
شاعران با روح لطیف و بیان احساسات جذاب خود قشر مهمی از جامعه ما را تشکیل میدهند. زیبایی زبان پارسی در اشعار و آثار ادبی ایران به خوبی پیدا است و شاعران و نویسندگان ما همیشه راهی برای جلوه بخشیدن به این زبان شیرین پیدا کردهاند. یکی از این شاعران که میتوان ساعتها به پای آثارش نشست و خود را در نظم لطیف، گیرا و پر از احساس او گم کرد، تارا کسرایی، شاعر پویا و با استعداد ایران است.
طاهره کسرایی گیلاکجانی که با نام تارا به فعالیتهای هنری خود میپردازد، در صبح 21 آبان 1359 چشم به جهان گشود. از کودکی با هوش و خلاقیت خاص خود مورد توجه دیگران قرار گرفت و از همان دوران نوجوانی علاقه خود به شعر سرودن را کشف کرد.
اما پس از مدتی با قبول شدن در رشته مددکاری اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی تهران، تمرکز خود را بر روی حرفه مددکاری خود گذاشت و برای مدتی از دنیای شعر فاصله گرفت. با این که ایران او را به عنوان شاعر و نویسنده میشناسد، کمتر کسی میداند که او به عنوان مددکار اجتماعی نیز دوره درخشانی از زندگی خود را گذرانده است.
او که همیشه مشتاق یاری رساندن به دیگران بود در دوران دانشجویی خود به مدت دو سال به عنوان کارشناس مددکاری اجتماعی و مسئول کانون دانشجویی هلال احمر دانشگاه علامه طباطبایی به فعالیت پرداخت. همچنین، به عنوان یکی از اعضا با انجمن مددکاری ایران و انجمن جامعه شناسی ایران همکاری کرد.
او فعالیتهای بسیاری به عنوان مددکار فردی و یا عضوی از گروه مددکاران در انجمن آشیانه (انجمن حمایت از زنان بیسرپرست) و مدارس مختلف تهران داشته است. همکاری او با انجمن حمایت از آسیب دیدگان اجتماعی نیز دو سال طول کشید و برای مدتی نیز معاون مددکاری دفتر استان تهران موسسه خیریه مهر امام رضا (ع) بود.
فعالیتهای پژوهشی این شاعر و نویسنده دوست داشتنی نیز درخشش بیشتری به سوابق فعالیتهای او اضافه کرده است که میتوان از میان آنها به همکاری در طرح های پژوهش ملی و منطقه ای مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران به مدت چهار سال اشاره کرد.
تارا کسرایی گیلاکجانی علاوه بر تمام فعالیتهای ارزشمند خود در دوران دانشگاه و سالهای بعد آن، با کار کردن روی پایان نامه خود که به بررسی وضعیت اجتماعی٬ اقتصادی فرهنگی و بهداشتی روستای گیلاکجان (از توابع شهرستان رودسر و زادگاه خانواده کسرایی) میپرداخت، ثابت کرد که میتواند در هر زمینهای صاحب نظر باشد.

