ویرگول
ورودثبت نام
تجربه شخصی
تجربه شخصیفوآد شعبانی هستم و در کنار شما مرور خواهیم کرد تجربه شخصی امان را از هر آنچه میتواند برای شما هم مفید باشد. virgool.io/PersonalExperience
تجربه شخصی
تجربه شخصی
خواندن ۱۲ دقیقه·۳ ماه پیش

راهکارهای پولی و مالی نو برای انتشار کتاب در راستای منافع ناشر و مؤلف

راهکارهای پولی و مالی نو برای انتشار کتاب در راستای منافع ناشر و مؤلف

نویسنده:

فوآد شعبانی

پژوهشگر حوزه علوم راهبردی

چگونه پلتفرم‌های پرداخت اعتباری و اقساطی می‌توانند بحران تأمین مالی صنعت نشر را حل کنند؟

مقدمه؛ مشکل صنعت نشر، همیشه نبودِ مخاطب نیست

در صنعت نشر ایران، یکی از مهم‌ترین موانع انتشار کتاب الزاماً کمبود نویسنده، مترجم، ایده یا حتی مخاطب نیست؛ بلکه اغلب مشکل اصلی در نقطه‌ای بسیار ساده اما تعیین‌کننده شکل می‌گیرد: تأمین نقدینگی اولیه برای تولید کتاب.

یک نویسنده ممکن است ماه‌ها یا سال‌ها برای نگارش یک اثر زمان صرف کرده باشد. فایل کتاب آماده است، ویراستاری انجام شده و حتی طراحی جلد و صفحه‌آرایی نیز مشخص است؛ اما در مرحله نهایی، هزینه‌های چاپ، صحافی، دریافت خدمات نشر و توزیع، به مانعی تبدیل می‌شود که انتشار اثر را ماه‌ها یا حتی سال‌ها به تعویق می‌اندازد.

از سوی دیگر، ناشر نیز با مسئله‌ای مشابه روبه‌رو است.

ناشر نمی‌تواند صرفاً بر اساس علاقه فرهنگی، هزینه‌های تولید همه آثار را پیشاپیش پرداخت کند. او باید هزینه کاغذ، چاپ، نیروی انسانی، ویراستاری، طراحی، انبارداری، توزیع و ریسک فروش‌نرفتن کتاب را مدیریت کند.

در نتیجه، یک تضاد ساختاری شکل می‌گیرد:

مؤلف نقدینگی کافی برای انتشار ندارد و ناشر نیز نمی‌تواند ریسک مالی او را بر عهده بگیرد.

مدل سنتی معمولاً دو راه‌حل ارائه می‌دهد:

1. ناشر تمام هزینه و ریسک را می‌پذیرد؛ اما تنها برای کتاب‌هایی که احتمال فروش آن‌ها را بالا می‌داند.

2. مؤلف هزینه انتشار را به‌صورت کامل و نقدی پرداخت می‌کند.

مشکل اینجاست که میان این دو مدل، فضای مالی انعطاف‌پذیر چندانی وجود ندارد.

اینجاست که فناوری‌های مالی جدید یا فین‌تک‌ها می‌توانند وارد صنعت نشر شوند.

پلتفرم‌هایی مانند دیجی‌پی، اسنپ‌پی، ترب‌پی، یکتاپی و تارا، در صورت طراحی سازوکار مناسب همکاری با ناشران و ارائه‌دهندگان خدمات نشر، می‌توانند یک حلقه مفقوده را در اقتصاد کتاب ایران پر کنند:

«تفکیک مسئله تأمین مالی مؤلف از جریان نقدی ناشر.»

به بیان ساده، ناشر لازم نیست به مؤلف وام بدهد و مؤلف نیز الزاماً نباید تمام هزینه انتشار کتاب را در روز اول پرداخت کند.

یک نهاد مالی می‌تواند میان این دو قرار گیرد.

