولانی به این رسیدم که بیشتر به «بردِ اثر» فکر میکنم؛ چیزی شبیه به انداختن سنگ در آب.

موج اول را همه میبینند (خروجی مستقیم کار). اما آنچه برایم جذابتر است، موجهای بعدی است که دورتر میروند و دیگر به چشم نمیآیند شاید هم به سکویی خورد و برگشت؛ هرچند بسیار ناچیز..
اینکه اگر من اقدامی میکنم یا با کسانی رابطهای شکل میدهم، آن آدمها قرار است چه موجی در زندگی خودشان و دیگران ایجاد کنند.
فکر میکنم میراث ما، نه در عنوانهای شغلی، که در همین «تحرکی» است که در «زندگی» به جا میگذاریم؛ حتی اگر هیچوقت خودمان آنها را نبینیم.
«بودن» امروز برای من، یعنی همین.