تردید مردد

خاطره‌ام خالی. از خواب.
صفحات صبحگاهی. سه خط. فریاد فراموشی.
نگاهم به پندار است. دارد بزرگ می‌شود. قد می‌کشد. عادت ندارد لباس بپوشد. به تنش نگاه می‌کنم. بلاتکلیف کودکی و بلوغ. ترا من زاییدم؟  با صورتی شبیه خودش به شکل بهروز خوابیده. صبح از لای پنجره صورت کوچکش را قاب گرفته در خم بازوانش. پلک‌هایش می‌لرزد. بیدار می‌شود با وراجی نگاهم.

شعری همراهم آمده از گپ دیروز با احمد. شاعرش «مریم جعفری آذرمانی». در دفتر شعر تمایلات با «مریم خانوم» قدم می‌زنم. زن بودن جور عجیبی ست. منشور هزارتویی که  از هر وری نگاه می‌کنی جهانی خلق می‌شود. این را با نگاه فمینیسم یا جنسیت‌زده نمی‌گویم. نمی‌گویم؟ این را از هنر، شعر، ادبیات، زندگی، عشق می‌گویم. عشق در زن و اینجور «زن بودن» را در شعر «مریم خانوم» می‌فهمیش. زندگیش کردی.
«به پایداری اعدام جدیت دارید
ولی برای تفنن درخت می‌کارید
ندیده‌اید مسیر بهشت زهرا را
شما که وقت ندارید شاه دربارید!»
اصلا دفترش را می‌گذارم همینجا. برای شما. که اگر خواستید با «مریم خانوم» گپ بزنید.

تکرار کن با خودت: «باور دیگران مال خودشان است نه من. من برای باورهایم وقت می‌گذارم. دانه دانه برشان می‌دارم. گاهی چند سال طول می‌کشد که صیقلش بدهم. رفیق سفر نباشد، پوففففف، تو سطل آشغال.» همیشه به این راحتی هم نیست. بعضی باورها کفشهای میرزا نوروزند از در می‌ندازیش از پنجره می‌آید. ولش می‌کنی تو کویر، زیر کرسی پیدا می‌شود. خلاصه که جان می‌کنی برای باورهات.

کنجکاوی. نکند جنسیت‌زده ‌باشی  و ندانی. که هستی و می‌دانی. مگر در مملکت جنسیت‌زده نیستی؟ تازه جانم! جهان جنسیت‌زده است. اولدورم بولدورم‌ها را بریز دور. اینها برای سیاهی لشکر است. همکاری داشتم می‌گفت:«باید از بزرگداشتها ترسید». یعنی بیشتر می‌خواهند چوب بزنند. پس باور نکن آزادی را، حقوق بشر را، صلح را، باور نکن حمایت از کودکان را، محیط زیست را. اگر باور کردی سری به صفحه حوادث جهان بزن. به مدرسه‌ی میناب. دلت خواست در خودت کنگره بر پا کن، پاسداری کن زن را، زندگی را، آزادی را. انسان را. مقاله بخوان. اما فریب نخور.

مقاله «بررسی جنسیت‌زدگی زبان» به نقل از کینگ می‌گوید:«جنسیت‌زدگی زمانی اتفاق می‌افتد که از شیوه‌های کلامی متفاوتی برای اشاره، ارجاع، و ارتباط با گروه‌های مختلف استفاده شود. این تفاوت‌ها نشانه‌ی مقبولیت کمتر برای یک گروه بوده و این که پایه و اساس این تفاوت‌ها عامل جنسیت است.».»

پیتر فردریکسن تو را چه می‌شود؟

هراکلیتوس یا پارمنیدس؟ هراکلیتوس از تغییر می‌گوید. همه چیز در حال تغییر است. در یک رودخانه دوبار قدم نمی‌گذاری. راست هم می‌گوید عالیجناب. من دیروزِ خودم نیستم. حتی آنی نیستم که پیش از نوشتن این چند سطر. من همانم که ۴۴ سال پیش بدنیا آمد. گرچه هم، او نیستم. پیوستگی کدام هسته در این ۴۴ سال، در را هنوز بر یک پاشنه می‌چرخاند؟ «من بودن» را؟
پارمنیدس را بهتر می‌فهمم که می‌گوید از نیست نمی‌آید هیچ هستی و نیست هم نمی‌شود هستی. به زمین می‌اندیشم که هرچه هست در خودش پیوسته تکرار می‌شود. اعجاز هستی فریبکار است. فریبمان می‌دهد که همه چیز تغییر می‌کند تا یادمان برود اصل و ریشه یکی‌ست. یکی ست؟ چند میلیارد روز است که هنوز بازی هیدروژن هیدروژن اکسیژن، آب می‌زاید. چند میلیارد روز است که خورشید دور خودش می‌چرخد، زمین هم قربان‌صدقه‌ش می‌رود. و هستی در اصل خودش همان است که بود. حال تو بگو: «هر لحظه به شکلی بت عیار برآمد». این هستی نیست می‌شود؟ شاید اضطراب من از نیستی ست که دلم می‌خواهد پارمنیدس راست بگوید.


شکیبا اسکاف
تحت تعقیب:👇🏼👇🏼👇🏼
https://t.me/My_Hand_writee
https://vrgl.ir/Ge0Pc
https://ble.ir/poette