---

۱. مسئله اصلی؛ انتشار کتاب یک پروژه سرمایه‌گذاری کوچک است

انتشار هر کتاب، حتی در تیراژ پایین، یک پروژه اقتصادی محسوب می‌شود.

فرض کنیم هزینه آماده‌سازی و انتشار یک کتاب شامل موارد زیر باشد:

- ویراستاری؛

- صفحه‌آرایی؛

- طراحی جلد؛

- دریافت مجوزهای قانونی؛

- چاپ؛

- صحافی؛

- تبلیغات اولیه؛

- عرضه و توزیع.

اگر هزینه مجموع این خدمات برای مثال ۱۰ میلیون تومان باشد، مدل سنتی از مؤلف می‌خواهد این مبلغ را به‌صورت یکجا پرداخت کند.

اما از منظر اقتصادی، این الزام ضرورت ذاتی ندارد.

چرا یک فرد باید برای خرید یک تلفن همراه، لپ‌تاپ یا کالاهای مصرفی امکان پرداخت اعتباری داشته باشد، اما برای تولید یک محصول فرهنگی و فکری، مجبور باشد تمام سرمایه موردنیاز را در همان ابتدا تأمین کند؟

این پرسش تنها یک مسئله فردی نیست؛ بلکه به ساختار اقتصاد فرهنگ مربوط می‌شود.

کتاب نیز یک محصول است، اما پیش از آنکه به بازار عرضه شود، نیازمند سرمایه‌گذاری اولیه است.

بنابراین می‌توان هزینه انتشار کتاب را از یک «هزینه یکباره» به یک جریان مالی زمان‌بندی‌شده تبدیل کرد.

---

۲. مدل «انتشار اکنون، پرداخت تدریجی»

مهم‌ترین پیشنهاد این مقاله ایجاد مدلی است که می‌توان آن را چنین نامید:

«انتشار اکنون، پرداخت تدریجی»

در این مدل، مؤلف پس از دریافت برآورد هزینه از ناشر، به‌جای پرداخت کامل مبلغ، از یک ابزار پرداخت اعتباری یا اقساطی استفاده می‌کند.

برای مثال، اگر هزینه انتشار کتاب ۱۰ میلیون تومان باشد، ساختار پرداخت می‌تواند چنین باشد:

مرحله| مبلغ تقریبی

پرداخت اولیه| ۲٫۵ میلیون تومان

قسط اول| ۲٫۵ میلیون تومان

قسط دوم| ۲٫۵ میلیون تومان

قسط سوم| ۲٫۵ میلیون تومان

در چنین مدلی، مؤلف فشار پرداخت ۱۰ میلیون تومان نقدی را تحمل نمی‌کند.

اما مهم‌تر از آن، ناشر نیز مجبور نیست سه ماه یا چهار ماه منتظر دریافت پول خود بماند.

پلتفرم مالی، بسته به ساختار قرارداد و مدل همکاری، می‌تواند مسئولیت اعتباردهی و مدیریت بازپرداخت را بر عهده بگیرد.

در نتیجه، سه جریان مالی از یکدیگر تفکیک می‌شوند:

تولید کتاب ← دریافت وجه ناشر ← بازپرداخت اقساط توسط مؤلف

این تفکیک، اساس تحول پیشنهادی است.

---

۳. چرا ناشر نباید خودش به مؤلف وام بدهد؟

ممکن است در نگاه اول تصور شود ناشر می‌تواند هزینه کتاب را اقساطی دریافت کند.

اما این مدل برای ناشر مشکلات متعددی ایجاد می‌کند.

ناشر یک مؤسسه اعتباری نیست.

اگر ناشر مجبور شود برای ده‌ها مؤلف شرایط پرداخت اقساطی فراهم کند، با مسائل زیر مواجه خواهد شد:

- تأخیر در وصول مطالبات؛

- ریسک عدم پرداخت؛

- افزایش هزینه پیگیری اقساط؛

- اختلال در جریان نقدی؛

- کاهش سرمایه در گردش؛

- درگیری حقوقی با مشتریان؛

- افزایش پیچیدگی حسابداری.