اما در نهایت عشق وافر تارا به شعر و ادبیات باعث شد تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد در رشته ادبیات فارسی در دانشگاه کاشان ادامه دهد. از مدتها قبل از گرفتن این تصمیم، دوباره شروع به شعرسرایی کرده بود. او به عنوان شاعر و نویسنده سابقه کاری درخشانی داشته است. با تدریس فنون شعر، شعر سپید ، سبک شناسی ، اصول نگارش ، اصول داستان نویسی ، دستور زبان فارسی،و ترانه سرایی به شاعران و نویسندگان نوپا کمک میکند. همچنین، بیش از پنج سال است که تارا کسرایی تحت عنوان دبیر و مجری انجمن ادبی فروغ تهران را اداره میکند.
علاوه بر فعالیت به عنوان ویراستار، منتقد، و نویسنده یادداشتهای آموزشی در حوزه ادبی، دو کتاب مجموعه شعر نیز از این شاعر جوان و توانا چاپ و نشر یافته که «نامههای حوا» و «دیدار بی دیدار» نام گرفتهاند. کتاب اول او توسط انتشارات گیوا و کتاب دوم با همکاری سمانه مصدق، شاعر معاصر و توانای ایران، توسط انتشارات سارات منتشر شده است.
برای درک بیشتر استعداد شاعری تارا کسرایی گیلاکجانی، بهتر است گریزی به مقدمه کتاب نامههای حوا بزنیم که به قلم زنده یاد مهرداد محمدی، شاعر و گوینده ایلامی، نوشته شده است. باشد که با خواندنش بار دیگر از این شاعر فقید و قلم زیبایش یادی کنیم:
«جسور است. موسیقی شعر را میداند. تصویرسازی متبحر است. زبان را در اختیار گرفته و بر آن چه مینویسد مسلط است. عنان هیچ سطر که نه، هیچ واژهای از دست اندیشهاش در نمیرود و هی هیِ شبانیاش، برههای سپید بسیاری را در مرتع دلواپسیها و دلخوشیهایش به سامان کرده و پروریده است!
او براستی شاعر است و فروغانه هراسی ندارد از آن که همه چیزش را قربانی ایمانش کند. در ترانههایش همانقدر شاعر است که در غزلهایش و در شعرهای کوتاهش همانقدر که در چارپارهها...
از آن معدود شاعرانی که زندگیاش را در قالب شعرش گذاشته نه آن که شعر، گوشهای از زندگانیاش باشد».
نوشته بسیار زیبای مهرداد محمدی، به راستی هم که سخن از استعداد بینظیر این شاعر و نویسنده تهرانی میگوید.

اما سوابق کاری این شاعر فعال به اینجا محدود نمیشود. او فعالیتهای قابل توجهی در عرصه رسانه نیز داشته است. به طور مثال، هنگامی که در دانشگاه علامه طباطبایی به تحصیل میپرداخت، مدیر مسئول نشریه آوای مددکار دانشکده علوم اجتماعی بود. پس از آن دبیر تحریریه نشریه بازتاب (نشریه داخلی مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران) بود و کمی بعد نیز به عنوان سردبیر نشریه ریشه (انجمن حمایت از آسیب دیدگان اجتماعی) برگزیده شد.
تارا کسرایی گیلاکجانی دو سال نیز به عنوان نویسنده رادیو ورزش برای برنامههای ویژه شهدا و جانبازان ورزشکار (برنامههای پلاکشان مدالشان و اسوههای جاوید) فعالیت کرد.
این شاعر پویای تهرانی - آنطور که روزنامه اطلاعات تارا کسرایی را معرفی میکند - همچنان به درخشیدن در صنعت شعر و ادبیات فارسی ادامه میدهد و به زودی نام او در تاریخ به عنوان شاعری ارزنده از میان هنرمندان نسل خود ثبت خواهد شد.

برای ختم کلام، به معرفی چند شعر از این شاعر با استعداد و نوپرداز خواهیم پرداخت:
تا کِی
چشمهایم را
به جادههای انتظار بدوزم؟
این بار
میخواهم
وارونه بنویسمت
بر هر چه خواستن
خط قرمز میکشم
با من بگو
نامت را چه کنم
که از هر سو بخوانم
سرخ میتپد
-نامههای حوا
........................
قرنهاست
نامههای حوا
در مینوردد
در بطری بینشانی
آبهای آزاد جهان را
ساکنِ جزیرههایِ تنهایی و ماه
همنشین ناله و نی
فریاد میکند
از سیبهای گاز زدهی جهالت
از آدم که
بر آدم
جهانی را قدم زد
مینویسد
هبوط
میسوزد
گندم
میگرید
زرشک
اما هر بار
امضای انتهای نامه
میخواند
دوستت دارم
حوای تو
-نامههای حوا
........................
من موندم و دنیای از دیوار
چشم انتظاری پای چوب دار
کارم تمومه...آسمون تیرست
این بار هم دیدار بی دیدار
شب حاکمه رو ساعت قلبم
خورشید تو دنیام نمیتابه
چشمام دیگه رویا نمیبینن
پلکم بدون تو نمیخوابه
وقتیکه امید دلت میره
رو دوش دنیا هم یه باری تو
دلمرده رو کاشکی بسوزونن
با مرده که فرقی نداری تو
فریادهام تو نطفشون مردن
اینی که میبینی منم! مُردم!
هیشکی نمیدونه ته قلبم
از خاطرههامم رکب خوردم
-دیدار بیدیدار