گریه‌ش نمی‌آید. صورتش را برده زیر چادرش. روده‌‌هاش گره خورده از شکلک‌های دخترکی نشسته آن سر اتاق که به نظر ده‌ساله می‌آید. اینجور که هیکلش زیر چادر تکان تکان می‌خورد، زنها خیال کرده‌اند یک الف‌‌بچه دلش چه پاک است که با روضه رقیه اینجور هق‌‌هق می‌زند. ننه اما می‌داند دختره چشم‌‌سفید حرمت نمی‌داند چیست. آبرو خورده، حیا را قی کرده. روضه سرش نمی‌شود. مشت می‌کوبد تخت سینه‌ش و با دهان بسته می‌غرد:«به زمین سرد بخوری دختره‌ی بی‌آبرو»
سکینه کمی تف می‌مالد زیر چشم‌هاش. یعنی خیس شده از اشک. با دستاش چادر را خیمه می‌کند رو سرش. تخس زل می‌زند به چشم‌های ننه. بلکه با دیدن این چشم‌های خیس، شرمش بیاید ننه از افترایی که زده. ننه اَلو می‌گیرد از کپه تفی که شره می‌کند زیر گودی آن چشم‌های شَر. نیشگونی از زیر ران سکینه می‌گیرد:«گِل به سرت بگیرن»
درد می‌پیچد توی رانش. نقطه ضعف ننه را می‌داند. سرتق می‌خندد. طاقتش هم طاق شده لای دست و پای زنها و چیزهایی که بلغور می‌کنند و او نمی‌فهمد. دخترک آن سر اتاق با چشم و ابرو اشاره می‌دهد بروند حیاط.
«ننه، ننه برم تو حیاط. قول می‌دم جیکم درنیاد»
ننه همینجور که با سر و دست به خانم جلسه‌ای علامت می‌دهد که التماس دعا، غیظش را از لای دندان روکش طلایی‌ش با کف و تف می‌ریزد زیر گوش سکینه:«بتمرگ سر جات»
دخترک آن سر اتاق که رفت حیاط، هوش و حواس سکینه را هم برد.
«ننه ننه، مستراح کجاست.»
ننه غلیظ می‌خواند:«انا تَوَسَلْنا و اسْتَشْفَعْنا..سگ به قبرت..برو گوشه حیاط...و قَدَّمْناکَ بَین یَدَی...صداتو نشنوم...یا وَجِیهاً عِنْدَ اللّٰه..»
خنده‌های سکینه از تو حیاط می‌پیچد لابه‌لای صدای زنها «گرگم و بره می‌برم.».
شکیبا اسکاف
تحت تعقیب:👇🏼👇🏼👇🏼
https://t.me/My_Hand_writee
https://vrgl.ir/@Poette
https://ble.ir/poette