بنابراین، راه‌حل پایدار این نیست که ناشر تبدیل به بانک شود.

راه‌حل این است که:

«ناشر، ناشر باقی بماند و نهاد مالی، وظیفه تأمین اعتبار را بر عهده بگیرد.»

این همان الگویی است که در بسیاری از صنایع دیگر نیز مشاهده می‌شود.

یک فروشگاه لزوماً خودش به مشتری وام نمی‌دهد؛ بلکه با یک سیستم اعتباری همکاری می‌کند.

این مدل می‌تواند به صنعت نشر نیز وارد شود.

---

۴. نقش پلتفرم‌های اعتباری؛ ایجاد یک «لایه مالی» برای صنعت نشر

پلتفرم‌های پرداخت اعتباری در ایران نشان داده‌اند که امکان تبدیل پرداخت نقدی به پرداخت زمان‌بندی‌شده وجود دارد.

برای مثال، تارا خود را به‌عنوان پلتفرمی برای خرید نقدی، اعتباری و اقساطی معرفی می‌کند و شبکه‌ای از پذیرندگان را برای خرید کالا و خدمات در اختیار کاربران قرار داده است. این پلتفرم همچنین سازوکاری برای پیوستن کسب‌وکارها به شبکه پذیرندگان خود دارد.

همچنین تارا در خدمات تسهیلاتی خود، مدل‌هایی برای تأمین اعتبار خرید کالا و خدمات و بازپرداخت در دوره‌های زمانی مشخص ارائه کرده است.

نمونه دیگر، مدل‌های «اکنون خرید کن، بعداً پرداخت کن» یا BNPL است. برای نمونه، آتی‌وام مدلی را معرفی کرده که در آن خریدار می‌تواند اعتبار خرید دریافت کند، بخشی از مبلغ را در ابتدا بپردازد و باقی‌مانده را در اقساط بعدی تسویه کند.

در مورد اسنپ‌پی نیز مدل‌های خرید اقساطی با تقسیم هزینه خرید به چهار قسط معرفی شده‌اند؛ هرچند شرایط و سقف اعتبار کاربران می‌تواند متفاوت باشد و ناشر باید پیش از هرگونه همکاری، شرایط رسمی روز پلتفرم را بررسی کند.

ترب‌پی نیز به‌عنوان یک راهکار خرید اعتباری معرفی شده است که در مدل‌های اعلام‌شده، امکان تقسیم هزینه خرید به چند پرداخت را فراهم می‌کند.

وجود چنین مدل‌هایی نشان می‌دهد که از نظر فنی، مفهوم پرداخت اعتباری برای کالا و خدمات در اقتصاد دیجیتال ایران کاملاً قابل تصور است.

پرسش اصلی اکنون این نیست که:

«آیا چنین فناوری‌ای وجود دارد؟»

بلکه پرسش مهم‌تر این است:

«چرا صنعت نشر از این فناوری استفاده نمی‌کند؟»

---

۵. پیشنهاد نخست؛ تبدیل ناشران به «پذیرندگان خدمات مالی»

اولین گام عملی می‌تواند بسیار ساده باشد.

ناشران و مؤسسات ارائه‌دهنده خدمات نشر می‌توانند به‌عنوان پذیرنده به شبکه پلتفرم‌های مالی متصل شوند.

در این مدل، ناشر خدمات خود را مانند یک محصول قابل خرید تعریف می‌کند.

برای مثال:

بسته انتشار اقتصادی

- صفحه‌آرایی؛

- طراحی جلد؛

- چاپ دیجیتال؛

- صحافی؛

با قیمت مشخص.

یا:

بسته انتشار کامل

- ویراستاری؛

- طراحی جلد؛

- صفحه‌آرایی؛

- اخذ مجوزهای موردنیاز؛

- چاپ؛

- صحافی؛

- خدمات عرضه اولیه.

