امروز در یک دادگاه به عنوان شاهد حاضر بودم.
پروندهای که از بیرون شاید خیلی بزرگ به نظر نمیرسید، اما چیزی که ذهنم را درگیر کرد خودِ موضوع پرونده نبود؛ بلکه این بود که احتمالاً این پرونده اصلاً نباید شکل میگرفت.
شاید اگر یک گفتوگوی شفافتر اتفاق میافتاد،
اگر یک تماس پاسخ داده میشد،
اگر کمی زودتر برای حل مسئله قدم برداشته میشد،
این اختلاف هیچوقت به این مرحله نمیرسید.
یک موضوع کوچک، تبدیل شده بود به هزینهای ملموس!
هزینهی زمان،
هزینهی انرژی ذهنی،
هزینهی آسیب به رابطه،
هزینهی درگیر شدن اعتبار افراد،
و در نهایت هزینههای مالی برای اینکه مسئلهای را حل کنیم که شاید میشد خیلی سادهتر از اینها مدیریت شود.
خیلی مواقع خصوصا در مسائل کوچک به جای حل ریشهای، دنبال کمهزینهترین راهِ امروز میگردیم؛
اما فراموش میکنیم که تصمیمهای امروز، هزینههای فردا را میسازند.

همین تجربه من را یاد یک داستان معروف انداخت.
داستان مردی که به خاطر گرانفروشی پیش قاضی رفت. قاضی سه انتخاب براش گذاشت: یا جریمه را با سکه پرداخت کن، یا شلاق بخور، یا پیاز!
مرد با خودش فکر کرد پیاز خوردن سادهترین گزینه است. شروع کرد به خوردن، اما بعد از مدتی نتونست ادامه بده! شلاق را انتخاب کرد، اما آن را هم تحمل نکرد. در نهایت به همان گزینه اول برگشت و جریمه را پرداخت کرد.
در پایان، هم پیاز خورد، هم شلاق خورد، هم هزینه را پرداخت کرد.
نه به این دلیل که راه دیگری وجود نداشت؛
بلکه چون درک درستی از مسئله و هزینه انتخابهایش و شاید توان خودش نداشت.
در زندگی حرفهای هم گاهی همین اتفاق میافتد؛
برای فرار از یک هزینه کوچک و یک تصمیم سخت، وارد مسیری میشویم که چند برابر هزینه روی دستمان میذاره.