گربه‌ای روی دمش حوصله‌ی تابستان را تاب می‌دهد. فواره می‌ریزد تو پاشویه. دوباره خودش را نشخوار می‌کند. کمر گرما را گرفته‌ایم بالا می‌کشیم. شاید هم او بالا می‌کشد، از ما. هر چه هست تب تابیدن و شرشر چکیدن است. قاشق خاله‌ریزه اگر بود. کوچک می‌شدی آنقدر که پناه می‌گرفتی پای فواره، زیر سایه‌ی برگی، کتابت را ورق می‌زدی. چه از دنیا کم می‌شود اگر تو چند ماه، گیرم چند سال، در بی‌خیالی خودت لای ورقهای کتابها بچری و بچرخد جهان به کام کم‌خواهت. دلت می‌ماند زیر خنکای فواره و خیالت گِرد دم گربه می‌پیچد. خودت روی رقص سایه‌های ظهر تابستان راهت را باز می‌کنی به رفتن. به بیهوده‌گی هنجارها و قراردادها.
شکیبا اسکاف
«تحت تعقیب»
https://t.me/My_Hand_writee
https://vrgl.ir/Ge0Pc
https://ble.ir/poette
شکیبا اسکاف