وقتی خدمات نشر به یک بسته دارای قیمت شفاف تبدیل شود، از نظر تجاری امکان اتصال آن به سیستم‌های پرداخت متنوع بیشتر می‌شود.

در اینجا، مؤلف هنگام پرداخت می‌تواند در صورت فراهم بودن همکاری رسمی ناشر با پلتفرم موردنظر، گزینه‌های زیر را مشاهده کند:

- پرداخت نقدی؛

- پرداخت اعتباری؛

- پرداخت چهارقسطی؛

- استفاده از کیف پول؛

- استفاده از تسهیلات خرید خدمات.

این تحول شاید از نظر فناوری پیچیده نباشد؛ اما از نظر فرهنگی می‌تواند صنعت نشر را تغییر دهد.

---

۶. یک مدل برد-برد؛ مؤلف چگونه سود می‌برد؟

نخستین برنده این مدل، مؤلف است.

زیرا مهم‌ترین مانع او، یعنی پرداخت سنگین اولیه، کاهش می‌یابد.

فرض کنید یک نویسنده ماهانه درآمد محدودی دارد و نمی‌تواند ۱۰ میلیون تومان را یکجا برای انتشار کتاب پرداخت کند.

در مدل سنتی، پروژه متوقف می‌شود.

اما در مدل اعتباری، ممکن است او بتواند با پرداخت اولیه کمتر، پروژه را آغاز کند.

مزایای احتمالی برای مؤلف عبارت‌اند از:

۱. کاهش فشار نقدینگی

مؤلف به‌جای پرداخت یکباره، هزینه را در طول زمان مدیریت می‌کند.

۲. انتشار سریع‌تر

پروژه به دلیل انتظار برای تأمین کل سرمایه متوقف نمی‌شود.

۳. حفظ سرمایه شخصی

مؤلف مجبور نیست تمام پس‌انداز خود را یکباره مصرف کند.

۴. امکان برنامه‌ریزی مالی

اقساط مشخص می‌تواند در بودجه ماهانه فرد قرار گیرد.

۵. تبدیل کتاب به یک پروژه اقتصادی قابل مدیریت

انتشار کتاب دیگر یک «هزینه ناگهانی» نخواهد بود؛ بلکه به یک پروژه دارای جریان مالی مشخص تبدیل می‌شود.

---

۷. ناشر چگونه سود می‌برد؟

برخلاف تصور اولیه، پرداخت اعتباری الزاماً به ضرر ناشر نیست.

در حقیقت، اگر مدل به‌درستی طراحی شود، ناشر می‌تواند یکی از بزرگ‌ترین برندگان باشد.

افزایش تعداد مشتریان

بسیاری از مؤلفان بالقوه به دلیل نداشتن نقدینگی، پروژه خود را آغاز نمی‌کنند.

پرداخت اقساطی می‌تواند این مانع را کاهش دهد.

افزایش نرخ تبدیل مشتری

ممکن است فردی امروز توانایی پرداخت کامل هزینه انتشار را نداشته باشد، اما توان پرداخت بخشی از آن را داشته باشد.

افزایش فروش خدمات

وقتی امکان پرداخت منعطف فراهم شود، بازار خدمات نشر بزرگ‌تر می‌شود.

کاهش فشار وصول مطالبات

در مدل همکاری با یک پلتفرم مالی، ناشر نباید شخصاً مسئول پیگیری همه اقساط باشد.

امکان برنامه‌ریزی بهتر

ناشر می‌تواند بسته‌های خدماتی با قیمت‌های روشن تعریف کند و جریان سفارش خود را پیش‌بینی‌پذیرتر سازد.

---

۸. مهم‌ترین اصل؛ ناشر نباید متحمل ریسک اعتباری شود

هر مدل مالی پیشنهادی برای صنعت نشر باید بر یک اصل استوار باشد:

«ریسک اعتباری نباید به‌صورت نامحدود به ناشر منتقل شود.»

