درباره‌ی سبک «پیاده»
سبک پیاده، شعر را از قید فرم و قافیه می‌رهاند.
شاعر در آن، نه‌تنها واژه را می‌گوید، بلکه با واژه زندگی می‌کند.
در این سبک، زبان، ساختار و موسیقی به‌صورت آزادانه درهم می‌تنند.
هر شعر می‌تواند چند زبان، چند زمان و چند حس را هم‌زمان در خود جای دهد.
شعرپیاده همان کاری را می‌کند که عارف در روح:
*می‌سوزد تا حقیقت روشن شود.*
عارفانه و گاهی اعتراضی.
- از هر پرسش، پلی به معنا بایدساخت.
- هیچ واژه‌ای نباید بی‌احساس یا بی‌دلیل باشد.
- هدف پیاده آگاهی است، نه محبوبیت.
- شعر، صدا و کلمه ابزارند برای ساختن جهان بهتر.
---
