توی ماشین در حال رانندگی بودم که یه ماشین به شکل خطرناکی از کنارم رد شد و فقط کافی بود کمی سرعت رو کم نکنم یا فرمون رو کمی نگردونم تا اول صبحی یه تصادفی رخ بده.
ماشین که رد شد دیدم دقیقا از جایی که ممکن بود با من تصادف کنه رد خسارت تصادفی دیگه است.
ذهنم رو درگیر کرد که نقش ما توی «تکرار تصادفی خسارات» چیه؟

وقتی یه حادثه تکرار میشه ما چقدر براش آماده هستیم یا چقدر تونستیم خودمون از تکرار مجددش دور کنیم. یا چقدر سهم خودمون رو از حادثه پذیرفتیم تا بخواییم بهترش کنیم؟ یا اصلا چطور رفعش کنیم؟
نکتهای که برام خیلی جالب بود اینه که اثر خسارت هنوز باقیه و ما چقدر حادثه و اتفاق هست که اثرشون رو هم فراموش کردیم. خساراتی که در حادثهها میبینیم اگر تبدیل به درس آموخته و نقطهای برای بهبود نباشن یک «خسارت مضائف» محسوب میشن.
سهم خودم رو از اتفاق بردارم و بپذیرم. یادمه پدرم همیشه بهم میگفت رانندگی دو وجه داره و هم باید مواظب باشی به کسی نزنی و از اون مهمتر مواظب باشی کسی بهت نزنه و وقتی کنارم مینشست میگفت باید احتمال خطای دیگران رو بدی و سعی کنی مدیریتش کنی! پس حتی اگر روی کاغذ من مقصر نیستم باید در مقابل کنترل نکردن اشتباهات دیگران که روی من اثر مستقیم داشته و میتونسته باعث پیشگیری یا کاهش خسارت بشه از خودم نمره کم کنم و سعی کنم خودم رو تقویت کنم.
اشکال رو مرتفع کنم، این به حرف ساده است چون بیشتر این اشکالات به عادات و ذهنیت ما برمیگرده و تغییر اینها کار زمانبریه و نیاز به برنامه و تعهد داره.
اینجا دوست دارم برگردم به عقب و این تعهد و برنامه رو کمی توضیح بدم. خودش موضوع طولانییه و میشه در قالب یه مطلب دیگه به اون پرداخت ولی وقتی داریم در مورد تغییر خود خصوصا بخشی که مربوط به نگرش و عاداته نیاز داریم که به چشم یه سیستم توسعه فردی بهش نگاه کنیم و واقعا طبق یک الگو و برنامه بهش ورودی بدیم، روند تغییر مشخص کنیم و با تعهد به اجرا و استمرار ازش خروجی مطلوب بگیریم. بدون این سیستم کارهایی بسیار کوچکتر مثل مسواک زدن هم به یک عادت و رویه تبدیل نمیشه. توی این مسیر قطعا به یک یا چند همراه نیاز دارید، کسایی که بهتون در شناخت کمک کنن، در استمرار و تعهد انرژی و انگیزه بدن و با اشتراک گذاشتن موفقیتها و خروجیها این فرآیند رو بهتر و کارآمدتر بکنید.
یک تصادف و اتفاق زمانی که تکرار میشه یا همچنان احتمال آسیب دیدن توش زیاده شاید نیاز به یک تغییر وجود داره، نمیخوام مسئله رو با یک مثال ساده سازی کنم ولی مثالی شبیه به تصادف در نقاطی خاص از ماشین میتونه نشان از یک مدل پر ریسک از رانندگی یا یک عادت یا رفتار خطا در مواقعی خاص باشه!
توی این شرایط در مرحله اول باید مشکل و منشا خطا رو پیدا کنیم و سعی کنیم طبق یک فرآیند بهبودش بدیم چرا که معمولا این خطاها در ما تبدیل به عادت یا نگرش شدن که سخت متوجهش میشیم و گاهی نیاز به کمک شخص بیرونی هست که اونهارو ببینه.