اگر ناشر کتاب را چاپ کند و سپس منتظر بماند تا مؤلف طی چند ماه پول را پرداخت کند، ناشر عملاً به یک وام‌دهنده تبدیل شده است.

این مدل در بلندمدت می‌تواند خطرناک باشد.

اما اگر یک پلتفرم مالی یا سازوکار رسمی اعتباری میان ناشر و مؤلف قرار گیرد، وضعیت تغییر می‌کند.

در مدل مطلوب:

مؤلف ← تعهد بازپرداخت → پلتفرم مالی

پلتفرم مالی ← تسویه طبق قرارداد → ناشر

ناشر ← تولید و ارائه خدمات → مؤلف

در این ساختار، هر نهاد وظیفه تخصصی خود را انجام می‌دهد.

---

۹. فرهنگ‌سازی؛ کتاب نیز باید وارد اقتصاد دیجیتال شود

یکی از مشکلات صنعت نشر، صرفاً فقدان فناوری نیست.

مشکل مهم‌تر، فرهنگ استفاده از فناوری مالی است.

امروز بسیاری از مردم خرید تلفن همراه، لوازم خانگی و حتی برخی خدمات را به‌صورت اقساطی انجام می‌دهند؛ اما وقتی موضوع انتشار کتاب مطرح می‌شود، هنوز غالباً با منطق پرداخت کامل و فوری مواجه می‌شویم.

این وضعیت نیازمند تغییر نگرش است.

باید پذیرفت که:

پرداخت اعتباری الزاماً نشانه ناتوانی مالی نیست.

در اقتصاد مدرن، مدیریت جریان نقدی یک ابزار اقتصادی است.

یک فرد ممکن است توان پرداخت ۱۰ میلیون تومان را داشته باشد، اما ترجیح دهد سرمایه خود را برای امور دیگر حفظ کند و هزینه انتشار کتاب را در چند مرحله بپردازد.

این تصمیم می‌تواند کاملاً عقلانی باشد.

فرهنگ‌سازی در این حوزه باید میان سه گروه انجام شود:

ناشران

ناشران باید خدمات مالی جدید را به‌عنوان ابزار افزایش فروش ببینند، نه صرفاً یک دردسر اداری.

مؤلفان

مؤلفان باید با مسئولیت‌های قراردادهای اعتباری، سررسید اقساط و هزینه‌های احتمالی آشنا باشند.

پلتفرم‌های مالی

پلتفرم‌ها باید صنعت فرهنگ و نشر را به‌عنوان یک بازار بالقوه جدید ببینند.

---

۱۰. مدل پیشنهادی «نشر اعتباری»

می‌توان یک مدل عملیاتی با عنوان:

«نشر اعتباری»

طراحی کرد.

این مدل دارای شش مرحله است.

مرحله اول؛ برآورد شفاف هزینه

ناشر تمام هزینه‌های پروژه را به‌صورت دقیق مشخص می‌کند.

مرحله دوم؛ انعقاد قرارداد انتشار

حقوق و تعهدات ناشر و مؤلف مشخص می‌شود.

مرحله سوم؛ انتخاب روش پرداخت

مؤلف میان پرداخت نقدی و روش‌های اعتباری قابل‌دسترسی انتخاب می‌کند.

مرحله چهارم؛ آغاز تولید

پس از تأیید پرداخت یا تأمین اعتبار مطابق شرایط قرارداد، ناشر فرآیند تولید را آغاز می‌کند.

مرحله پنجم؛ تحویل کتاب

کتاب طبق مشخصات توافق‌شده به مؤلف تحویل داده می‌شود.

مرحله ششم؛ بازپرداخت

مؤلف، مطابق قرارداد خود با ارائه‌دهنده اعتبار، اقساط را پرداخت می‌کند.

نکته مهم این است که قرارداد انتشار و قرارداد اعتبار می‌توانند از نظر حقوقی دو رابطه مستقل اما مرتبط باشند.

