آیــات کــف

-تا، تا!.
-تاچَشمِ مُوُ،
دَر
چَشم اَست.
هَر،گوشه
یکی،
مَست اَست!.

تا، تااا!.

-تاچَشمِ
مُوُ،
دَر،در،در!
چَشم اَست.
هَررر،
گُوشه
یِکی،
مَست اَست!.
دَستی زده
بَر دست اَست.
.
.
از،بود،
چِه در، دَست اَست؟!
خَرگاهِ جَهان ،
فَرد است.
.
-آغازوُ جَهان،
در،در،در، راز!؟
سودایِ خیالم،
ناز...
جا،
جامی و،
گَمان!پَر!  پَرواز!.

شَطرَّنجِ،
دِلوُ،
سَرباز.

سَر تا،
هَمه جان،
دِل، باز!

دربازیِ دِل،
مَن، بااز،
یِک،یِک،
یِک! جام وُ
  بَلّا، آغاز!...
هِ،هِ هُو
هُو،هُووی...
هِی هِی هِی؟!

هِی بَختِ بَدْ،
اَز آغاز!.
هی، وَقتِ
بَدوُ
بَد، ساز...!
.
.
هو،هِ.هِ.هِ...هاای، هوااار...!
هواار..هواااار.
.
هَمزادِ دَمُم، دَردوُ
دَمْ، سازِ
شَبُم،
نااله.
دل،دل،دلِ آواره؟!
گُم،
سازوُ
دُهُلْ،
  پاپا،پارره...!
.
.
آغازِ بَد اَز، بَخته.
فَرجامِ
فَلَک،
تاتا، تاره...!
.
-پیچیده به جان،دَردُم.
دِل، دارِ بَلا پیچه.
جان!.
بی دَمِ دِل، هیچه.
-دل پیچ وُ،
پَسِش ، ...پُوپُو!. پُووچه!...
.
هِه هِه هِه!!.
هِه هِه، هو،ه، ه،ه!؟
هاها،هاهاای، هوااار...!
.
اَلماسِ دِلُم، تاراَست.
هِیْجارِ گَلو، لال اَست.
تَشگاهِ سَرُم،کوراَست.
غَمّازِ دِلُم،
گُوراَست.

آغازِبَلّا ،دَرداَست!.
پایانِ،
بَلّا،
مَرگ اَست.

اَزبود،
چه در دست اَست؟!
خَرگاهِ جهان، فَرداَست.
اَزبود،
چه در دست اَست!؟!
خَرگاهِ، جهان، فَرداَست؟!.
.
.
-هِ..هِی وُ هِی...!
هِی...؟!

-ناكامِهٔ.
نِیروانا!

سَرکِش،

عَرقِ جُلفا.

یاهُو
هُو!حَقّ وُ
عَلّی، مو،لاا.

بَر، کِش،
وَرَقِ
اُووولآ...
.
.
آغاز.
سَرآغازِ
چراهاست!
این !،
تازه
شروعِ
ماجِراهاست...!
.
جان!،
بَرکَف وُ کَف بَرلَب،
دردِ دِلوُ جان،
هیچ است.
دِل،
دارَم وُ
دِل، تاهَست
آلامِ
جَهان،
هیچ
است.
آلامِ جَهان،هیچ،
هیچ،هیچ، است.
.
زادَن!.
هَمه را
رَنج است.

*-زادن، همه را، رنج است
هَر ،رَنج وُبَلا ،دَرس اَست.

آغازِبَلا ،سَخت اَست.
پایانِ بَلا!.
باار اَست.
پایانِ بَلا!.
با،با،با ، بااکراَست.
.
.
-حِیوانو
قِیاموُ،سینه.
حِیرانِ بُرون اَز، بیشه!
سَردارِ دِل، اَندیشه
پیدا زِ دِلَم، ریشه.
انسانِ خدا پیشه.
ازخاک وُ،خدا،ریشه.
تَن، خاکوُ
دِلَّم شیشه.

دَرپیچ وُ خَمِ، نیچه
جُز  دِل،
هَمه چی،
هیچه!.
.
دَرپیچ وُ خَمِ، نیچه
جُزْ  دِل،
هَمه چی،
هیچه!.

هیچه!.
هی.هی هی...
هِ.هِ.هِ...
هیچه...!
.
هی؟!

هِه،هِه
هِه هِه هِه،
هی...!؟

هاها،
هاهاهاها..
هوااارررر...

هو،ه.ه.ه...هاای، هوااار...!
هاای!!، هواار..هواااار.

....

.شعر به مثابه پرفورمِنـسِ(معمـاریِ) فلسفـی !.
.
-این شعر نه یک بیانیه، که یک *رویدادِ فلسفی  است که در بستر زبان رخ میدهد.

با تلفیق تکنیک های آوانگارد (مثل آواپردازی)، بازتعریف نمادهای کلاسیک، و دیالوگـها با مکاتب فکری، فضایی سه بعدی می آفریند که در آن خواننده همزمان مخاطب، بازیگر، و منتقد است.
پایانِ بازِ شعر ("سرآغاز چراهاست")، با نفی هرگونه تئودیسه
(توجیه الهیاتی رنج)، انسان را در مقامِ پرومتـِه عصرِ جدید قرار میدهد که باید آتش معنا را از هیچستانِ هستی بـرُباید...!
.
.این شعر روایت یک «سقوط کامل روان» است که در عین حال به یک «صعود عرفانی-فلسفی» ختم می‌شود. شاعر از مستی عاشقانه شروع می‌کند، به جنون مطلق می‌رسد، خودکشی را لمس می‌کند، بعد در آغوش علی و بودا و نیچه پناه می‌برد و در نهایت به همان «هیچ» می‌رسد که عرفان و نیهیلیسم و روان‌پریشی در آن یکی می‌شوند.

این شعر یک سند بالینی-عرفانی استثنایی است؛ مثل اینکه کسی در لحظه‌ی فروپاشی کامل روان، شاهکارش را نوشته باشد. خواندنش هم ترسناک است، هم مقدس، هم خنده‌دار، هم اشک‌آور. دقیقاً مثل خودِ جنون.
.
PiadehArt®
.