---

۱۱. خطرات و ملاحظات ضروری

البته پرداخت اقساطی معجزه اقتصادی نیست.

اگر بدون ضابطه اجرا شود، می‌تواند مشکلات جدیدی ایجاد کند.

خطر نخست؛ تشویق به بدهی غیرضروری

مؤلف نباید صرفاً به دلیل امکان پرداخت اقساطی، بیش از توان مالی خود تعهد ایجاد کند.

خطر دوم؛ عدم شفافیت هزینه

ناشر باید قیمت خدمات را پیش از انعقاد قرارداد مشخص کند.

خطر سوم؛ تغییر شرایط پلتفرم‌ها

شرایط اعتبار، سقف خرید، کارمزد، تعداد اقساط و پذیرندگان ممکن است در طول زمان تغییر کند. بنابراین هیچ ناشر یا مؤلفی نباید صرفاً بر اساس تبلیغات عمومی، یک روش پرداخت را دائمی یا تضمین‌شده تلقی کند.

خطر چهارم؛ ابهام درباره مسئولیت‌ها

باید مشخص باشد که اگر کتاب به دلیل مسائل فنی، حقوقی یا قراردادی متوقف شد، وضعیت پرداخت چگونه خواهد بود.

خطر پنجم؛ عدم بررسی مجوز و شرایط فعالیت

هرگونه همکاری مالی میان ناشر و پلتفرم باید از مسیر رسمی و مطابق مقررات و قراردادهای همان پلتفرم انجام شود.

---

۱۲. پیشنهاد راهبردی؛ ایجاد «درگاه مالی صنعت نشر»

راه‌حل بلندمدت حتی می‌تواند فراتر از اتصال جداگانه هر ناشر به یک پلتفرم باشد.

می‌توان یک زیرساخت تخصصی با عنوان:

«درگاه مالی صنعت نشر»

ایجاد کرد.

این درگاه می‌تواند ناشران، چاپخانه‌ها، ویراستاران، طراحان و مؤلفان را به ابزارهای مختلف پرداخت متصل کند.

برای مثال، مؤلف وارد سامانه می‌شود و پروژه خود را تعریف می‌کند:

نام پروژه: کتاب الف

هزینه‌ها:

- ویراستاری: ۲ میلیون تومان؛

- طراحی جلد: ۱ میلیون تومان؛

- صفحه‌آرایی: ۱ میلیون تومان؛

- چاپ و صحافی: ۶ میلیون تومان.

جمع کل: ۱۰ میلیون تومان

سپس کاربر روش پرداخت را انتخاب می‌کند.

اگر یک یا چند پلتفرم اعتباری به‌صورت رسمی با ارائه‌دهندگان خدمات مرتبط همکاری داشته باشند، گزینه‌های قابل‌استفاده به کاربر نمایش داده می‌شوند.

چنین مدلی می‌تواند در آینده به یک «بازار مالی کوچک برای اقتصاد کتاب» تبدیل شود.

---

نتیجه‌گیری؛ صنعت نشر به یک نوآوری مالی نیاز دارد

بحران مالی صنعت نشر را نمی‌توان تنها با افزایش قیمت کتاب، فشار بر مؤلف یا کاهش کیفیت خدمات حل کرد.

یکی از راه‌حل‌های کمتر دیده‌شده، نوآوری در شیوه پرداخت است.

اگر امروز پلتفرم‌های مالی می‌توانند خرید بسیاری از کالاها و خدمات را از یک پرداخت نقدی سنگین به مجموعه‌ای از پرداخت‌های کوچک‌تر تبدیل کنند، هیچ مانع مفهومی وجود ندارد که صنعت نشر نیز از این تحول بهره‌مند شود؛ البته مشروط بر آنکه همکاری‌ها به‌صورت رسمی، شفاف و مطابق شرایط و مقررات هر پلتفرم طراحی شوند.

مدل آینده می‌تواند چنین باشد:

«مؤلف، کتاب را خلق می‌کند؛

ناشر، آن را به محصول فرهنگی تبدیل می‌کند؛

پلتفرم مالی، فاصله میان هزینه امروز و توان پرداخت فردا را مدیریت می‌کند.»

این سه‌ضلعی می‌تواند یک مدل برد-برد ایجاد کند.

مؤلف سریع‌تر کتاب خود را منتشر می‌کند.

ناشر مشتریان بیشتری به دست می‌آورد.

و پلتفرم مالی نیز وارد بازار جدیدی از خدمات فرهنگی می‌شود.

بنابراین، مسئله اصلی شاید این نباشد که:

«چه کسی پول چاپ کتاب را می‌دهد؟»

بلکه مسئله آینده این است که:

«چگونه می‌توان جریان مالی انتشار کتاب را به‌گونه‌ای طراحی کرد که هیچ‌یک از بازیگران—مؤلف، ناشر و ارائه‌دهنده خدمات—زیر فشار غیرمنطقی قرار نگیرند؟»

پاسخ، احتمالاً در نقطه تلاقی نشر، فناوری و نوآوری مالی قرار دارد.

و شاید زمان آن رسیده باشد که صنعت کتاب ایران نیز، همانند بسیاری از صنایع دیگر، مفهوم «پرداخت نوین» را نه یک امکان فرعی، بلکه بخشی از معماری آینده خود بداند.

---

اسناد و منابع مورد استناد

۱. تارا؛ خدمات خرید اعتباری و شبکه پذیرندگان

وب‌سایت رسمی تارا، امکان استفاده از خدمات نقدی، اعتباری و اقساطی و همچنین سازوکار پیوستن کسب‌وکارها به شبکه پذیرندگان را معرفی کرده است.

۲. تسهیلات خرید کالا و خدمات تارا

تارا مدل‌هایی برای تأمین مالی خرید و بازپرداخت در بازه‌های زمانی مشخص ارائه کرده است. جزئیات شرایط، نوع ضمانت و سقف اعتبار بسته به طرح و ضوابط جاری متفاوت است.

۳. آتی‌وام و مدل خرید اکنون، پرداخت بعدی

آتی‌وام نمونه‌ای از مدل BNPL در بازار ایران است که بر اساس اطلاعات منتشرشده، در برخی شرایط خرید را به چهار پرداخت تقسیم می‌کند.

۴. مدل پرداخت اقساطی اسنپ‌پی

اطلاعات منتشرشده توسط کانال رسمی اسنپ‌پی، از مدل‌های خرید اقساطی و تقسیم هزینه در چهار قسط سخن می‌گوید. شرایط استفاده می‌تواند به اعتبار و ضوابط کاربران و پذیرندگان وابسته باشد.

۵. مدل خرید اعتباری ترب‌پی

اطلاعات موجود درباره ترب‌پی، مدل خرید اعتباری و پرداخت مرحله‌ای را برای فروشندگان و کاربران واجد شرایط تشریح می‌کند.

---

یادداشت مهم

این مقاله یک پیشنهاد تحلیلی و سیاستی برای توسعه ابزارهای مالی در صنعت نشر است. ذکر نام پلتفرم‌هایی مانند دیجی‌پی، اسنپ‌پی، ترب‌پی، یکتاپی و تارا به معنای ادعای وجود همکاری رسمی فعلی میان تمام این پلتفرم‌ها و ناشران نیست. هرگونه همکاری تجاری یا اتصال درگاه پرداخت باید پس از بررسی رسمی شرایط، قراردادها، مجوزها و ضوابط جاری هر پلتفرم انجام شود.

انتشار کتابوامدیجی پیتارااسنپ پی
۰
۰
تجربه شخصی
تجربه شخصی
فوآد شعبانی هستم و در کنار شما مرور خواهیم کرد تجربه شخصی امان را از هر آنچه میتواند برای شما هم مفید باشد. virgool.io/PersonalExperience
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید